Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 20 marca 2013 r., uzupełnionym pismami z dnia 8 i 19 kwietnia, 20 i 21 maja, 18 czerwca oraz 18 lipca 2013r., Spółka A w O. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o rozłożenie na raty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za styczeń, kwiecień, maj, lipiec, wrzesień, październik i grudzień 2007 r. oraz za grudzień 2012 r., w łącznej wysokości 581.350.12 zł wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami upomnienia.
Decyzją z dnia "[...]" Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił udzielenia wnioskowanej ulgi, wskazując w uzasadnieniu, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki ważnego interesu podatnika i interesu publicznego, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.). Jednocześnie stwierdził, że udzielenie Spółce pomocy de minimis nie naruszyłoby warunków wynikających z postanowień prawa wspólnotowego zawartych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i art. 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. U. UE L 379 z dnia 28.12.2006 r., s. 5). Decyzja ta została w wyniku kontroli instancyjnej uchylona decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]". Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z "[...]" ponownie odmówił udzielenia ulgi podnosząc, że Spółka jest przedsiębiorstwem zagrożonym w rozumieniu prawa unijnego, a tym samym udzielenie pomocy de minimis naruszyłoby warunki zawarte w ww. rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006. Ocenił ponadto, że w sprawie wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika ze względu na trudną sytuację finansową, nie zaistniała natomiast przesłanka interesu publicznego.
W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka, wnosząc o jej uchylenie i udzielenie wnioskowanej ulgi, zarzuciła, że organ I instancji nie uwzględnił ważnego interesu podatnika, lecz wyłącznie interes Skarbu Państwa. Zgodziła się ze stwierdzeniem, że aktualnie nie dysponuje dochodem umożliwiającym spłatę rat. Zwróciła jednak uwagę, iż źródłem spłaty rat będzie wolna od egzekucji działalność gospodarcza prowadzona w dotychczasowym zakresie. Gwarancję spłaty rat zaległości podatkowej stanowi również przysługująca Spółce należność w łącznej kwocie 926.000 zł, która została wyjawiona w postępowaniu przed Sądem Rejonowym. Strona zarzuciła, że niektóre dane ekonomiczne przedstawiono w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej tendencyjnie i nierzetelnie, a powołane przepisy unijne nie mają zastosowania. Podniosła, że próby przymusowego ściągnięcia zaległości w drodze postępowania egzekucyjnego nie dały wymiernych efektów, dlatego organ powinien wyrazić zgodę na dobrowolną spłatę tych zaległości.
Jak podała, rozłożenie zaległości podatkowych na raty zmieni status Spółki jako dłużnika Skarbu Państwa i umożliwi udział w przetargach, a tym samym uzyskanie zleceń na roboty budowlane i osiąganie przychodów.
Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" wskazał, że zgodnie z art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a. Stosownie natomiast do art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych określonych w art. 67a Ordynacji podatkowej, które stanowią pomoc de minimis – w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis. Organ dodał, że zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1998/2006, pomoc de minimis to wsparcie przyznane dowolnemu podmiotowi gospodarczemu, które w okresie trzech kolejnych lat podatkowych nie przekracza pułapu 200.000 euro, a zatem nie podlega przepisom art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. UE C 115 L dnia 9.05.2008 r., s. 47). dalej jako: "TFUE".
Odwołując się natomiast do instytucji uznania administracyjnego, stwierdził że wystąpienie w sprawie przesłanek ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych nie obliguje do jej udzielenia, a jedynie daje możliwość przyznania. Analizując znaczenie pojęcia "ważnego interesu podatnika", organ wskazał na obowiązek ustalenia sytuacji majątkowej podatnika. Podniósł również, że przez "interes publiczny" rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, czy zaufanie obywateli do organów władzy.
Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy, organ II instancji wskazał, że Spółka powstała w dniu "[...]". Prowadzi działalność gospodarczą w zakresie projektowania budowlanego, urbanistycznego i technologicznego. W 2011 r. zatrudniała 14 osób, w 2012 r. – 9 osób, w styczniu 2013 r. – 7 osób, w marcu 2013 r. – 8 osób, zaś w grudniu 2013 r. – 6 osób. Wysokość kapitału zakładowego wynosi 50.000 zł. Jest małym przedsiębiorstwem w myśl przepisów załącznika nr I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (Dz. L. UE L 214 z dnia 9.08.2008 r., s 3). W skład organu zarządzającego Spółki wchodzi dwóch wspólników: M.B. - Prezes Zarządu (67 udziałów o łącznej wartości 33.500 zł) oraz I.Z. – Zastępca Prezesa Zarządu Spółki (33 udziały o łącznej wartości 16.500 zł).
