Uzasadnienie
R.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące od sierpnia do grudnia 2012 r. oraz od stycznia do września 2013 r..
Wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w piśmie procesowym z dnia 21 stycznia 2016 r. pełnomocnik skarżącego podniósł, że wystąpiły nowe okoliczności związane z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako: TSUE) z dnia 22 października 2015 r. w sprawie C-277/14. W związku z tym wniósł o przeprowadzenie dowodu z tego wyroku oraz z zarządzenia Prokuratury Okręgowej z dnia "[...]" w sprawie o sygn. "[...]" na okoliczność posiadania przez skarżącego w sprawie karnej statusu pokrzywdzonego, ewentualnie o wystąpienie do Prokuratury o informacje o statusie pokrzywdzonego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd może orzec o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W piśmiennictwie (p. Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Warszawa 2006, s. 190) podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką przeszkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu.
Z powołanego przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika również, iż to wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego aktu organu administracji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został prawidłowo uzasadniony. Pozytywne rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku wymaga bowiem od wnioskodawcy uprawdopodobnienia, że na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami, na co strona może wskazywać, odwołując się np. do sytuacji majątkowej i finansowej, która potwierdzałaby, że wykonanie decyzji może skutkować poważnymi trudnościami w prowadzeniu jej działalności. Uzasadnienie rozpoznawanego wniosku takich jednak danych oraz argumentów nie zawiera, a zatem trudno w niniejszej sprawie wywodzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji może skutkować takimi konsekwencjami, których nie będzie można naprawić w przyszłości. Powyższe uniemożliwia więc dokonanie oceny, czy w przypadku skarżącego zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
Zauważyć należy, że podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji okoliczności dotyczą w istocie zasadności skargi, a nie przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a.. Rozpoznając ten wniosek Sąd nie może zaś oceniać prawidłowości decyzji, jako że przesłanki określone w tym przepisie nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (p. postanowienia NSA z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, opubl.:www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie, prowadziłoby do swoistego "przesądu" przed właściwym rozpoznaniem sprawy. Zgodnie zaś z uchwałą NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, ustawodawca nie wiąże – choćby w najmniejszym stopniu – wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję.
Zatem argumenty strony skarżącej, nawet jeśli okażą się zasadne w toku rozpoznawania przez Sąd skargi, nie stanowią samodzielnej podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego też Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów oraz przekonania skarżącego o wydaniu zaskarżonej decyzji wbrew treści wyroku TSUE z dnia 22 października 2015 r. w sprawie C-277/14.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.