Uzasadnienie
W.L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]", którą utrzymano w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016.
Z akt sprawy wynika, że o przyznanie płatności na rok 2016 producent rolny zwrócił się do organu w dniu 8 czerwca 2016 r., wnosząc o:
- - jednolitą płatność obszarową (JPO) do powierzchni 101,87 ha;
- - płatność z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska (tzw. "płatność za zazielenienie") do powierzchni 101,87 ha;
- - płatność dodatkową (redystrybucyjną) do powierzchni 101,87 ha;
- - płatność do 30 szt. bydła oraz
- - płatność do 30 szt. krów.
W wyniku przeprowadzonej od 15 do 17 lutego 2017 r. w gospodarstwie rolnym beneficjenta kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni, ustalono, że powierzchnia kwalifikująca się do JPO wynosi 99,46 ha, wobec powierzchni deklarowanej 101,87 ha. W wyniku zaś kontroli na miejscu w dniu 28 czerwca 2016 r. stwierdzono brak jednej krowy, która opuściła stado w dniu 14 czerwca 2016 r., czyli przed upływem 30 dni od daty złożenia wniosku. W konsekwencji stwierdzono, że do płatności do krów kwalifikowało się dwadzieścia dziewięć sztuk bydła wobec deklarowanych we wniosku trzydziestu.
Mając te ustalenia na uwadze, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR decyzją z "[...]" przyznał kwoty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2016 z tytułu:
- - JPO w wysokości 44.563,66 zł,
- - płatności za zazielenienie - 30.462,03 zł,
- - płatności redystrybucyjnej - 4.607,77 zł,
- - płatności do bydła - 7.591,17 zł,
- - płatności do krów 8.921,75 zł oraz kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej w wysokości 1.213,05 zł.
Utrzymując w mocy tę decyzję, Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wskazał, że warunki przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016 zostały określone w przepisach ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2017 r., poz. 278). Podniósł, że procentowa różnica między powierzchnią deklarowaną kwalifikowaną działek rolnych a powierzchnią stwierdzoną w toku prowadzonego postępowania wynosi 2,42%, co zgodnie z art. 19a ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 48), skutkuje zmniejszeniem powierzchni przyjętej do JPO o 1,8075 ha i w rezultacie przyznaniem tej płatności do powierzchni 97,6525 ha.
W odniesieniu do płatności za zazielenienie, organ odwoławczy podniósł, że podstawę do przyznania tej płatności stanowiła powierzchnia 99,46 ha. Powołując przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 października 2016 r. w sprawie stawki płatności za zazielenienie za 2016 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 1707), ustalił zaś, że początkowa kwota płatności za zazielenienie wyniosła 30.842,55 zł, a po zastosowaniu współczynnika korygującego - 7.864,36 zł. Odwołując się natomiast do art. 18 ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 oraz przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 października 2016 r. w sprawie stawki płatności dodatkowej za 2016 r. (Dz. U poz. 1708), organ stwierdził, że powierzchnia kwalifikowana do płatności dodatkowej wynosi 30 ha, a kwota początkowej płatności dodatkowej (redystrybucyjnej) - 4.665,33 zł. Wskazując z kolei na art. 7 ust 1 i 2, art. 16 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 października 2016 r. w sprawie stawek płatności związanych do zwierząt za 2016 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 1703), a także mając na uwadze, że w toku kontroli administracyjnej ustalono, iż do płatności kwalifikowało się 29 sztuk bydła wobec deklarowanych 30, zastosowano odpowiedni współczynnik korygujący.
Ponadto zastosowano współczynnik korygujący w wysokości 1,353905% w stosunku do wszystkich płatności z uwagi na to, że łączna ich kwota była wyższa od równowartości 2.000 euro. Stronie przyznano przy tym zwrot dyscypliny finansowej w wysokości 1.213,05 zł.
W kwestii jej zarzutów kwestionujących ustaloną przez organ I instancji powierzchnię działki rolnej E położonej na działce ewidencyjnej o nr "[...]", organ II instancji podniósł, że po ponownej weryfikacji raportu z kontroli i wyników kontroli, Kierownik Biura Kontroli na Miejscu pismem z dnia 30 maja 2017 r. potwierdził poprawność przeprowadzonej kontroli. W przypadku działki rolnej E1 stanowiącej trwały użytek zielony inspektorzy terenowi stwierdzili, że powierzchnia deklarowana (15,16 ha) jest większa od powierzchni stwierdzonej (13,09 ha). W trakcie czynności kontrolnych wyłączono bowiem powierzchnię zajętą przez drzewa i zakrzaczenia, udokumentowaną wykonanymi w dniu kontroli fotografiami o nr 38 i 39. Ponadto w odniesieniu do działki rolnej E2, na której zadeklarowano uprawę kukurydzy, stwierdzono, że jej powierzchnia wynosi 3,27 ha, wobec deklarowanych przez stronę 2,14 ha.
