Uzasadnienie
M.Z. we wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze z dnia 31 maja 2011 r. zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania wymienionej wyżej decyzji Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości Spółki A z tytułu:
- - podatku akcyzowego za styczeń – marzec 2006 r. wraz z odsetkami za zwłokę, w łącznej kwocie 221.475,20 zł,
- - opłaty paliwowej za styczeń – marzec 2006 r. wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 16.901,50 zł oraz
- - kosztów postępowania egzekucyjnego, w wysokości 12.710,20 zł.
W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, iż wykonanie decyzji organu II instancji grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wskazał, iż utrzymuje się wyłącznie z wynagrodzenia za pracę, a jego jedynym majątkiem jest nieruchomość obciążona kredytem hipotecznym. W ramach postępowania egzekucyjnego dokonano zajęcia rachunków bankowych, wynagrodzenia za pracę, zastawu na ruchomościach oraz wpisów w księdze wieczystej nieruchomości. Ewentualna decyzja organu egzekucyjnego o sprzedaży nieruchomości będzie skutkowała wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody i spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków w postaci m.in. wypowiedzenia umowy kredytowej.
Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.
Wskazując na ukształtowane na gruncie powołanego przepisu orzecznictwo sądowe i dorobek doktryny podnieść należy, iż przyjmuje się, że "szkoda", o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a, nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi bowiem o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: post. NSA z 20.12.2004 r. w sprawie sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" jest zaś interpretowane w doktrynie jako prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z 13.05.2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, opubl. www.cbois.nsa.gov.pl).
W świetle powyższych uwag należało uwzględnić twierdzenia strony skarżącej, iż natychmiastowe wykonanie decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności w łącznej wysokości 251.086,90 zł, w sytuacji, gdy jedynym źródłem jej utrzymania jest dochód z wynagrodzenia za pracę w wysokości 1.386 zł brutto, może spowodować drastyczne pogorszenie jej sytuacji życiowej i utratę płynności finansowej. Powyższe determinuje uznanie, że zachodzi w sprawie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a zarazem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Sąd podkreśla jednocześnie, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest jedynie środkiem tymczasowej ochrony strony skarżącej do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd i stosownie do art. 61 § 6 p.p.s.a. upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.