Uzasadnienie
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 stycznia 2004r. Dyrektor Izby Skarbowej, utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 listopada 2003r. Nr "[...]" w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko A. K. i K. K. na podstawie tytułu wykonawczego Nr "[...]" obejmującego należność z tytułu niewypłaconych świadczeń pracowniczych w części do kwoty 37 zł oraz odmowy umorzenia w części przewyższającej 37 zł, tj. 574, 36 zł wraz z zasądzonymi odsetkami za zwłokę.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że wobec zbiegu egzekucji sądowej i administracyjnej prowadzonej przeciwko A. K. i K. K. Sąd Rejonowy postanowił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego jako administracyjny organ egzekucyjny będzie łącznie prowadzić obie egzekucje. Wobec powyższego Komornik Sądowy w dniu 5 września 2003r. przekazał Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w celu realizacji tytuł wykonawczy Nr "[...]" obejmujący zaległość z tytułu niewypłaconych B. K. świadczeń pracowniczych.
W dniu 30 października 2003r. do organu egzekucyjnego wpłynęła skarga, złożona przez A. i K. małżonków K., na dokonane zajęcie świadczenia emerytalno-rentowego zobowiązanych z żądaniem umorzenia postępowania egzekucyjnego. Uzasadniając swoje żądanie zobowiązani podnieśli, iż poszczególne kwoty egzekwowanych zobowiązań są nienależne bądź zostały spłacone w całości lub w części.
Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył, iż organ egzekucyjny jest zobowiązany umorzyć postępowanie egzekucyjne jeżeli wystąpi jedna z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art.59 §1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2002r. Nr 110, poz.968 ze zm.). Nadto umorzenie może nastąpić w przypadku stwierdzenia, że w jego toku nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatków egzekucyjnych (art.59 §2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji).
Organ odwoławczy podkreślił, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki wynikające z art.59 §1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne umarza się m.in. jeżeli obowiązek nie jest wymagalny. W toku prowadzonego postępowania, na podstawie pisma wierzyciela - B. K., z dnia 18 listopada 2003r., ustalono bowiem aktualność i wymagalność obowiązku objętego opisanym tytułem wykonawczym. Zobowiązani nie przedstawili natomiast dowodów świadczących o nieistnieniu obowiązku.
W skardze A. K. i K. K. wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania. Podnieśli, iż kwota roszczenia jest źle skierowana. Zobowiązanym winien być Zakład Ubezpieczeń Społecznych, gdyż wierzyciel wystąpił o należności z tytułu świadczeń płatnych przez organ rentowy (zasiłek macierzyński i zasiłek wychowawczy). Przywołali przy tym wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 26 stycznia 2001r. sygn.akt "[...]" (niepublikowany), w którym to sąd określił, iż organ rentowy ma obowiązek wypłaty wyżej wymienionych świadczeń.
Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał w całości stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Nadto podkreślił, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą być rozstrzygane kwestie dotyczące wymagalności egzekwowanego obowiązku. Zagadnienie dotyczące wysokości egzekwowanego obowiązku winny być rozstrzygane sądownie pomiędzy wierzycielem, a zobowiązanym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalność organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Mają uprawnienia wyłącznie kasacyjne co oznacza, że nie zastępują organów administracji w rozstrzyganiu spraw, a stwierdzając, że zaskarżona decyzja (postanowienie) narusza prawo materialne bądź przewidziane przepisami zasady postępowania administracyjnego, mogą uchylić zaskarżony akt lub stwierdzić jego nieważność.
Stanowią o tym art.3 i art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270, cyt. dalej jako p.p.s.a.).
W przedmiotowej sprawie B. K. skierowała, w dniu 17 czerwca 1997r., do Komornika Sądu Rejonowego wniosek o wszczęcie egzekucji przeciwko dłużnikom A. K. i K. K. Do wniosku dołączyła tytuł wykonawczy w postaci wyroku Sądu Rejonowego z dnia 5 czerwca 1997r., sygn.akt "[...]". Wobec zbiegu egzekucji sądowej i administracyjnej prowadzonej przeciwko skarżącym, zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 31 lipca 1997r., sygn.akt. "[...]", organem egzekucyjnym właściwym do prowadzenia obu egzekucji został Naczelnik Urzędu Skarbowego. Organowi temu Komornik Sądowy przekazał w celu realizacji tytuł wykonawczy Nr "[...]" obejmujący zaległość z tytułu niewypłaconych B. K. świadczeń pracowniczych w wysokości 611,36 zł. W wyniku podniesionego podczas postępowania egzekucyjnego zarzutu wykonania w części albo w całości obowiązku, bądź też jego nieistnienie, organ egzekucyjny uzyskał stanowisko wierzyciela.
B. K. w piśmie z dnia 18 listopada 2003r. oświadczyła, iż dłużnicy przekazali jej jedynie kwotę 37 zł, pozostałej kwoty zasądzonej powołanym wyżej wyrokiem, tj. 574,36 zł, nie uregulowali. Wobec powyższego Naczelnik Urzędu Skarbowego umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone przeciwko dłużnikom jedynie w części do kwoty 37 zł. W części przewyższającej podaną kwotę odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego stwierdzając, że egzekwowany obowiązek istnieje i jest wymagalny.
Zgodnie z art.29 §1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Innymi słowy, tytuł wykonawczy jest wiążący dla organu egzekucyjnego. Z kolei przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego wyczerpująco wymienione zostały w art.59§ 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podnoszona przez skarżących okoliczność błędnego skierowania roszczenia, które winno być egzekwowane od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, nie może stanowić podstawy do umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego, bowiem nie mieści się w żadnej z ustawowych przesłanek. Okoliczność ta mogłaby być jedynie podnoszona przez skarżących w drodze powództwa przeciwegzekucyjnego wytoczonego zgodnie z ustawą z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz.269 ze zm.).
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, stwierdził, iż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego, jak również zasad postępowania administracyjnego i na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę, jako niezasadną, oddalił.