Natomiast dla działki rolnej E4 zajętej na uprawę mieszaną stwierdzono powierzchnię 3,29 ha, wobec zgłoszonych 4,26 ha. Do powierzchni działki rolnej został zakwalifikowany obszar, na którym stwierdzono zgodnie z deklaracją, uprawę mieszaną.
W ocenie organu, kontrola w zakresie kwalifikowalności powierzchni została przeprowadzona prawidłowo, a powierzchnia działki rolnej E ustalona właściwie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona zakwestionowała wyniki kontroli na miejscu przeprowadzonej w lutym 2017 r.. W ocenie skarżącego, termin kontroli nie pozwolił na rzetelne i faktyczne ustalenie obszaru użytkowania gruntów. Kontrola powinna być przeprowadzona w takim okresie, aby można było określić rodzaj upraw oraz ich rzeczywistą powierzchnię. Zimą występuje zaś okrywa śnieżna i lokalne zalania terenów niżej położonych. Ponadto, w zimie nie ma okresu wegetacyjnego roślin, a więc trudno określić jakie rośliny rosły kilka miesięcy przed wykonaniem kontroli.
Skarżący zwrócił uwagę na znaczny odstęp czasowy pomiędzy typowaniem gospodarstwa do kontroli (2 września 2016 r.) i kontrolą (15 lutego 2017 r.). Jak podniósł, zgłosił swe uwagi do raportu z kontroli i otrzymał krótką informację, że kontrola została wykonana poprawnie. Wyjaśnił również, że wnioski na rok 2016 wypełnił w oparciu o własne pomiary, jak i informacje przekazane przez ARiMR. Według tego organu, na działce "[...]" można deklarować powierzchnię 29,75 ha, a skarżący zadeklarował 21,56 ha, przy czym i ta powierzchnia okazała się zawyżona o 1,91 ha. W jego ocenie, jeżeli jest tak duża rozbieżność pomiędzy dwoma systemami kontroli (ponad 10 ha), to powinno to podlegać szczegółowemu i rzetelnemu zbadaniu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Natomiast w myśl art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), sąd sprawuje kontrolę działalności administracji, co oznacza, że sądowa kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej polega na badaniu jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego.
Zakres kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach dawnej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznając sprawę według kryterium legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że proces przyznawania płatności rolnych obwarowany jest szczególnymi wymogami, których spełnienie warunkuje możliwość otrzymania konkretnych świadczeń z tego zakresu. Wnioskodawca musi zatem legitymować się spełnieniem wymogów ustanowionych w przepisach prawa, w tym złożeniem wniosku w wymaganym terminie i posiadaniem określonej powierzchni działek rolnych, na których prowadzona jest określona działalność.
Zasady weryfikacji wniosku o przyznanie płatności określają przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20 grudnia 2013 r. ze zm.). Artykuł 74 tego rozporządzenia stanowi, że zgodnie z art. 59, państwa członkowskie, za pomocą agencji płatniczych lub podmiotów przez nie upoważnionych do działania w ich imieniu, przeprowadzają kontrole administracyjne dotyczące wniosków o przyznanie pomocy w celu weryfikacji kryteriów kwalifikowalności do otrzymania pomocy. Te kontrole uzupełniane są przez kontrole na miejscu.
Szczegóły przeprowadzania kontroli precyzuje rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. U. UE L z 2014 r. poz. 227, s. 69). Na mocy art. 24 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014, właściwy organ przeprowadza inspekcje fizyczne w terenie, w przypadku gdy fotointerpretacja ortoobrazów (satelitarnych lub lotniczych) nie dostarcza wyników, które pozwalają na wyciągnięcie ostatecznych wniosków, satysfakcjonujących właściwy organ, w odniesieniu do kwalifikowalności lub właściwej powierzchni obszaru, który jest przedmiotem kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu.
Z powołanych wyżej unormowań wynika, że w toku kontroli wniosku o przyznanie płatności organ może korzystać z narzędzi informatycznych, ale także innych dowodów pozwalających na weryfikację wniosku, a w przypadkach kiedy jest to niezbędne i niemożliwe jest dokonanie stosownych ustaleń bez tej czynności, może przeprowadzić inspekcję w terenie.
Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że organ prowadzący postępowanie z wniosku o przyznanie płatności, ma możliwość weryfikacji deklaracji zawartych w tym wniosku, poprzez wykorzystanie wszelkich zgodnych z prawem narzędzi, w tym kontroli na miejscu, która najpełniej oddaje stan faktyczny w zakresie danych zadeklarowanych we wniosku strony.
W związku z zarzutami skargi istotne jest również odwołanie się do unormowań ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2017 r. poz. 278 ze zm.), która w art. 36 ust. 1 stanowi, że Agencja przeprowadza kontrole administracyjne i na miejscu w zakresie płatności bezpośrednich, określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w tym kontrole w ramach wzajemnej zgodności wymogów lub norm, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 tej ustawy, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.
Stosownie do treści art. 3 ust. 2 ww. ustawy o płatnościach, w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej:
- 1) stoi na straży praworządności;
- 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;
- 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;
- 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.
Zaś w myśl art. 3 ust. 3 ustawy, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.
Z powyższych unormowań wynika, że przyznawanie płatności bezpośrednich odbywa się w postępowaniu administracyjnym, przy czym art. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego autonomicznie reguluje kwestie dowodowe. Jednoznacznie określono w nim obowiązki organów Agencji, wyłączając w art. 3 ust. 2 pkt 4 ww. ustawy o płatnościach, stosowanie art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym ustawodawca zmodyfikował obowiązujące na gruncie postępowania administracyjnego zasady prawdy materialnej i czynnego udziału strony w postępowaniu, a także rozkładu ciężaru dowodu.
W konsekwencji, w sprawach przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Natomiast obowiązek organu został na gruncie tej ustawy ograniczony do rozpatrzenia materiału dowodowego, wskazanego we wniosku oraz innych dokumentach przedstawionych przez stronę postępowania. Jest to równoznaczne z tym, że na organie nie ciąży obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności nie jest on obowiązany do aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie żądania strony. Ciężar dowodu co do faktów, z których strona wywodzi skutki prawne, spoczywa na stronie (np. wyroki NSA z dnia: 17 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1729/14, 29 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 420/13, 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2078/13, 4 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 98/14, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Stanowisko to, ukształtowane w judykaturze na gruncie ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1164), ze względu na tożsamość unormowań prawnych jest aktualne także pod rządami obecnie obowiązującej ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
W konsekwencji uznać należy, że to na producencie rolnym spoczywa procesowy obowiązek wykazania, iż jego działalność rolnicza prowadzona jest na całej deklarowanej we wniosku o przyznanie płatności powierzchni działek rolnych.
W niniejszej sprawie spór między skarżącym i organami dotyczył różnicy pomiędzy obszarem deklarowanym, a kwalifikującym się do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2016 r.. Zarzuty skarżącego dotyczyły zaś wyniku kontroli na miejscu przeprowadzonej w lutym 2017 r.. W jego ocenie, z uwagi na porę roku i warunki atmosferyczne termin kontroli nie pozwolił na rzetelne i faktyczne ustalenie obszaru użytkowania gruntów. Skarżący podniósł również, że wypełnił wniosek w oparciu o informacje przekazane przez Agencję. Nie kwestionował natomiast ustalenia organów co do braku w gospodarstwie 1 sztuki krowy, która opuściła stado przed upływem 30 dni od daty złożenia wniosku o płatność.
Z akt wynika, że na skutek przeprowadzonej w sprawie kontroli na miejscu organy ustaliły, iż powierzchnia kwalifikująca się do JPO wynosi 99,46 ha wobec powierzchni zadeklarowanej przez stronę 101,87 ha. W przypadku działki rolnej E1 (trwały użytek zielony) powierzchnia deklarowana wyniosła 15,16 ha wobec powierzchni stwierdzonej 13,09 ha. W trakcie czynności kontrolnych została bowiem wyłączona powierzchnia zajęta przez drzewa i zakrzaczenia. Natomiast działka rolna E2 (kukurydza) ma powierzchnię 3,27 ha, wobec zadeklarowanej 2,14 ha. W przypadku działki rolnej E4 (uprawa mieszana) powierzchnia stwierdzona wyniosła 3,29 ha, zaś strona zgłosiła 4,26 ha.
