Uzasadnienie
W dniu 31 października 2007r. I. S. wniosła, za pośrednictwem Izby Skarbowej, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w sprawie zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004r. Wraz z wnioskiem wpłynęła także skarga na w/w decyzję Dyrektora Izby Skarbowej.
W uzasadnieniu wniosku I. S. wskazała, iż o wydaniu decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej dowiedziała się w dniu 24 października 2007 r. w momencie, gdy po odebraniu z poczty pism zawierających zawiadomienie o zajęciu kont bankowych, udała się do Urzędu Skarbowego. Na jej wniosek w dniu 25 października 2007r. dostarczono faksem decyzję organu odwoławczego i dopiero w tym dniu mogła się zapoznać z jej treścią. Dodatkowo podała, że decyzja została doręczona w trybie doręczenia zastępczego, w czasie gdy przebywała na zwolnieniu lekarskim ze względu na ciążę, a następnie w szpitalu w związku z porodem oraz na urlopie macierzyńskim w okresie połogu. Tymczasem poczta znajduje się w innej miejscowości niż miejscowość, w której faktycznie zamieszkuje, co uniemożliwiło jej odbiór awizowanych pism. Na dowód swoich twierdzeń załączyła kserokopie zwolnień lekarskich.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej cyt. jako p.p.s.a.) w przypadku gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu.
Stosownie do postanowień art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W myśl § 2 tego przepisu w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W przypadku gdy uchybiono terminowi do wniesienia skargi wniosek taki wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Przesłanki określone w art. 87 p.p.s.a., które warunkują przywrócenie terminu winny zostać spełnione łącznie. W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż doszło do uchybienia terminu do wniesienia skargi. Doręczenie decyzji nastąpiło bowiem na skutek zastosowania doręczenia zastępczego na podstawie art. 150 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w dniu 20 września 2007r., a zatem termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 22 października 2007r. Wnioskodawczyni wypełniła także obowiązek wniesienia wniosku w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Dowiedziała się bowiem o wydaniu decyzji w dniu 24 października 2007r., zaś wniosek złożyła w dniu 31 października 2007r. Przyjmuje się, iż termin tygodniowy - w sytuacji gdy strona nie wiedziała, że nastąpiło uchybienie terminu – liczy się od dowiedzenia się o takim uchybieniu. Dowiedzenie się może zaś nastąpić w różny sposób (vide: postanowienie SN z dnia 20 marca 1997r., sygn. akt I CKN 35/96).
Zgodnie z art. 87§ 2 p.p.s.a. ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, niedającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych (W. Siedlecki: Zarys postępowania cywilnego, Warszawa 1968, s. 247).
Tym samym dokonując oceny czy wnioskodawca dopuścił się uchybienia terminu bez swojej winy należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i ocenić winę według obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. Tak więc brak winy można przyjąć tylko wtedy, gdy wnioskodawca nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
W niniejszej sprawie wnioskodawczyni wnosząc o przywrócenie terminu podała jako przyczynę przebywania w tym czasie na zwolnieniu lekarskim w związku z ciążą, a następnie w szpitalu w związku z porodem oraz na urlopie macierzyńskim w okresie połogu. Dodatkowo podniosła, iż nie przebywała w tym okresie w miejscu faktycznego zamieszkiwania stąd nie wiedziała o doręczeniu decyzji.
Mając na uwadze podane przez wnioskodawczynię przyczyny stwierdzić należy, że dają one podstawę do przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Stan fizjologiczny w jakim znajdowała się w tym czasie wnioskodawczyni oraz okoliczność przebywania w innym miejscu niż miejsce faktycznego zamieszkiwania uprawdopodobnia okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Z tych względów na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.