Uzasadnienie
S.J., reprezentowany przez radcę prawnego R.G., wniósł w dniu 11 lipca 2014 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy zwrotu odsetek od nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r..
W odpowiedzi na skargę z dnia 18 lipca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o umorzenie postępowania sądowego. Organ wskazał, że działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", decyzją z dnia "[...]" o nr "[...]", uwzględnił skargę strony w całości i uchylił zaskarżoną decyzję z dnia "[...]" wraz z poprzedzającą ją decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z "[...]", po czym przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W uzasadnieniu przesłanej Sądowi wraz z wnioskiem o umorzenie postępowania sądowego, decyzji z dnia "[...]" organ podniósł, że podstawą odmowy zwrotu oprocentowania nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu z nieujawnionych źródeł przychodów za 2000 r. było stanowisko, iż organy podatkowe nie przyczyniły się one do wystąpienia przesłanki uchylenia decyzji podatkowej, którą ustalono stronie zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym. Uchylenie tej decyzji związane było bowiem ze stwierdzeniem niekonstytucyjności stanowiącego podstawę prawną decyzji przepisu art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r., o sygn. akt SK 18/09.
Uwzględniając natomiast skargę strony, Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" przychylił się do stanowiska skarżącego, że w omawianym przypadku przysługuje mu oprocentowanie nadpłaty podatku za okres od dnia jej powstania do dnia zwrotu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż wskazane w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powołanego wyżej przepisu należy między innymi uwzględnienie skargi przez organ na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. Powoduje ono bowiem, że przedmiot sporu pomiędzy stronami przestaje istnieć. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej.
W przedmiotowej sprawie do Sądu wpłynęła wydana na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. decyzja z dnia "[...]", którą uchylono zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, uznając w całości wniesioną w tej sprawie skargę. Decyzja ta, będąc nowym rozstrzygnięciem w sprawie administracyjnej, uwzględnia skargę strony w ramach autokontroli i zawiera pouczenie o możliwości zaskarżenia jej do sądu. Tym samym należało uznać, że prowadzenie postępowania sądowego stało się bezprzedmiotowe.
Dlatego też, na podstawie przepisów art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt 1. sentencji postanowienia.
Kierując się dyspozycją art. 201 § 1 w zw. art. 205 § 2 p.p.s.a., w punkcie 2. sentencji postanowienia zasądzono na rzecz skarżącej od Dyrektora Izby Skarbowej tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę 757 zł, odpowiadającą sumie wysokości należnego wpisu sądowego od skargi (500 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) oraz kosztów zastępstwa procesowego (240 zł) stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490).
O zwrocie nadpłaconego wpisu sądowego od skargi w punkcie 3 sentencji postanowienia, orzeczono na podstawie art. 225 p.p.s.a.. Wskazać należy, iż przedmiotem skargi w niniejszej sprawie była decyzja odmawiająca zwrotu odsetek od nadpłaty podatku. Istota sporu dotyczyła zaś zasadności odmowy przyznania określonego świadczenia, a nie sposobu naliczenia określonej kwoty pieniężnej. Zaskarżony akt nie konkretyzował kwoty zwrotu, lecz stwierdzał brak przesłanek warunkujących zwrot oprocentowania. Chodziło tym samym w sporze o zasadę, a nie wysokość kwoty zwrotu. Z tych względów należną opłatę sądową należało pobrać w postaci wpisu stałego, a nie stosunkowego.
W myśl § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221 poz. 2193 ze zm.), wpis stały w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu zobowiązań podatkowych, wynosi 500 zł. W świetle tego unormowania należny w niniejszej sprawie wpis sądowy od skargi wyniósł 500 zł, nie zaś – jak przyjął skarżący – 5.131 zł. Wpis od skargi został zatem nadpłacony o kwotę 4.631 zł, która podlega zwrotowi stosownie do treści art. 225 p.p.s.a..