Zatem w świetle materiałów sprawy, identyfikacja upraw na danych działkach zadeklarowanych we wniosku nastąpiła na podstawie kontroli w terenie, w związku z którą strona nie wskazała jednak żadnych konkretnych dowodów w celu skutecznego zakwestionowania poczynionych przez organ ustaleń. Podkreślić zaś należy, że beneficjenta prawidłowo poinformowano o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym raportem z kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni, jak również wniesienia do niego ewentualnych zastrzeżeń. Z powyższego uprawnienia skarżący nie skorzystał ani na etapie doręczenia raportu z kontroli, ani odwołania, w którym w jedynie ogólnikowo zakwestionował przedstawione przez Agencję w decyzji pierwszoinstancyjnej wyliczenia powierzchni gruntów. Wprawdzie w piśmie z dnia 18 kwietnia 2017 r. poinformował organ, że nie zgadza się z ustaleniami kontrolujących w zakresie powierzchni gruntów i wniósł o przesłanie na jego adres pełnej dokumentacji z przeprowadzonej kontroli, to jednak wobec braku uzasadnienia i nie wskazania ważnego interesu strony, żądanie to prawidłowo nie zostało przez organ uwzględnione.
Odpowiadając zaś na zastrzeżenia do raportu kontroli (pismo z dnia 11 maja br.), organ wskazał stronie na możliwość wglądu do akt postępowania i zapoznania się z materiałem dowodowym w siedzibie organu.
Wobec nie przedstawienia przez rolnika w związku z prowadzonym przez organ postępowaniem, stosownych wniosków dowodowych ani własnych wskazań co do sposobu właściwej weryfikacji raportu i wyliczeń powierzchni spornego gruntu, nie można więc zarzucić organom Agencji, niezgodności ich postępowania z przepisami prawa. Zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i później w skardze, strona nie przejawiała aktywności procesowej, w celu skutecznego podważenia ustaleń kontroli na miejscu, które w tym stanie rzeczy nie podlegały dalszej weryfikacji.
Podkreślić w tym miejscu należy, że dokumentujący ustalenia kontroli raport jest dokumentem urzędowym sporządzonym w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania (art. 76 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego). Stanowi zatem dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Z uwagi na sporządzenie raportu przez podmioty wyspecjalizowane, dysponujące odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi, i bezstronne, posiada on przymiot wiarygodności (wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 492/07, Lex nr 469736).
W sytuacji więc nieprzedstawienia przez stronę przeciwdowodów kwestionujących ten raport i braku aktywnego udziału w postępowaniu, Sąd nie miał podstaw do podważenia sposobu pomiarów prowadzonych przez kontrolujących oraz wyliczenia przez organy Agencji, wysokości przyznanej płatności.
Nie może też zasługiwać na uwzględnienie argumentacja skargi, odnośnie złożenia wniosku na 2016 rok na podstawie informacji przekazanych przez Agencję, w sytuacji, gdy to rolnik dysponuje aktualnymi danymi co do powierzchni gruntów objętych tym wnioskiem. Z obowiązku rzetelnego zadeklarowania powierzchni gruntów nie zwalnia zaś przesłanie przez organ rolnikowi formularza sporządzonego w oparciu o dane dotyczące deklarowanych gruntów w roku poprzednim, czego celem jest wyłącznie ułatwienie wypełnienia kolejnego wniosku, a nie wskazanie powierzchni do zadeklarowania na rok następny.
W świetle powyższych uwag, na uwzględnienie nie mógł też zasługiwać zarzut skargi odnośnie przeprowadzenia kontroli na miejscu w porze zimowej, poza okresem wegetacyjnym roślin, skoro jak wynika z akt, stwierdzony przez kontrolujących brak utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej był m.in. konsekwencją zadrzewień i zakrzaczeń. Ich istnienie na gruncie jest zaś łatwe do zweryfikowania niezależnie od aktualnych warunków atmosferycznych. Ponadto, z niepodważonego w toku niniejszego postępowania raportu z kontroli nie wynika, aby zaistniały przeszkody do przeprowadzenia kontroli ze względu np. na pokrywę śnieżną.
Brak było również podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi co do znacznego odstępu czasowego pomiędzy typowaniem gospodarstwa do kontroli w dniu 2 września 2016 r., a kontrolą w dniu 15 lutego 2017 r.. Jak wskazano wyżej, kontroli sądu administracyjnego podlega bowiem zgodność decyzji organów z przepisami prawa materialnego i procesowego, nie zaś kwestie związane z wewnętrzną organizacją organów administracji publicznej, w sytuacji, gdy strona nie wykazała, w jaki sposób powyższa okoliczność mogła wywrzeć wpływ na wynik sprawy administracyjnej.
Z wyżej przedstawionych przyczyn, przeprowadzona przez Sąd kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji organu odwoławczego nie wykazała, aby w związku z jej wydaniem doszło do naruszenia przepisów prawa.
Dlatego też, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.