Uzasadnienie
I SA/OI 468/14
A. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. wniosła skargi na postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, w sprawie podatku od towarów i usług, za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia 2008r. do grudnia 2010r.
Na rozprawie pełnomocnik skarżącej cofnął powyższe skargi, gdyż zostały wydane ostateczne decyzje dotyczące odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia 2008r. do grudnia 2010r.
Sąd postanowił połączyć sprawy o sygn. akt I SA/Ol 468/14, I SA/Ol 469/14 i I SA/Ol 470/14 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzić je dalej pod sygn. akt I SA/Ol 468/14.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie.
Stosownie natomiast do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Przepis art. 60 p.p.s.a. stanowi, że skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie wiąże sąd. Cofnięcie skargi jest jednak niedopuszczalne jeżeli sąd uzna, że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Sąd nie znalazł podstaw, by przyjąć, że w sprawie zachodzą wskazane wyżej okoliczności dotyczące niedopuszczalności cofnięcia skarg, wobec czego był związany oświadczeniem strony skarżącej reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika. Z uwagi zaś na to, że cofnięcie skarg jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym, stanowi ono przesłankę umorzenia tego postępowania. Sąd nie ma natomiast obowiązku kontrolowania, czy oświadczenie pełnomocnika procesowego o cofnięciu skargi jest zgodne z wolą lub interesem mocodawcy, ani uprawnienia do ingerencji w treść stosunku prawnego łączącego mocodawcę z pełnomocnikiem (p. A.Wiktorowska [w:] Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz pod redakcją prof. R.Hausera i prof. M.Wierzbowskiego, 2. wydanie, Warszawa 2013 r., s. 355.).
W tym stanie rzeczy należało uznać, iż skargi zostały cofnięte skutecznie, w związku czym, zgodnie z treścią art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. Natomiast o zwrocie uiszczonego wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.