Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 listopada 2013r. sygn. akt I SA/Ol 506/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę B.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" określenia w podatku od towarów i usług nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie "0" za poszczególne miesiące od stycznia 2008r. do listopada 2011r. Sąd przyznał ustanowionemu w ramach prawa pomocy radcy prawnemu – I.M. wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną z urzędu na podstawie § 2 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Sąd uznał, że w sprawie nie może być mowy o jakiejkolwiek należności pieniężnej, która stanowiłaby podstawę obliczenia wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu, a jest to inna sprawa.
W dniu 23.12 2013r. do Sądu wpłynęła opinia z tego samego dnia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wskazanego wyżej wyroku, wraz z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w związku z wydaniem przedmiotowej opinii, oświadczając jednocześnie, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości ani w części.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm), zwanej dalej p.p.s.a., wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W myśl § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013r. poz.490), zwanego dalej rozporządzeniem, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład jego pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, przedmiotową opłatę sąd podwyższa ponadto o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (§ 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia). W rozpoznawanej sprawie charakter sprawy nie uzasadniał przyjęcia, że przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna. Decyzja będąca przedmiotem zaskarżenia nie określała żadnej należności ani nie stwierdzała jej istnienia, (formalnie określono kwoty "0") a stwierdzała bezzasadność składania deklaracji podatkowych i korekt takich deklaracji z wykreowaną, fikcyjną nadwyżką podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres.
Trzeba podkreślić, że w związku z prawem pomocy Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu, zatem sąd, jako dysponent środków publicznych odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Ma zatem obowiązek dokładnego ustalenia, w świetle charakteru sprawy, zarówno podstawy jak i wysokości tego wynagrodzenia.
Ustanowiona w sprawie radca prawny wniosła o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W świetle § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przez radcę prawnego, wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1. Z uwagi na przedmiot sprawy zastosowanie ma stawka minimalna, określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, w wysokości 240 zł.
Należało zatem przyznać radcy prawnemu wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 120 zł (240 zł x 50%), powiększonej o należny podatek VAT.
Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.