Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 listopada 2014r., sygn. akt: I SA/Ol 735/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w sprawie ze skargi K.B. uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r. i zasądził od Skarbu Państwa - Kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz adwokata T.K. kwotę 7.200 zł (słownie: siedem tysięcy dwieście złotych), powiększoną o należny od tej kwoty podatek od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Od wyroku tego skargę kasacyjną złożył Dyrektor Izby Skarbowej.
Na rozprawie przez Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 16 czerwca 2015 r. pełnomocnik strony wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie zwrotu koszów postępowania, a ponadto oświadczył, że koszty pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zostały opłacone w całości ani w części.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 627/15, w pkt 1. sentencji uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, zaś w pkt 2. sentencji zasądził od skarżącej na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej kwotę 8.465 zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zagadnienie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ponoszonych przez Skarb Państwa, uregulowane zostało w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461), powoływane dalej jako "rozporządzenie"..
Stosownie do § 19 rozporządzenia koszty te obejmują:
- 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 - 5 oraz
- 2) niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata.
Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać ponadto oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części (§ 4 ust 2 rozporządzenia).
Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6. Zgodnie zaś z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam adwokat, nie sporządził i nie wniósł kasacji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Z kolei na podstawie § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1 sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
W sytuacji zatem, gdy podjęcie przez wnioskodawcę czynności procesowych w imieniu strony skarżącej w postaci udziału w postępowaniu przed Sądem II instancji, w tym rozprawie w dniu 16 czerwca 2015r., nie budzi wątpliwości, wniosek o zasądzenie kosztów z tego tytułu zasługuje na uwzględnienie.
Wysokość wynagrodzenia ustalono w kwocie 3.600 zł, mając na uwadze, że przedmiot zaskarżenia kwalifikuje się do sprawy, o której mowa w § 6 pkt 7 rozporządzenia, jak również okoliczność, że pełnomocnik prowadził sprawę w pierwszej instancji sądowej, a ponadto, iż czynności pełnomocnika przez Sądem II instancji ograniczyły się do udziału w rozprawie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 250 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 i 2 sentencji postanowienia