Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem z dnia 12 lipca 2016 r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata skarżącemu M.W. w sprawie skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]"w przedmiocie odmowy rozpoznania zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia.
Wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, oddalił skargę M.W.na ww. postanowienie.
Pismem z dnia 16 września 2016 r. skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sadowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z urzędu do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku tut. Sądu z dnia 30.08.2016 r. Do pisma załączył urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF z dnia 16 września 2016 r..
Na wstępie zaznaczyć należy, że złożony przez skarżącego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika jest kolejnym takim wnioskiem w sprawie, po wydaniu przez Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie, prawomocnego postanowienia z dnia 12 lipca 2016 r.
Mając na uwadze powyższe, w ocenie rozpoznającego wniosek referendarza sądowego, w sprawie znalazł zastosowanie przepis art. 249a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Na wstępnie należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżący, stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. e p.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Odnosząc się zaś do wniosku skarżącego o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika wskazać należy, że wnioskiem z dnia 4 lipca 2015 r. skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, w tym też zakresie postępowanie to zakończyło się wydaniem prawomocnego postanowienia z dnia 12.07.2016 r. Składając kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy wnioskodawca ponownie zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu, niemniej jednak jego sytuacja materialna jak i życiowa nie uległa takiej zmianie w stosunku do pierwotnie przedstawionej na formularzu PPF z dnia 4.07.2015 r, która mogłaby skutkować zmianą rozstrzygnięcia, co wynika z porównania oświadczeń skarżącego złożonych na formularzu z dnia 04.07.2016 r. z oświadczeniem z dnia 16.09.2016 r. Stwierdzić bowiem należy, że w pierwszym oświadczeniu wnioskodawca wykazał dochody w kwocie "[...]" wydatki zaś w kwocie 787 zł, zaś w kolejnym oświadczeniu wysokość dochodów rodziny wnioskodawcy kształtowała się w wysokości "[...]", zaś wydatki w kwocie 1.577 zł. Dochód rodziny nie uległ zatem zmniejszeniu w stosunku do wcześniej ocenianego wniosku, lecz jest wyższy.
Zadeklarowane wydatki, które także w istocie nie odbiegają od poprzednio deklarowanych, nie pochłaniają wszystkich posiadanych środków. Z porównania wysokości dochodów z ponoszonymi wydatkami wynika, że po ich opłaceniu rodzinie wnioskodawcy pozostaje kwota "[...]". Tym samym należało uznać, że postępowanie w przedmiocie prawa pomocy było zbędne również z uwagi na to, że strona nie wykazała, aby w sprawie doszło do jakiejkolwiek zmiany stanu majątkowego skarżącego w kontekście art. 165 p.p.s.a. w zw. z art. 246 § 2 p.p.s.a. Wymaga podkreślenia, że już na wcześniejszym etapie niniejszego postępowania sądowego oceniano sytuację finansową skarżącego w kontekście możliwości partycypowania w kosztach sądowych i kosztach ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Zajmując stanowisko negatywne wobec żądania skarżącego podkreślono, że przedłożone oświadczenia nie wskazują na złą sytuację finansową strony, która uniemożliwia mu opłacenie całych kosztów sądowych, w tym kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika.
Obecnie rozpatrywany wniosek powiela zaś wcześniejszą argumentację skarżącego. Nie można zatem uznać, że w sprawie przedstawiono nowe okoliczności, które uzasadniałaby zmianę pierwotnie podjętego rozstrzygnięcia. Podniesiony przez wnioskodawcę fakt zajęcia kwoty 1.200 zł przez komornika sądowego, wykazywanej przez stronę jako oszczędności rodziny nie został w żaden sposób uwiarygodniony, niemniej jednak okoliczność ta nie zmienia ogólnej oceny sytuacji materialnej i życiowej wnioskodawcy przedstawionej w prawomocnym postanowieniu z dnia 12.07.2016 r. W tych okolicznościach kierując się zasadami wykładni prawniczej "ad majorem ad minus" (z większego na mniejsze) należało stwierdzić, że w sytuacji gdy stan majątkowy wnioskodawcy nie uległ zmianie w stosunku do pierwotnie rozpoznanego wniosku o przyznanie prawa pomocy, gdzie odmówiono mu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, to tym bardziej nie spełnia on warunków do przyznania jej w zakresie częściowym w postaci ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika.
W tym stanie rzeczy, należy uznać, że merytoryczne rozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika było zbędne. W konsekwencji postępowanie w tym zakresie podlegało umorzeniu, na podstawie art. 249a p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji.