Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2017 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu A.K. prawo pomocy, ustanawiając mu radcę prawnego, którym następnie wyznaczony został przez Okręgową Izbę Radców Prawnych radca prawny T.D.
Pełnomocnik ten zapoznał się z aktami sprawy, sporządził i wniósł pismo z dnia 4.10.2017 r. stanowiące uzupełnienie skargi i zarazem wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, a następnie stawił się na rozprawie w dniu 9 listopada 2017 r., na której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu zostały określone w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715, dalej powoływanego jako rozporządzenie).
Stosownie do § 2 pkt 1 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z jego przepisami. W § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia określono opłaty w postępowaniu przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji, który to etap został właśnie zakończony, co uprawnia do przyznania związanego z tym wynagrodzenia.
W myśl § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia stawka opłaty w postępowaniu przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji w sprawach innych niż wymienione dwóch wcześniejszych jednostkach redakcyjnych wynosi 240 zł. Sprawa objęta wnioskiem zalicza się właśnie do tej kategorii. Dotyczy ona bowiem odmowy umorzenia zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, z kolei w § 21 ust. 1 pkt 1 lit a i b mowa jest o sprawach, których przedmiot stanowią odpowiednio należność pieniężna (lit. a), czyli kwestia ustalenia lub określenia wysokości takiej należności, oraz skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (lit. b).
W świetle § 4 ust. 3 rozporządzenia przyznane wynagrodzenie (opłatę) trzeba podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. o 23% (55,20 zł).
Wobec powyższego na podstawie art. 250 § 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z uwzględnieniem § 4 ust. 3 oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia orzeczono jak w sentencji.