Uzasadnienie
A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. (dalej jako strona, skarżąca) wniosła skargę na decyzję Naczelnika Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie z 6 listopada 2023 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń – październik 2019 r oraz za grudzień 2019 r. – czerwiec 2020 r.
Strona skarżąca wezwana została do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie aktualnego dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (wyciągu z Krajowego Rejestru Sądowego lub innego dokumentu), w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie doręczone zostało stronie 12 stycznia 2024 r. (vide potwierdzenie odbioru k. 38).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
W doktrynie podkreśla się, iż pierwszą czynnością dokonaną w imieniu skarżącego jest sporządzenie i podpisanie skargi. Dlatego też do każdej skargi, która nie jest podpisana przez skarżącego, powinien być dołączony odpowiedni dokument, np. wypis z właściwego rejestru, statutu lub regulaminu, akt powołania (vide: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Mendek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. II, s.76-77).
Zgodnie z art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej jako p.p.s.a.) osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu.
W art. 29 p.p.s.a. ustanowiono obowiązek wymienionych w art. 28 podmiotów do wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.
Przepisy te regulują istotne kwestie procesowe. Po pierwsze właściwe ich zastosowanie daje sądowi administracyjnemu pewność, że dana osoba jest rzeczywiście upoważniona do dokonania konkretnej czynności, po drugie stanowi gwarancję dla strony, że będzie należycie reprezentowana w toczącym się postępowaniu. Analizowane przepisy nabierają szczególnego znaczenia zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę jak poważne konsekwencje mogą wystąpić gdyby nie interpretować ich w sposób ścisły (art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 271 pkt 2 p.p.s.a. – nienależyta reprezentacja strony, której przejawem jest działanie w jej imieniu nieumocowanej osoby, stanowi przesłankę do wznowienia postępowania z powodu jego nieważności).
W razie niedopełnienia obowiązku wynikającego z art. 29 p.p.s.a., przewodniczący, z mocy art. 49 § 1 p.p.s.a. wzywa stronę o uzupełnienie tego braku formalnego w terminie siedmiu dni, zaś jego niewypełnienie skutkuje odrzuceniem skargi na postawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Identyczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 09 lutego 2005r., sygn. akt GSK 1337/04 (ONSAiWSA 2005/5/91) stwierdził, że brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony (art. 29 p.p.s.a.) stanowi brak formalny, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. w odniesieniu do spółek kapitałowych polega na przedstawieniu aktualnego odpisu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego; niewykonanie w terminie nałożonego przez sąd obowiązku przedstawienia dokumentu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie, stwierdziwszy brak formalny skargi – brak dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (wyciągu z Krajowego Rejestru Sądowego lub innego dokumentu) prawidłowo wezwano skarżącą (na adres podany w skardze) i pouczono ją o konsekwencjach niezastosowania się do wezwania, wynikających z treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., tj. o rygorze odrzucenia skargi.
Pomimo jednak upływu w dniu 19 stycznia 2024 r. siedmiodniowego terminu do usunięcia braków formalnych skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi.
W związku z powyższym na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało skargę odrzucić.