Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 645/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę M. i R.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r..
Na rozprawie w dniu 23 grudnia 2015 r. pełnomocnik radca prawny M.I. wniósł o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną skarżącym z urzędu pomoc prawną. W dniu 15 lutego 2016 r. do Sądu wpłynął zaś wniosek pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku Sądu. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, iż opłaty związane z udzieleniem pomocy prawnej nie zostały poniesione przez stronę w części ani w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W świetle art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W stanie prawnym do dnia 31 grudnia 2015 r. stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego uregulowane były w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.). W § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) tego rozporządzenia określono, że stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie wynosi 240 zł.
Od 1 stycznia 2015 r. powyższe kwestie normuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1805). Jednak, stosownie do § 22 tego rozporządzenia, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Z przepisu § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) cyt. rozporządzenia wynika natomiast, że zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej należy się pełnomocnikowi z urzędu m.in. za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Powyższy przepis stanowi jednocześnie, że wysokość opłaty maksymalnej za te czynności wynosi 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, opłata maksymalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie wynosi 480 zł.
Z kolei, na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia z 2002 r. oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia z 2015 r., w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłatę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług.
Powołane wyżej przepisy określają zamknięty katalog czynności procesowych, za dokonanie których radcy prawnemu należy się wynagrodzenie oraz przypisuje do każdej z tych czynności odpowiednie opłaty, według których ustala się należne radcom prawnym wynagrodzenie za udzielenie pomocy prawnej.
W sytuacji zatem, gdy podjęcie przez wnioskodawcę czynności procesowych w imieniu skarżących, w postaci pomocy udzielonej w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji i sporządzenia opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, nie budzi wątpliwości, wniosek o zasądzenie kosztów z tego tytułu zasługuje na uwzględnienie. Ustalając wynagrodzenie za sporządzenie opinii Sąd miał na względzie rodzaj i zawiłość sprawy, w tym to, że przedmiotem zaskarżenia była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie rozstrzygająca sprawy co do istoty, lecz uchylająca z przyczyn procesowych decyzję organu I instancji.
Z powyższych względów, na podstawie art. 250 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.