Uzasadnienie
A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa reprezentowana przez doradcę podatkowego R.K. (dalej strona, skarżący), wniosła opisaną w sentencji niniejszego postanowienia skargę z 17 lipca 2020 r. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej DIAS) z "[...]" r. w przedmiocie uznania ponaglenia za bezzasadne.
W dniu 17.07.2019 r. wobec A. Sp. z.o.o. Sp. K. wszczęto kontrolę celno-skarbową w zakresie przestrzegania przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za maj 2019 r. W toku prowadzonej kontroli celno-skarbowej, postanowieniami z dnia 5.09.2020 r., 23.01.2020 r., i 6.02.2020 r. Naczelnik "[...]" Urzędu Celno-Skarbowego wyłączył z akt sprawy szereg dokumentów wymienionych w zaskarżonym postanowieniu (karty nr 56-58 akt post.). Strona pismami z dnia 11.02.2020 r. złożyła wnioski, w których zwróciła się z prośbą o włączenie do akt kontroli celno-skarbowej wyłączonych dokumentów po ich zanonimizowaniu.
Jak wynika z przedłożonych akt sprawy, skarżący 13 marca 2020 r. wniósł ponaglenie dot. kontroli celno-skarbowej prowadzonej na podstawie upoważnienia o nr "[...]" w zakresie przestrzegania przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za maj 2019 r. (k. 17-20 akt organu.) dotyczące tego, że organ nie rozpatrzył w żaden sposób wniosków z dnia 11.02.2020 r.
W wyniku rozpoznania ponaglenia, postanowieniem z dnia "[...]" r. znak "[...]" (k. 53-58 akt post.) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał przedmiotowe ponaglenie za bezzasadne.
Pismem z dnia 17.07.2020 r. (złożonym za pośrednictwem platformy e-PUAP w dniu 20.07.2020 r.) skarżąca wniosła skargę do WSA w Olsztynie na wyżej wskazane postanowienie.
Strona, reprezentowana przez doradcę podatkowego, uzasadniając zasadność wniesienia skargi wskazywała na to, że organ podatkowy powinien rozpatrzyć złożone wnioski najpóźniej w terminie miesiąca, a nie wydał w tym zakresie żadnego postanowienia w przedmiocie udzielenia informacji o planowanym terminie rozpatrzenia żądania Strony zawartych we wnioskach z dnia 11 lutego 2020 r., chociaż był do tego zobowiązany na mocny przepisu art. 140 Ordynacji podatkowej. W ocenie skarżącej działania organu były zamierzone i miały na celu wydłużenie kontroli celno-skarbowej.
DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej między innymi przez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W przedmiotowej sprawie zaskarżone zostało postanowienie wydane po rozpatrzeniu ponaglenia na podstawie art. 141 O.p. Ponaglenie jest instytucją znajdującą zastosowanie w przypadku niezałatwienia sprawy przez organ podatkowy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 O.p. Organ podatkowy uznając ponaglenie za uzasadnione wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwieniu sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 141 § 2 O.p.).
Należy podkreślić, że ponaglenie z art. 141 §1 O.p. nie stanowi środka zaskarżenia, bowiem nie służy kontroli rozstrzygnięć podjętych w postępowaniu podatkowym, natomiast stanowi środek mający przeciwdziałać bezczynności czyli swego rodzaju milczeniu organu. Ponaglenie ma na celu spowodowanie, aby stosowne rozstrzygnięcia zostały wydane. Zastosowania do niego nie mają przepisy dotyczące zażaleń zamieszczone w art. 236-239 O.p. Postanowienie wydane w związku z rozpoznaniem wniesionego przez stronę ponaglenia nie należy do postanowień kończących postępowanie, dotyczy bowiem kwestii wpadkowej, tj. bezczynności organu lub przewlekłości postępowania zaistniałej w toku danej sprawy.
Nie można uznać, że postanowienie wydane w oparciu o art. 141 O.p jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, skoro jego celem jest spowodowanie jedynie tego, aby w sprawie zostało podjęte rozstrzygnięcie. Pogląd zgodnie z którym stanowisko organu wyższego wyrażone w trybie art. 37§1 kpa ma charakter wpadkowy, a którego odpowiednikiem jest art. 141 O.p, postanowienie wydane w trybie art. 37 kpa nie podlega kognicji sądów administracyjnych jest szeroko zaaprobowany przez orzecznictwo (postanowienie NSA z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 872/12, postanowienie NSA z 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 74/13). Pogląd ten sformułowany na gruncie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, znajduje pełne zastosowanie w niniejszej sprawie.
Reasumując należy zauważyć, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej przez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z uwagi na to, że na zaskarżone postanowienie nie przysługuje zażalenie, a jak wykazano wyżej, nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani rozstrzygające sprawę co do istoty, należy uznać, że zaskarżono rozstrzygnięcie, które nie podlega kognicji sądu administracyjnego. W takiej sytuacji wniesienie skargi należy uznać za niedopuszczalne. Z tego względu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skarga powinna zostać odrzucona.
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.