Uzasadnienie
W dniu 11 lipca 2014 r., wraz ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, I.K. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w części dotyczącej ustalenia zobowiązania podatkowego w związku z wystawieniem faktur zaliczkowych.
W uzasadnieniu niniejszego wniosku podniósł, że egzekucja zobowiązania podatkowego w wysokości 75.469 zł praktycznie pozbawi go środków finansowych, przez co spowoduje nieodwracalne skutki w postaci braku możliwości prowadzenia sporu przed Sądem z uwagi na brak środków na uiszczenie wpisu sądowego. Wskazał również, że organ I instancji wydał w dniu "[...]" decyzję w sprawie zabezpieczenia przedmiotowego zobowiązania, która w wystarczający sposób chroni interes Skarbu Państwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04 (niepubl.) wskazał, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, Lex nr 1241556).
Z powołanego przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika również, iż to wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego aktu organu administracji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Pozytywne rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku wymaga zatem od wnioskodawcy uprawdopodobnienia, iż na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami, na co strona może wskazywać, odwołując się np. do sytuacji majątkowej i finansowej.
Uzasadnienie rozpoznawanego w niniejszej sprawie wniosku konkretnych danych w tym zakresie jednak nie zawiera. Podniesiono w nim jedynie, że egzekucja zobowiązania podatkowego spowoduje nieodwracalne skutki w postaci braku możliwości prowadzenia sporu przed Sądem z uwagi na brak środków na wpis sądowy, niemniej jednak w związku z uiszczeniem w dniu 3 listopada 2014 r. wpisu sądowego od skargi, skarżący nie może skutecznie podnosić, że niebezpieczeństwo to nadal istnieje. Wbrew natomiast temu, na co wskazuje strona, decyzja w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego nie chroni już aktualnie interesów Skarbu Państwa, gdyż stosownie do art. 33a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) wygasła ona w związku z doręczeniem stronie decyzji wymiarowej.
Wskazać również należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie służy jednak zabezpieczeniu przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego nie naprawiłoby (p. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 450/09, opubl.: http://.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, istnienia niebezpieczeństwa wystąpienia w niniejszej sprawie takich skutków wnioskodawca nie wykazał.
Brak należytego uzasadnienia i udokumentowania rozpoznawanego wniosku, w sytuacji gdy to wnioskodawca powinien wykazać zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., uniemożliwił Sądowi dokonanie oceny, czy sytuacja skarżącego rzeczywiście uzasadnia udzielenie mu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.