Uzasadnienie
J. K. (dalej jako: "Skarżący", "Strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z 19 listopada 2021 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r.
Na mocy zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I z 24 stycznia 2022 r. Strona została wezwana do usunięcia – w terminie 7 dni, braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak wynika z akt sądowych, korespondencja Sądu w zakresie wezwania do usunięcia dostrzeżonego braku skargi została skutecznie doręczona Stronie 14 lutego 2022 r. Zakreślony termin upłynął bezskutecznie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 57 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm. - dalej jako: "P.p.s.a."), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, szczegółowo opisanym w art. 46 P.p.s.a.
Natomiast zgodnie z regulacją zawartą w art. 215 §1 P.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji (tudzież w skardze) należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia. Jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 216 P.p.s.a.).
W myśl art. 49 §1 P.p.s.a. w zw. z art. 58 §1 pkt 3 i §3 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 §3 P.p.s.a.).
Niedochowanie wymogu podania w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak formalny, do którego uzupełnienia wzywa stronę przewodniczący (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 41/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: https://orzeczenia.nsa.gov.pl.).
Skoro więc wniesiona do tutejszego Sądu skarga zawierała brak formalny w postaci niepodania wartości przedmiotu zaskarżenia, to w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I z 24 stycznia 2022 r., Strona została wezwana do jego usunięcia.
Pismo Sądu z 27 stycznia 2022 r. (karta 15 akt sądowych), dotyczące wezwania do usunięcia braków formalnych skargi zostało prawidłowo doręczone Skarżącemu. Przedmiotowa korespondencja odebrana została 14 lutego 2022 r. (karta 17 akt sądowych).
Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że ustawowy (7- dniowy termin) do wykonania nałożonego na Skarżącego obowiązku upłynął 21 lutego 2022 r. (poniedziałek), który nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy pomimo upływu wskazanego terminu Skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi, co obligowało Sąd do jej odrzucenia. Zaznaczenia wymaga również, iż skierowane do Skarżącego wezwanie zawierało prawidłowe pouczenie w opisanym zakresie.
Warto podkreślić, że wartość przedmiotu zaskarżenia winna być określona przez stronę wnoszącą skargę w sposób, który pozwoli na obliczenie na jej podstawie należnej opłaty. Brak oznaczenia tej wartości skutkuje niemożnością ustalenia wysokości wpisu od skargi, a to w konsekwencji prowadzi do obowiązku zaniechania przez Sąd dalszego procedowania celem merytorycznego rozpoznania wniesionej skargi. Zgodnie bowiem z treścią art. 220 §1 P.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata.
Wprawdzie przepis art. 218 P.p.s.a. przewiduje dopuszczalność badania przez Przewodniczącego Wydziału wartości przedmiotu zaskarżenia, niemniej jednak znajduje on zastosowanie tylko wówczas, gdy wartość ta została oznaczona przez stronę, a jej wysokość budzi uzasadnioną wątpliwość. Jak zauważył NSA w postanowieniu z 6 maja 2014 r., sygn. akt I GZ 100/14: "Mimo że podanie wartości przedmiotu zaskarżenia jest obowiązkiem, ale i prawem strony, przewodniczący - stosownie do treści art. 218 p.p.s.a. - może dokonać sprawdzenia tej wartości, gdy informacja podana w piśmie będzie budziła wątpliwości co do jej rzetelności w świetle materiału wynikającego z akt sprawy.". Przepis ten nie uprawnia zatem Sądu do badania wartości przedmiotu zaskarżenia za stronę i nie może stanowić podstawy do przerzucenia na Sąd obowiązku, który z mocy art. 215 §1 P.p.s.a. spoczywa na podmiocie wnoszącym do sądu pismo inicjujące postępowanie. W postanowienie NSA z 7 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OZ 237/11 stwierdził wyraźnie, iż: "Według art. 215 p.p.s.a. to na stronie spoczywa obowiązek wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia.".
Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 58 §1 pkt 3 i §3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.