Uzasadnienie
Postanowieniami z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 644/15, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie ustanowił dla M. G. i R. G. radcę prawnego z urzędu, w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]"., nr "[...]" Na podstawie wydanych orzeczeń, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych, na pełnomocnika dla skarżących małżonków G. został wyznaczony radca prawny M. I..
Wyrokiem z dnia 23 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Ol 644/15 (sprostowanym postanowieniem z dnia 19.02.2016 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę M. G., R.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia "[...]"
Referendarz sądowy stwierdził, że:
Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 z późn. zm.), które ma zastosowanie w sprawie pomimo wejścia w życie w dniu 1 stycznia 2016 r. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1805).
Z przepisów § 22 i § 23 obecnie obowiązującego rozporządzenia wynika bowiem, że w sprawach wszczętych i niezakończonych przed datą wejścia w życie aktualnie obowiązującego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Zważyć przeto należy, że zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a mającego zastosowanie w sprawie rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w sprawie gdzie wartość przedmiotu sprawy wynosi do 500 zł wynosi 60 zł (§ 6 pkt 1). Ponadto, na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia, przedmiotowa opłata podlega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Zasądzając opłatę za czynności pełnomocnika z tytułu zastępstwa prawnego, bierze się pod uwagę niezbędny nakład pracy radcy prawnego, a także charakter sprawy i wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia oraz rozstrzygnięcia (§ 2 ust. 1).
Wobec powyższego, na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a, § 6 pkt 1 i § 2 ust. 3 rozporządzenia, należało przyznać radcy prawnemu wynagrodzenie za reprezentację skarżących M.G. i R. G. w sprawie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]"., nr "[...]" przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie w kwocie 60 zł. Należną kwotę 60 zł należało podnieść o kwotę podatku VAT (23%). Referendarz sądowy nie znalazł podstaw do zastosowania w przedmiotowej sprawie zwiększonej stawki wynagrodzenia, bowiem w ocenie rozpoznającego wniosek, podjęte przez pełnomocnika czynności nie przekraczają granic zwykłej staranności pełnomocnika, które należy zaliczyć do całokształtu działań, zmierzających do wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie w pierwszej instancji. Pokrywa je zatem wynagrodzenie przyznane ogólnie za jego działania w postępowaniu przed sądem I instancji (por.: postanowienie z dnia 28 maja 2013 r., sygn. II FZ 190/13).
W związku z powyższym, wobec wniosku pełnomocnika o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, zawierającego oświadczenie pełnomocnika, że koszty te nie zostały pokryte ani w całości, ani w części, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzekł o przyznaniu wynagrodzenia w wysokości, podanej jak w sentencji.