Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 września 2017 r., sygn. akt I SA/Ol 489/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił interpretację indywidualną Burmistrza z dnia "[...]", w przedmiocie podatku od nieruchomości.
Sporządzając uzasadnienie tego wyroku omyłkowo wpisano na stronie 12 w wierszu 1, licząc od góry strony, zamiast "14c § 1 i 2 O.p", oczywiście nie znajdujące zastosowania w okolicznościach sprawy oznaczenie przepisu, tj. "art. 14 § 1 i 2 O.p.", Podobnie w wierszach 6 i 7, licząc od dołu tej strony, wpisano błędnie "art. 14b § 1, 2 i 3" zamiast "art. 14b § 2 i 3" O.p. Ponadto w wierszach 8 i 9, licząc od dołu strony, omyłkowo zawarto treść, która w sposób oczywisty nie odpowiada rozstrzygnięciu zawartemu w sentencji wyroku oraz stanowi faktycznemu opisanemu we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt II OZ 407/15 (opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), podniósł, że wykładnia gramatyczna art. 156 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że wszystkie opisane w tym przepisie nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Jest ona natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia.
O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 887/04, niepubl.). Błąd pisarski jest oczywistą omyłką wówczas, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (postanowienie NSA z dnia 18 września 2012 r., sygn. akt. I FSK 528/10, opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie podlega natomiast sprostowaniu mylne ustalenie czy wskazanie faktu.
Z treści uzasadnienia wydanego w niniejszej sprawie wyroku Sądu z dnia 21 września 2017 r. wynika, że przyczyną uchylenia interpretacji indywidualnej Burmistrza było "niekompletne uzasadnienie interpretacji" (s. 11 uzasadnienia wyroku, wiersz 1 – 2, licząc od dołu strony), czy też jak wskazał Sąd w innym miejscu: "brak pełnego odniesienia się przez organ do zajętego we wniosku stanowiska podmiotu występującego o wydanie interpretacji indywidualnej" (s. 12 uzasadnienia wyroku, wiersz 13 – 15, licząc od góry strony).
W świetle powyższego nie ulega zatem wątpliwości, że wskazany przez Sąd w wierszu 1 od góry na stronie 12 uzasadnienia wyroku, przepis art. 14 § 1 i 2 O.p. normujący kompetencje Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, nie miał zastosowania w niniejszej sprawie interpretacyjnej. Wzorzec sądowej kontroli legalności postępowania organu w tej sprawie stanowił bowiem art. 14c § 1 i 2 O.p., który normuje wymogi stawiane uzasadnieniu interpretacji indywidualnej. Przy czym przepis art. 14c § 2 O.p. powołano w następnym akapicie uzasadnienia wyroku.
Oczywistą omyłkę pisarską stanowiło również błędne wpisanie w wierszu 7 od dołu na stronie 12 uzasadnienia wyroku, po wyrazach "naruszenia przepisów art. 14b §" cyfry 1, skoro § 1 tego artykułu ustawy dotyczy kompetencji Dyrektora Krajowej Izby Skarbowej do wydawania interpretacji indywidualnych, a interpretację w niniejszej sprawie wydał Burmistrz na podstawie art. 14j § 1 O.p..
Ponadto na skutek omyłki, na tej samej 12 stronie uzasadnienia wyroku, w wierszach 8 i 9, licząc od dołu strony, wpisano wyrazy "i dlaczego nie może on skorzystać z danego zwolnienia przy świadczeniu konkretnej usługi na rzecz konkretnego podmiotu", choć oczywiste jest, że kwestia skorzystania ze zwolnienia przy świadczeniu usługi na rzecz innego podmiotu nie dotyczyła stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, której przedmiot dotyczył podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
Wystąpiły więc oczywiste omyłki pisarskie podlegające sprostowaniu z urzędu, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a.
Biorąc powyższe pod uwagę należało postanowić jak w sentencji.