Uzasadnienie
Z.K., reprezentowana przez doradcę podatkowego A.A. wniosła skargę na wymienioną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2009r.. Odpowiadając na skargę organ, który wydał decyzje w pierwszej kolejności wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej po upływie terminu. Skarga na doręczoną w tym samym dniu decyzję Dyrektora Izby Skarbowej nadana została bowiem w Urzędzie Pocztowym w dniu 5 sierpnia 2011r., zaś trzydziestodniowy termin do jej wniesienia upłynął w dniu 4 sierpnia 2011r.
Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 listopada 2011 roku, którym przywrócono skarżącej termin do wniesienia skargi uznając, iż strona uprawdopodobniła okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Sąd II instancji stwierdził bowiem, że zaskarżone postanowienie wydane zostało pomimo braku stosownego wniosku strony w tym zakresie.
W związku z przeprowadzoną po uchyleniu przez NSA postanowienia tut. Sądu z 10 listopada 2011 roku, ponowną kontrolą wstępną środka zaskarżenia na wymieniony wyżej akt administracyjny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził, że skarga Z.K. wniesiona została po terminie, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), a więc po upływie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została bowiem doręczona stronie w dniu 4 lipca 2011r., zaś skargę na to rozstrzygnięcie nadano w Urzędzie Pocztowym w dniu 5 sierpnia 2011r., co potwierdza data stempla pocztowego na kopercie w której wysłano skargę. Ostatni dzień do wniesienia skargi przypadał natomiast na dzień 3 sierpnia 2011r..
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
W świetle powołanych dowodów korespondencji fakt wniesienia skargi za pośrednictwem właściwego organu, po upływie terminu wskazanego w art. 53 § 1 ustawy nie budzi wątpliwości.
Dlatego też, na podstawie wymienionych wyżej przepisów prawa skargę Z.K. należało odrzucić.