Uzasadnienie
W dniu 14 sierpnia 2013 r. L.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za luty oraz marzec 2007 r..
Postanowieniem z dnia 11 października 2013 r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie, po rozpoznaniu wniosku skarżącego, przyznał Mu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (k. 38 akt sąd.).
Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Ol 635/13, Sąd oddalił wniesioną przez stronę skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej (k. 69). W dniu 12 lutego 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł skargę kasacyjną od w/w wyroku, do której dołączył urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy zawierający żądanie zwolnienia od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Prawomocnym postanowieniem z dnia 11 października 2013 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Treść wydanego wówczas rozstrzygnięcia odpowiadała żądaniu strony. Aktualnie skarżący ponownie wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych.
Zgodnie z treścią art. 239 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona, której przyznane zostało prawo do pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym (prawo pomocy), w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa. Stosownie zaś do art. 249 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli się okaże, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć.
Z uwagi na to, iż jak wynika z akt sprawy, przyznane postanowieniem z dnia 11 października 2013 r. prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych nie zostało w toku postępowania cofnięte, zgłoszenie przez stronę ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy w tym samym zakresie skutkuje wydaniem postanowienia o umorzeniu postępowania wywołanego przedmiotowym wnioskiem. Sprawa prawa pomocy została już bowiem rozstrzygnięta, a kolejny wniosek w tym zakresie jest bezprzedmiotowy (p. J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006). Podobnie w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że nie jest możliwe ponowne przyznanie stronie prawa pomocy (por. uchwała NSA z dnia 2 grudnia 2010r., sygn. akt II GPS 2 /10 oraz postanowienia NSA: z dnia 21 marca 2006 r., sygn. akt II FZ 207/06, z dnia 4 września 2009 r., sygn. akt I OZ 654/08, z dnia 19 maja 2010 r., sygn. akt II OZ 453/10, z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 235/10, z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II GZ 122/10).
W świetle powyższego niniejszy wniosek uznać należy za bezprzedmiotowy, a w konsekwencji zainicjowane nim postępowanie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., należało umorzyć.