Uzasadnienie
T. K.w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia "[...]" r., w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") sąd może orzec o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 lipca 2006 r., I FZ 281/06, w orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z 31 stycznia 2006 r., II FZ 882/05, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z 14 września 2005 r. II FZ 580/05, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazania wymaga, że zaskarżoną decyzją ZUS odmówił skarżącej umorzenia należności z tytułu składek. Zatem, podzielając przedstawione powyżej poglądy, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie nosi znamion wykonalności.
Podzielając powyższe poglądy podnieść należy, że w niniejszej sprawie rozpoznanie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji wymaga w pierwszej kolejności dokonania analizy, czy rozstrzygnięcie tego rodzaju posiada przymiot wykonalności.
Powołaną w sentencji decyzją, Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił skarżącej umorzenia należności z tytułu składek. Jest to zaś rodzaj aktu prawnego nienoszącego znamion wykonalności. Orzeczenie to nie nadaje bowiem stronie uprawnień oraz nie ustala obowiązków o charakterze prawno-materialnym, takich jak np. nałożenie zobowiązań pieniężnych. Stosownym wnioskiem mogłaby być natomiast objęta decyzja kreująca zobowiązanie pieniężne (w tym przypadku w zakresie składek ZUS), podlegające przymusowemu ściągnięciu (wykonaniu) w trybie egzekucji administracyjnej.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.