Uzasadnienie
W skardze z dnia 16 sierpnia 2011 r., na decyzję Dyrektora Izby Celnej określającą Spółce A. wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym w wys. 86.513 zł. z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego skarżąca Spółka, reprezentowana przez adwokata, wniosła o wstrzymanie wykonania tej decyzji, nie podając żadnego uzasadnienia w tym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając wniosek zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została przynajmniej jedna z określonych powyżej przesłanek.
Jak już wyżej stwierdzono, zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie decyzji nie został uzasadniony. Brak argumentacji w tym zakresie uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny, czy ewentualne wszczęcie egzekucji administracyjnej spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Nie stanowi bowiem podstawy do uznania przez Sąd, że taka możliwość zachodzi, sama wysokość zobowiązania określonego zaskarżoną decyzją ani przekonanie skarżącej o wadliwości tej decyzji.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.