Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 lipca 2016 r. J. N. (dalej określany jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę, na postanowienie Dyrektora "[...]" Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, z dnia "[...]", nr "[...]’, w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Z uwagi na braki formalne i fiskalne skargi w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I z dnia 18 sierpnia 2016 r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia ww. braków skargi poprzez: wskazanie osnowy tj. wskazania jaki jest faktyczny zamiar wnoszącego skargę, czy wnosi o uchylenie w całości lub części zaskarżonego aktu (postanowienia), o stwierdzenie nieważności oraz do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł. Do wezwań dołączono stosowne pouczenie, że nieusunięcie powyższych braków formalnych i fiskalnych skargi w terminie 7 dni licząc od dnia doręczenia wezwania, skutkować będzie odrzuceniem skargi.
Wezwania zostały doręczone skarżącemu w dniu 23 sierpnia 2016 r. Pomimo upływu, z dniem 30 sierpnia 2016 r. zakreślonego terminu skarżący nie wskazał osnowy skargi tj. nie określił faktycznego zamiaru złożenia skargi, nie uiścił również wpisu od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić z dwóch względów.
Po pierwsze wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej zwanej w skrócie p.p.s.a.), Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi – pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
Zgodnie z powyższym, zarządzeniem z dnia 18 sierpnia 2016 r. Przewodniczący Wydziału I wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi.
Powyższe wezwanie doręczone zostało adresatowi w dniu 23 sierpnia 2016 r. (k. nr 9)). Tym samym termin do wykonania nałożonego na skarżącego obowiązku upłynął w dniu 30 sierpnia 2016 r. Wpis od skargi w tym terminie nie został uiszczony, a zatem zakreślony termin upłynął bezskutecznie
Dodatkową podstawę do odrzucenia przedmiotowej skargi stanowiło nieusunięcie przez skarżącego, pomimo wezwania Sądu, braku formalnego skargi.
Stosownie do treści art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna zawierać elementy wymienione w tym przepisie (m.in. wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego), jednak przede wszystkim powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymagania te zostały określone w art. 46 p.p.s.a.. Jednym z tych wymogów jest wskazanie osnowy wniosku lub oświadczenia (art. 46 § 1 pkt 3p.p.s.a.). Brak któregoś ze wspomnianych elementów stanowi brak formalny skargi. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi nieuzupełnienie w powyższym terminie braków formalnych skutkuje jej odrzuceniem, co wynika z treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a..
Wezwanie do usunięcia ww. braku formalnego skargi wraz ze stosownym pouczeniem o skutkach niedochowania obowiązku zostało doręczone skarżącemu w jednej przesyłce wraz z wezwaniem do uiszczenia wpisu, stąd termin na wykonanie obowiązku wskazania faktycznego zamiaru wnoszącego skargę tj. czy wnosi o uchylenie całości lub w części zaskarżonego postanowienia z dnia "[...]"., ewentualnie czy wnosi też o stwierdzenie nieważności tego aktu, jest identyczny jak przy wezwaniu do uiszczenia wpisu, o którym mowa była wcześniej. W zakreślonym terminie skarżący nie usunął również tego braku formalnego.
Wobec powyższych okoliczności, na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.