Uzasadnienie
Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia "[...]", Naczelnik Urzędu Celnego określił E.L. (dalej powoływany jako "skarżący", "strona") datę powstania długu celnego, kwotę podatku akcyzowego, opłaty paliwowej oraz podatku od towarów i usług. Przesyłka zawierająca powyższą decyzję wraz z pouczeniem o prawie i terminie do złożenia odwołania została wysłana na adres podatnika i odebrana w dniu 20 lipca 2015r.
W związku z otrzymaną decyzją Naczelnika Urzędu Celnego, w dniu 23 lipca 2015r. skarżący wniósł pismo skierowane do Dyrektora Urzędu Celnego z wnioskiem o skierowanie sprawy na drogę sądową.
Ze względu na fakt, że pismo skarżącego zostało wniesione z zachowaniem terminu do wniesienia odwołania, określonego w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) – dalej jako "O.p.", a z jego treści nie można było jednoznacznie wywnioskować intencji wnoszącego, Dyrektor Izby Celnej wezwał stronę do jednoznacznego wskazania, czy podanie należy potraktować, jako skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, czy też jako dowołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego.
W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z dnia 10 sierpnia 2015r. skarżący wskazał, że jego pismo należy potraktować, jako skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (...).
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 art. 52 p.p.s.a., rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została wydana przez Naczelnika Urzędu Celnego, jako organ I instancji w rozumieniu art. 13 § 1 pkt 1 O.p. Od wydanej decyzji organu I instancji skarżącemu przysługiwał środek zaskarżenia, stosownie bowiem do art. 127 O.p postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne, i w związku z tym od decyzji organu I instancji strona jest uprawniona złożyć odwołanie.
W tym miejscu wskazać należy, że jednym z warunków dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wcześniejsze skuteczne zaskarżenie takiej decyzji w postępowaniu celno - podatkowym. Zaskarżenie oznacza między innymi, wniesienie odwołania z zachowaniem terminu i wydanie na skutek jego rozpatrzenia w postępowaniu odwoławczym decyzji, w przedmiotowej sprawie Dyrektora Izby Celnej.
W związku z powyższym, w tych okolicznościach skarżący nie był uprawniony, by skutecznie złożyć skargę na decyzję organu I instancji. Jedynie zaskarżenie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w drodze odwołania i wydanie przez Dyrektora Izby Celnej decyzji uprawniało skarżącego do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Skarga na decyzję organu I instancji, z pominięciem postępowania podatkowego przed organem odwoławczym, jest skargą niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.