Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie M.D. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" w przedmiocie ustalenia kwoty nadmiernie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej, podnosząc, że w związku ze znaczną wysokością ustalonej przez organ kwoty nienależnie pobranych płatności rolnych oraz naliczaniem odsetek, istnieje możliwość wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Wymieniony w powyższym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia ma charakter zamknięty. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest co do zasady stanem niepożądanym, zaś przysługujące adresatowi takiego aktu prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania norm prawa administracyjnego. Wskazując na ukształtowane na gruncie ww. przepisu orzecznictwo sądów administracyjnych, podnieść należy, że "szkoda", o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a, nie musi mieć charakteru materialnego (vide: postanowienie NSA z 20.12.2004 r., sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" jest zaś interpretowane jako prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, zaś powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z 13.05.2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W związku z wnioskiem strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z dnia "[...]", należy mieć w pierwszej kolejności na uwadze, wysokość dochodzonej przez organy od skarżącego kwoty nadmiernie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej (30.068,91 zł), z drugiej zaś – okoliczność, że źródłem utrzymania skarżącego i jego małżonki, po spełnieniu przesłanki przyznania renty strukturalnej, jaką było przekazanie następcy gospodarstwa rolnego, była renta strukturalna oraz świadczenie emerytalne skarżącego i jego małżonki. Aktualnie zaś, w związku z upływem we wrześniu 2015 r. 10 – letniego okresu, na jaki została przyznana renta strukturalna (k. 37 akt adm.), źródłem utrzymania skarżącego i jego żony będą emerytury rolnicze z KRUS (emerytura skarżącego w wysokości 983,40 zł, emerytura żony skarżącego 747,11 zł na dzień 1 kwietnia 2009 r., k. 51 i 113 akt adm.). Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nakłada więc obowiązek zapłaty relatywnie znacznej kwoty, jeśli uwzględni się, że skarżący i jego żona utrzymują się ze świadczeń emerytalnych.
Należy zatem uznać, że podnoszone we wniosku twierdzenia o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody poprzez natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji, zasługują na uwzględnienie. Powyższe determinuje stwierdzenie, że w sprawie zachodzi przesłanka zastosowania instytucji ochrony tymczasowej, unormowanej w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy przepisu art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.