Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 kwietnia 2016 r. Z.R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olszynie skargę na działalność Wójta Gminy w związku otrzymanym wezwaniem z dnia 21 kwietnia 2016 r., do uregulowania czynszu za okres od 1 kwietnia 2013 r. do 31 grudnia 2015 r. w kwocie 1.812,15 zł wraz z odsetkami za zwłokę.
W jej uzasadnieniu skarżący sformułował m.in. zarzuty posługiwania się przez Wójta Gminy jedynie częściowo umową najmu, niszczenia własności, niewypłacania odszkodowań, a ponadto poświadczania nieprawdy oraz skierowania pod adresem skarżącego groźby. Do skargi skarżący dołączył pisma mające jego zdaniem, stanowić dowód niedotrzymywania uzgodnień, nękania, niszczenia własności i poświadczenia nieprawdy.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zakres właściwości sądu administracyjnego, jak wynika z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, musi być określony w ustawie. Nie cała bowiem działalność administracji publicznej została poddana kontroli (uchwała NSA z dnia 3 grudnia 2001 r. sygn. OPS 3/01; opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem legalności (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.).
Przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718), dalej: "p.p.s.a.", stanowi, że prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne).
Z treści art. 3 § 2 pkt 1 - 9 p.p.s.a. wynika, że kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: decyzje, postanowienia, na akty i inne czynności z zakresu administracji publicznej wymienione szczegółowo w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a, akty prawa miejscowego oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Katalog aktów lub czynności sądów administracyjnych z art. 3 p.p.s.a. został przez ustawodawcę ukształtowany jako zamknięty i nie można go dowolnie rozszerzać.
Ponadto stosownie do art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t.Dz. U. z 2016 r. poz. 446), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zgodnie natomiast z art. 101a ust. 1 ustawy, przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich.
W świetle treści wniesionej przez Z.R. skargi, określony w niej przedmiot zaskarżenia nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Nie mieści się bowiem w katalogu określonym w art. 3 § 2 p.p.s.a., jak też w ustawach szczególnych, w tym ustawie o samorządzie gminnym.
W rozpoznawanej sprawie skarga dotyczy bezprawnych zdaniem skarżącego, działań Wójta Gminy w związku wezwaniem z dnia 21 kwietnia 2016 r. do uregulowania przez Z. R. czynszu za okres od 1 kwietnia 2013 r. do 31 grudnia 2015 r. w kwocie 1.812,15 zł wraz z odsetkami za zwłokę. W uzasadnieniu skarżący zarzucił organowi m.in. niedotrzymywanie uzgodnień, nękanie, czy poświadczenie nieprawdy.
Uznać zatem należy, że z jednej strony skarga dotyczy roszczeń wynikających z umowy najmu, a więc stosunku cywilnoprawnego, w przypadku którego powstałe pomiędzy stronami umowy spory podlegają kognicji sądów cywilnych. Z drugiej zaś sformułowano w niej zarzuty popełnienia przestępstw przez funkcjonariusza publicznego, ocena których możliwa jest jedynie w postępowaniu karnym.
Tym samym, żądania skargi uznać należy za pozostające poza kognicją sądu administracyjnego, której zakres określają wyraźnie przepisy art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz przepisy art. 101 ust. 1 i art. 101a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.
Z powyższych względów, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd skargę odrzucił, jako pozostającą poza właściwością sądów administracyjnych.