Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę A.R., w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 lipca 2015 r. sygn. akt I SA/Ol 807/14.
Następnie na skutek rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, postanowieniem z 19 lutego 2016 r. przyznano skarżącemu A.R. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego w sprawie wznowienia postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 lipca 2015 r. sygn. akt I SA/Ol 807/14.
Wyznaczony przez Okręgową Izbę Radców Prawnych - pełnomocnik z urzędu – radca prawny L.K. - pismem procesowym z 05 kwietnia 2016 r. sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, która została wysłana skarżącemu w dniu 06.04.2016 r.
W dniu 12 maja 2016 r. wpłynął do tut. Sądu kolejny wniosek A.R. sporządzony na urzędowym formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia radcy prawnego, podpisany przez wnioskodawcę w dniu 10.05.2016 r..
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 249a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) dalej w skrócie p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W myśl art. 258 § 1 pkt 7 p.p.s.a. do czynności w zakresie przyznania prawa pomocy, które wykonuje referendarz sądowy należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy.
Prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania (art. 243 § 1 p.p.s.a.). Z treści art. 245 § 1 p.p.s.a. wynika, w szczególności, że prawo pomocy obejmuje m.in. ustanowienie radcy prawnego.
Ponowny wniosek skarżącego złożony na urzędowym formularzu PPF z dnia 10.05.2016 r. o ustanowienie pełnomocnika z urzędu nie może zostać rozpoznany merytorycznie, gdyż z akt sprawy wynika, że prawomocnym postanowieniem Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie z 19 lutego 2016 r. skarżącemu zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego do sprawy w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego zakończonego wyrokiem tut. Sądu z dnia 9.07.2015 r. sygn. akt I SA/Ol 807/14. Okręgowa Izba Radców Prawnych pismem z dnia 17 marca 2016 r. wyznaczyła pełnomocnika z urzędu r.pr L.K.. Wyznaczony z urzędu radca prawny podjął czynności związane z udzieleniem pomocy prawnej, ponieważ złożył w Sądzie opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie.
Wyznaczenie radcy prawnego z urzędu przez Okręgową Izbę Radców Prawnych i podjęcie przez niego czynności procesowych, w tym sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, stanowi zatem wykonanie wydanego w przedmiotowej sprawie postanowienia o przyznaniu prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego.
Z przywołanych okoliczności wyraźnie wynika, że żądanie wyznaczenia skarżącemu kolejnego pełnomocnika z urzędu, nie może odnieść zamierzonego skutku. W ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, regulującej procedurę sądowoadministracyjną, a co za tym idzie również przesłanki ustanawiania pełnomocnika z urzędu, brak jest bowiem przepisu, który uprawniałby stronę do żądania wyznaczenia kolejnego pełnomocnika w sprawie. Stosownie do art. 253 p.p.s.a., rola sądu po wydaniu postanowienia o przyznaniu prawa pomocy w postaci ustanowienia pełnomocnika z urzędu, kończy się na wystąpieniu do właściwej okręgowej rady adwokackiej, rady okręgowej izby radców prawnych, Krajowej Rady Doradców Podatkowych lub Krajowej Rady Rzeczników Patentowych.
Sąd administracyjny nie ma natomiast wpływu na wyznaczenie konkretnego pełnomocnika przez organy danego samorządu zawodowego. Kontroli sądu nie podlega też sposób reprezentacji i współpracy pełnomocnika z jego mandantem. W tych kwestiach właściwa jest wyłącznie korporacja prawnicza. To organ samorządu zawodowego wyznacza imiennie pełnomocnika na podstawie postanowienia sądu, który przyznał stronie postępowania sądowoadministracyjnego prawo pomocy w takim zakresie. Tym bardziej sąd nie może ingerować w sytuacji, gdy stronie nie odpowiada sposób reprezentowania jej przez wyznaczonego pełnomocnika. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, iż przyznane przez sąd prawo pomocy rozciąga się na pełen tok postępowania sądowoadministracyjnego i w przypadku wyznaczenia przez korporację prawniczą pełnomocnika oraz podjęcia przez niego działań, stanowi to wykonanie wydanego przez sąd postanowienia o ustanowieniu pełnomocnika z urzędu.
Tym samym skarżący nie może ubiegać się o ponowne ustanowienie pełnomocnika, gdyż prawo to zostało niejako skonsumowane. Ponadto zgłoszenie przez stronę wniosku zawierającego żądanie ustanowienia w ramach prawa pomocy kolejnego pełnomocnika przykładowo, z tego powodu, że poprzedni odmówił sporządzenia skargi kasacyjnej nie może prowadzić do ponownego rozpoznawania tej kwestii, ponieważ sprawa prawa pomocy została już rozstrzygnięta. W przypadku więc gdy strona, której przyznano prawo pomocy zwróci się z ponownym wnioskiem pokrywającym się z zakresem przyznanego prawa pomocy, to postępowanie wszczęte w tym przedmiocie jest bezprzedmiotowe (por. postanowienia NSA: z 29 października 2015 r., II OZ 1021/15; z 18 marca 2011 r., I OZ 165/11; z 30 kwietnia 2009 r., II OZ 374/09; z 25 czerwca 2008 r., I OZ 460/08; z 22 kwietnia 2005 r., II OZ 262/05, dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec przywołanych wyżej okoliczności, rozpoznanie kolejnego wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego uznać należało za zbędne i umorzyć postępowanie, na zasadzie art. 249a p.p.s.a.
Mając na względzie powyższe, referendarz sądowy działając na podstawie art. 249a w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.