Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 22 października 2018 r.(data wpływu od Sądu), złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżący R. G. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. We wcześniejszym piśmie procesowym z dnia 10 października 2018r. skarżący zwrócił się natomiast o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego A. M. - B. Ze złożonego przez skarżącego formularza wniosku o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynikało, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną M. G. Rodzina wnioskodawcy utrzymuje się z renty żony w wysokości "[...]" zł, jego emerytury w kwocie "[...]" zł oraz pomocy społecznej w kwocie "[...]" zł za wrzesień 2018 r. Łączny dochód rodziny z tytułu renty, emerytury i pomocy społecznej wynosi "[...]" zł netto miesięcznie.
Skarżący wraz z żoną jest właścicielem połowy domu z 1900 r. wymagającego remontu, o wartości ok. "[...]" zł, położonego na działce o powierzchni 906 m2, nieruchomości rolnej we współwłasności z innymi osobami. Innego majątku nie posiadają.
Argumentując trudną sytuację materialną wnioskodawca wskazał na swoje problemy ze zdrowiem oraz żony. Podkreślił, że oboje są inwalidami "znacznego stopnia". Dodatkowo skarżący oświadczył, że utrzymują się z dochodów ze świadczeń "rolniczych" oraz okresowej pomocy z MOPS.
Wskazał, iż wraz z żoną ponoszą następujące koszty utrzymania: leki 171 zł, prąd 219 zł, woda 142 zł, gaz 218 zł, TV- 60 zł, telefon -44 zł, szambo 170 zł, śmieci 29 zł, środki czystości i higieniczne 50 -60 zł, koszty podróży do szpitala w Warszawie na chemioterapię 250 zł. Ogółem wydatki skarżącego i jego żony wynoszą 1.353 zł miesięcznie.
Wyjaśnił, że lokalizacja nieruchomości obok cmentarza oraz dewastacja jeziora, wspólnego lasu i gruntów przez ścieki cmentarne, śmieci i inne nieczystości pozbawiła właścicieli możliwości sprzedaży przedmiotowych nieruchomości.
Rozpoznając niniejszy wniosek wskazać należy, iż zgodnie z art. 245 § 1-3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U z 2018r., poz. 1302.) dalej zwana w skrócie p.p.s.a, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Mając na uwadze przedstawioną wyżej sytuację materialną skarżącego wskazać należy, że w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka uzasadniająca przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym przez niego zakresie. Stwierdzić należy, że w obecnej sytuacji finansowej wnioskodawca nie posiada środków pieniężnych, jak również możliwości ich zdobycia na opłacenie kosztów związanych z wniesieniem skargi oraz ustanowieniem pełnomocnika.
W warunkach niniejszej sprawy dodatkowo wskazać należy, że tut. Sąd postanowieniem z dnia 23 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Ol 351/18 przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym. Biorąc pod uwagę fakt, że w tych spawach przedstawiona przez stronę sytuacja materialna jak i życiowa jest tożsama należy uznać, że skarżący spełnia warunki do przyznania prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych jak i ustanowienia radcy prawnego.
Przyjąć zatem należy, że trudna sytuacja zdrowotna rodziny, podeszły wiek skarżącego i jego żony, jak również stan posiadania uniemożliwia wnioskodawcy zdobycie dodatkowych środków na pokrycie przedmiotowego postępowania sądowego. Zważyć należy, że skarżący musi ponosić koszty leczenia i utrzymania, a jego jedynym źródłem dochodu jest emerytura i renta żony. Dodatkowo skarżący i jego żona korzystają z pomocy społecznej. Powyższe uzasadnia przyjęcie, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uprawnia do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Stosownie do art 245 § 2 p.p.s.a prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Na urzędowym formularzu wniosku skarżący zaznaczył, że wnosi o ustanowienie adwokata, natomiast we wcześniejszym piśmie procesowym z dnia 10 października 2018 r. wyraźnie sformułowano, że wnosi o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego A. M. - B. W związku z tym konkretnym wskazaniem co do osoby pełnomocnika (w tej sprawie jak i w kolejnej zawisłej przed tut. Sądem) postanowiono ustanowić dla skarżącego radcę prawnego, a nie adwokata jak zakreślono w formularzu PPF.
Jednocześnie wyjaśnić należy, że wyznaczenie konkretnej osoby jako pełnomocnika z urzędu nie należy do właściwości wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 253 p.p.s.a. o wyznaczenie radcy prawnego sąd zwraca się do właściwej rady okręgowej izby radców prawnych. Ustanawiając na rzecz strony radcę prawnego sąd nie wskazuje zatem w wydanym postanowieniu konkretnego pełnomocnika. Sąd zwracając się do właściwej rady okręgowej izby radców prawnych o wyznaczenie pełnomocnika może jedynie poinformować ten organ, iż strona wnosiła o ustanowienie konkretnego pełnomocnika. Zgodnie bowiem z art. 244 § 3 p.p.s.a. jeżeli strona we wniosku wskazała radcę prawnego właściwa rada okręgowa izby radców prawnych, w miarę możliwości i w porozumieniu ze wskazanym radcą prawnym, wyznaczy radcę prawnego wskazanego przez skarżącego.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 §1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.