Uzasadnienie
W dniu 20 grudnia 2002 r. Rada Gminy w Kozłowie podjęła uchwałę nr III/10/2002 w sprawie podatku od nieruchomości. W podstawie prawnej powołała art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 ze zm.) oraz art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 9 i art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), a także uchwałę Rady Gminy w Kozłowie nr V/50/92 z dnia 16 listopada 1992 r. w sprawie zmiany wynagrodzenia za inkaso dla poszczególnych sołectw.
W § 2 ust. 1 uchwały określono, iż "zwalnia się z podatku od nieruchomości:
- 1. nieruchomości lub ich części zajęte przez jednostki i zakłady budżetowe gminy, otrzymujące dotacje z budżetu gminy na realizację zadań własnych."
Zgodnie zaś z § 6 opisanej na wstępie uchwały podlega ona ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko – Mazurskiego i obowiązuje od dnia 1 stycznia 2003 roku.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Prokurator Rejonowy w Nidzicy wniósł o stwierdzenie nieważności § 2 uchwały Rady Gminy w Kozłowie nr III/10/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie podatku od nieruchomości. Ww. uchwale zarzucił naruszenie art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez niesłuszne wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej i ustanowienie w ww. zapisie uchwały zwolnienia od podatku od nieruchomości o charakterze przedmiotowo – podmiotowym.
Odpowiadając na skargę Rada Gminy w Kozłowie wniosła o jej oddalenie, argumentując, że zaskarżona uchwała jest zgodna z prawem. Przepis art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera bowiem żadnych kryteriów i ograniczeń dotyczących wprowadzania przez rady gmin zwolnień w podatku od nieruchomości. Zakwestionowany zapis uchwały dotyczy określonych przedmiotów opodatkowania, sprecyzowanie w nim określonych cech tego przedmiotu np. poprzez wskazanie przez kogo jest wykorzystywany lub jakim celom służy, nie zmienia jego zasadniczego charakteru.
Na rozprawie w dniu 11 września 2013r. Prokurator Rejonowy w Nidzicy cofnął wniesioną skargę i wniósł o umorzenie postępowania sądowego w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Przepis art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) stanowi, że skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie z regulacją art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. cofnięcie skargi powoduje skutek w postaci umorzenia postępowania.
Czynność procesowa dokonana w przedmiotowej sprawie przez Prokuratora Rejonowego w Nidzicy nie budziła wątpliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził zaś, aby wystąpiły w sprawie przesłanki niedopuszczalności cofnięcia skargi wskazane w cyt. art. 60 p.p.s.a.. W tej sytuacji dalsze prowadzanie postępowania sądowego w sprawie uznano za bezprzedmiotowe.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 60 oraz art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. postępowanie w sprawie należało umorzyć.