Uzasadnienie
Spółka A w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o umorzenie postępowania sądowego, wskazując, że decyzją z dnia "[...]" o nr "[...]", na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", uchyliło zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta z dnia "[...]" i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu ww. decyzji z dnia "[...]" organ podniósł m.in., że strona może podjąć próbę kwestionowania stanowiska organu konserwatorskiego również w ramach postępowania podatkowego, którego zadaniem jest rozstrzygnięcie o uprawnieniu do zwolnienia podatkowego z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1445 ze zm.), co znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z dnia 15 marca 2019 r., sygn. akt II FSK 3542/18.
Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż wskazane w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powołanego wyżej przepisu należy między innymi uwzględnienie skargi przez organ na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. Powoduje ono bowiem, że przedmiot sporu pomiędzy stronami przestaje istnieć. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej.
W niniejszej sprawie do Sądu wpłynęła wydana na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. decyzja z dnia "[...]", którą organ odwoławczy uchylił w całości zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Decyzja ta uwzględnia skargę strony w ramach autokontroli i zawiera pouczenie o możliwości zaskarżenia do sądu. Tym samym, skoro przedmiot sporu pomiędzy stronami przestał istnieć, prowadzenie postępowania sądowego stało się bezprzedmiotowe.
W takim stanie rzeczy, na podstawie przepisów art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt 1 sentencji.
Kierując się natomiast dyspozycją art. 201 § 1 w zw. art. 205 § 2 p.p.s.a. i w zw. z § 2 pkt 6 i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U z 2015 r. poz. 1800 ze zm.), w punkcie 2 sentencji zasądzono na rzecz skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę 6.917 zł, odpowiadającą sumie wpisu sądowego od skargi, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz wynagrodzenia pełnomocnika.