Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 10 lipca 2009r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy R z dnia 21 stycznia 2009r. w przedmiocie ustalenia E. G. i H. G. podatku od nieruchomości na 2009r.
W motywach zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji ustalając wysokość zobowiązania przyjął za podstawę opodatkowania: budynek mieszkalny o powierzchni 54 m2, budynek pozostały o powierzchni 27,60 m2 oraz grunty pozostałe o powierzchni 560,40 m2.
W odwołaniu od tej decyzji małżonkowie G. wnieśli o opodatkowanie gruntu o powierzchni 568,40 m2. Podnieśli, że w 1998r. nabyli prawo własności lokalu mieszkalnego, dwóch budynków gospodarczych oraz udział wynoszący 40/100 części gruntu w działce nr 7/3 o łącznej powierzchni 1421 m2, tj. 568,40 m2. Zaznaczyli, że odwołanie dotyczy tylko naliczenia podatku od gruntu. Wskazali, że podatek zawsze płacili od powierzchni gruntu 568,40 m2.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż zakres przedmiotowy i podmiotowy obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości wyznacza ustawa z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2006r., nr 121, poz.844 ze zm.), zwana dalej w skrócie u.p.o.l. i przywołało treść art.3 ust.1 oraz art.4 ust.1 pkt 1 i pkt 2 ww. ustawy.
Organ stwierdził, że podatnicy w dniu 5 sierpnia 1998r. nabyli prawo własności lokalu mieszkalnego o powierzchni 54,12 m2, dwóch budynku gospodarczych o łącznej powierzchni 27,60 m2 oraz udział 40/100 w zabudowanej tymi budynkami działce gruntu o powierzchni 1421 m2. Przeliczając udział na powierzchnię przypadającą na podatników przyjęto, że wynosiła ona wówczas 568,40 m2. W 2006r. przedmiotowa działka uległa podziałowi w wyniku częściowego zniesienia współwłasności. Obecnie podatnikom przysługuje wyłączna własność działek nr 7/11, 7/13 i 7/14 o łącznej powierzchni 322 m2 oraz udział 40/100 w działce nr 7/10 o powierzchni 596 m2, który wynosi 238,40 m2. Od 2006r. podatek naliczany jest od powierzchni 560,40 m2, stanowiącej sumę powierzchni działek będących wyłączną własnością podatników i udziału w działce pozostającej we współwłasności.
Organ odwoławczy zaznaczył, że ustalenia powyższe znajdują potwierdzenie w wypisach z ewidencji gruntów. Organ I instancji przyjął zatem prawidłowo, że na podatnikach ciąży obowiązek podatkowy za grunty o powierzchni 560,40 m2.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na opisaną decyzję małżonkowie G. zarzucili eskalację konfliktu sąsiedzkiego i dezorganizację życia na działce i wokół niej. Podnieśli, że jest ona aktem kradzieży 8 m2 działki. Wskazali, że decyzja jest uzasadniona fałszywymi dowodami, a także jest niezgodna z zasadami współżycia społecznego. Skarżący wnieśli o zobowiązanie Burmistrza Miasta i Gminy R. do dokonania podziału działki nr 7/3 i uznanie ich właścicielami 40% działki 7/3, tj. 568,40 m2 oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Na rozprawie skarżący Henryk G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wycofał wniosek o zobowiązanie Burmistrza Miasta i Gminy R. do dokonania podziału działki nr 7/3.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Zaznaczyło także, iż podnoszone przez skarżących kwestie wykraczają poza przedmiot postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a, wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Niekwestionowana w sprawie jest okoliczność zawarcia przez skarżących, w dniu 5 sierpnia 1998r., umowy, na podstawie której nabyli oni własność lokalu mieszkalnego, budynków gospodarczych i udziału 40/100 w działce gruntu nr 7/3 o powierzchni 1421 m2. Z akt sprawy wynika jednakże, że w 2006r. działka nr 7/3 została podzielona w wyniku częściowego zniesienia współwłasności na działki o numerach: 7/10, 7/11, 7/12, 7/13, 7/14. W wyniku powyższego skarżący mają na własność działki nr: 7/11, 7/13 i 7/14 o łącznej powierzchni 322 m2 oraz udział 40/100 w działce gruntu nr 7/10 o powierzchni 596 m2. Powyższe znalazło swoje odzwierciedlenie w zawiadomieniach o zmianie rejestru gruntów z dnia 3 lutego 2006r.
Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art.21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz.U. z 2000r. nr 100, poz.1086 ze zm.) podstawę między innymi wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wprost wynika zatem, że wymiar podatków od nieruchomości powinien być dokonany na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art.194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz.U z 2005r. nr 8, poz.60 ze zm.). Stanowią one zatem dowód tego, co zostało w nich stwierdzone.
Strona kwestionująca dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków powinna zatem wystąpić o ich korektę w trybie określonym w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne do organu prowadzącego ewidencję (starosta). Danych tych nie może zmienić organ podatkowy. W przypadku uwzględnienia zgłoszonych przez stronę niezgodności tychże danych ze stanem faktycznym i dokonania stosownych zmian w ewidencji gruntów i budynków, skarżący będą mogli wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości, wydanych w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, które były niezgodne z rzeczywistością.
Dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków mogą być oczywiście "uaktualnione" w toku postępowania, a wynikające z nich domniemanie zgodności z rzeczywistym stanem faktycznym może być obalone, ale strona kwestionująca zgodność danych wynikających z tych ewidencji ze stanem faktycznym powinna wykazać w odpowiednim trybie, na czym ta niezgodność polega.
Przedmiotowe dane mogą być, na podstawie art.194 §3 Ordynacji podatkowej, "zastąpione" danymi wynikającymi z innego dokumentu, który zawiera aktualne informacje dotyczące przedmiotu opodatkowania, czy też podatnika. Takim dokumentem może być akt notarialny, z którego wynika, że inna osoba jest właścicielem danej działki gruntu, czy też udziału w danej działce gruntu, bądź też udział ten jest inny. W takiej sytuacji organ podatkowy powinien uwzględnić dane wynikające z aktu notarialnego, chociaż są one sprzeczne z danymi z ewidencji. Jak już jednak zaznaczono akt notarialny musi zawierać dane, które są aktualne, które nie znalazły jeszcze odzwierciedlenia w ewidencji.
W rozpoznanej zaś sprawie skarżący powołują się na dane wynikające z aktu notarialnego z dnia 5 sierpnia 1998r. Pomijają okoliczność podziału w 2006r. spornej działki gruntu nr 7/3 na pięć działek. Zmiany danych w ewidencji gruntów, związanych z tym podziałem, zostały natomiast dokonane w dniu 3 lutego 2006r. Dane wynikające z ewidencji gruntów, będące podstawą wymiaru podatku od nieruchomości w rozpoznanej sprawie, są zatem aktualne. Skarżący nie wykazali, na podstawie innych dokumentów, że dane te nie są zgodne ze stanem faktycznym.
Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani procedury podatkowej w stopniu uzasadniającym jej uchylenie Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.