Uzasadnienie
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 stycznia 2004r. Dyrektor Izby Skarbowej, utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 listopada 2003r. Nr "[...]" w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko A. K. i K. K. na podstawie tytułu wykonawczego Nr "[...]" obejmującego należność z tytułu niewypłaconych świadczeń pracowniczych.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że wobec zbiegu egzekucji sądowej i administracyjnej prowadzonej przeciwko A. K. i K. K. Sąd Rejonowy postanowił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego jako administracyjny organ egzekucyjny będzie łącznie prowadzić obie egzekucje. Wobec powyższego Komornik Sądowy w dniu 5 września 2003r. przekazał Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w celu realizacji tytuł wykonawczy Nr "[...]" obejmujący zaległość z tytułu niewypłaconych D. B. świadczeń pracowniczych.
W dniu 30 października 2003r. do organu egzekucyjnego wpłynęła skarga, złożona przez A. i K. małżonków K., na dokonane zajęcie świadczenia emerytalno-rentowego zobowiązanych z żądaniem umorzenia postępowania egzekucyjnego. Uzasadniając swoje żądanie zobowiązani podnieśli, iż poszczególne kwoty egzekwowanych zobowiązań są nienależne bądź zostały spłacone w całości lub w części.
Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył, iż organ egzekucyjny jest zobowiązany umorzyć postępowanie egzekucyjne jeżeli wystąpi jedna z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art.59 §1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2002r. Nr 110, poz.968 ze zm.). Nadto umorzenie może nastąpić w przypadku stwierdzenia, że w jego toku nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatków egzekucyjnych (art.59 §2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji).
Organ odwoławczy podkreślił, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki wynikające z art.59 §1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne umarza się m.in. jeżeli obowiązek nie jest wymagalny. W toku prowadzonego postępowania, na podstawie pisma wierzyciela - D. B., z dnia 19 listopada 2003r., ustalono bowiem aktualność i wymagalność obowiązku objętego opisanym tytułem wykonawczym. Zobowiązani nie przedstawili natomiast dowodów świadczących o nieistnieniu obowiązku.
W skardze A. K. i K. K. wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania. Podnieśli, iż kwota roszczenia jest źle skierowana. Zobowiązanym winien być Zakład Ubezpieczeń Społecznych, gdyż wierzyciel wystąpił o należności z tytułu świadczeń płatnych przez organ rentowy (zasiłek macierzyński i zasiłek wychowawczy). Przywołali przy tym wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 26 stycznia 2001r. sygn.akt "[...]" (niepublikowany), w którym to sąd określił, iż organ rentowy ma obowiązek wypłaty wyżej wymienionych świadczeń.
Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał w całości stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Nadto podkreślił, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą być rozstrzygane kwestie dotyczące wymagalności egzekwowanego obowiązku. Zagadnienie dotyczące wysokości egzekwowanego obowiązku winny być rozstrzygane sądownie pomiędzy wierzycielem, a zobowiązanym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalność organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Mają uprawnienia wyłącznie kasacyjne co oznacza, że nie zastępują organów administracji w rozstrzyganiu spraw, a stwierdzając, że zaskarżona decyzja (postanowienie) narusza prawo materialne bądź przewidziane przepisami zasady postępowania administracyjnego, mogą uchylić zaskarżony akt lub stwierdzić jego nieważność.
Stanowią o tym art.3 i art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270, cyt. dalej jako p.p.s.a.).
W przedmiotowej sprawie D. B. skierowała, w dniu 7 listopada 1997r., do Komornika Sądu Rejonowego wniosek o wszczęcie egzekucji przeciwko dłużnikom A. K. i K. K. Do wniosku dołączyła tytuł wykonawczy w postaci wyroku Sądu Rejonowego z dnia 22 października 1997r., sygn.akt "[...]". Wobec zbiegu egzekucji sądowej i administracyjnej prowadzonej przeciwko skarżącym, zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 30 grudnia 1997r., sygn.akt. "[...]", organem egzekucyjnym właściwym do prowadzenia obu egzekucji został Naczelnik Urzędu Skarbowego. Organowi temu Komornik Sądowy przekazał w celu realizacji tytuł wykonawczy Nr "[...]" obejmujący zaległość z tytułu niewypłaconych D. B. świadczeń pracowniczych w wysokości 2.402,99 zł. W wyniku podniesionego podczas postępowania egzekucyjnego zarzutu wykonania w części albo w całości obowiązku, bądź też jego nieistnienie, organ egzekucyjny uzyskał stanowisko wierzyciela. D. B. w piśmie z dnia 19 listopada 2003r. oświadczyła, iż dłużnicy nie uregulowali kwoty wynikającej z zawartej przed sądem ugody, a zatem egzekwowany obowiązek istnieje i jest wymagalny.
Zgodnie z art.29 §1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Innymi słowy, tytuł wykonawczy jest wiążący dla organu egzekucyjnego. Z kolei przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego wyczerpująco wymienione zostały w art.59§ 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podnoszona przez skarżących okoliczność błędnego skierowania roszczenia, które winno być egzekwowane od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, nie może stanowić podstawy do umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego, bowiem nie mieści się w żadnej z ustawowych przesłanek. Okoliczność ta mogłaby być jedynie podnoszona przez skarżących w drodze powództwa przeciwegzekucyjnego wytoczonego zgodnie z ustawą z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz.269 ze zm.).
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, stwierdził, iż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego, jak również zasad postępowania administracyjnego i na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę, jako niezasadną, oddalił.