Uzasadnienie
Doradca podatkowy R.M. wniósł w imieniu M.G. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczenia.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I wezwaniem z dnia 5 września 2011 r. zobowiązano stronę do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto pismem z tego samego dnia wezwano stronę, również pod rygorem odrzucenia skargi, do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie oryginału lub poświadczonego za zgodność odpisu pełnomocnictwa do działania w imieniu strony skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym lub sądami administracyjnymi. Wezwania te zostały doręczone doradcy podatkowemu R.M. w dniu 7 września 2011 r. (k. 11 akt sąd.), a zatem termin do wykonania nałożonych nimi obowiązków upłynął w dniu 14 września 2011 r.
Stosownie do treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie.
Skarżący został prawidłowo wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa do działania w jego imieniu. Wezwania te zawierały zgodne z prawem pouczenie o skutkach prawnych niewykonania powyższych obowiązków. W wyznaczonym terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwań nie zostały one jednak spełnione, co obligowało Sąd do odrzucenia skargi.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.