Z ustaleń przeprowadzonego w sprawie postępowania wynika, że Spółka posiada majątek o łącznej wartości 989.188.13 zł. w tym: wartości niematerialne i prawne (programy komputerowe) - 7.730 zł, środki trwałe grupa 8 (faks, kopiarka) - 200 zł, środki trwałe grupa 7 (samochody: "[...]", rok produkcji 2004, "[...]", rok produkcji 2006) - 49.000 zł, środki trwałe grupa 5 (pompa iniekcyjna·pneumatyczna, wibrator elektryczny, młot wyburzeniowy) - 2.000 zł, środki trwale grupa 4 (komputery, drukarka) - 3.400 zł oraz wyposażenie biura o wartości 800 zł. Jej wierzytelności względem innych podmiotów wynoszą łącznie 926.058,13 zł, z czego wobec: Spółki B w G.P. - 163.253.25 zł, J.K. - 487.804,88 zł, zaś M. B. - 275.000 zł. Wartość majątku Spółki w poprzednich latach wynosiła odpowiednio: 3.085.159,49 zł w 2010 r., 3.866.623.34 zł w 2011 r., 3.077.757,55 zł w 2012 r.. Nie posiada Ona nieruchomości. Siedzibę stanowi lokal o powierzchni ok. 150 m², wynajmowany od osoby fizycznej za kwotę 1.500 zł miesięcznie.
Według wyjaśnień strony, oprócz zaległości objętych złożonym w niniejszej sprawie wnioskiem obciążają ją także zaległości na łączną kwotę 32.504.23 zł, w tym: w podatek od towarów i usług za grudzień 2012 r. - 3.598.23 zł, podatek dochodowy od osób prawnych za 2012 r. - 4.915 zł, odsetki od nieterminowo płaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za czerwiec 2011 r. - 23.825 zł oraz lipiec 2011 r. w kwocie 166 zł, a ponadto od zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 2013 r.. Spółka jest również zadłużona z tytułu nieopłaconych składek ZUS na łączną kwotę 121.10.22 zł zobowiązań prywatnoprawnych wobec dwunastu podmiotów na sumę 476.534.84 zł.
Jak podniesiono w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, z powyższego wynika, że Spółka posiada zaległe zobowiązania w łącznej wysokości 1.604.600,60 zł, przekraczające posiadany majątek wartości 989.188,13 zł, o kwotę 615.412,50 zł.
Dyrektor Izby Skarbowej odwołał się również do analizy rachunku zysków i strat, stwierdzając, że w 2010 r. Spółka osiągnęła 90.661,45 zł zysku, natomiast w 2011 r. 882.531.85 zł straty. W 2012 r. osiągnęła zaś zysk w wysokości 911.071,80 zł. Jednak zysk 2012 r. wynikał wyłącznie z upłynnienia długoterminowych aktywów finansowych w postaci udziałów lub akcji o wartości 900.000 zł, a nie z przychodów z działalności Spółki, w ramach której odnotowano stratę na sumę 201.612,12 zł. Natomiast według rachunku zysków i strat za okres od 1 stycznia do 30 listopada 2013 r., Spółka poniosła stratę w wysokości 224.015,21 zł. W zeznaniu CIT – 8 za 2013 r. wykazała 217,722,81 zł straty.
Rozpatrując sprawę pod kątem dopuszczalności udzielenia wnioskowanej ulgi w trybie pomocy de minimis, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że analiza stanu przedsiębiorstwa podatnika pod względem kryteriów określonych w pkt 7 preambuły oraz art. 1 pkt 1 lit. h rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006, a ponadto pkt 9-11 Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. U. UE: C 244 z 1.10.2004 r.), dalej jako "Wytyczne wspólnotowe", wykazała, że znajduje się ono w trudnej sytuacji ekonomicznej. Wbrew oświadczeniu zawartemu w części B formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis, Spółka spełnia kryteria kwalifikujące do objęcia postępowaniem upadłościowym.
W świetle przedstawionych danych ekonomicznych, wartość zobowiązań przekroczyła wartość majątku w 2010 r. o kwotę 792.437,85 zł, w 2011 r. o kwotę 1.674.969,70 zł, w 2012 r. o kwotę 799.897,90 zł, natomiast w 2013 r. o kwotę 615.412,50 zł. Spełnione zostały zatem kryteria określone w pkt 11 Wytycznych wspólnotowych, gdyż Spółka znajduje się w sytuacji niewypłacalności. Mając ponadto na uwadze, ze w niniejszej sprawie nie dokonano zabezpieczenia zaległości podatkowej na majątku podatnika, organ stwierdził, że poziom zabezpieczenia jest niski, tj. LGD (ang. Loss Given Default) przekraczające 60%, a przedsiębiorca kwalifikuje się do złej (CCC) kategorii ratingowej.
Tym samym, nastąpiła sytuacja, w której niemożliwe byłoby udzielenie pomocy de minimis na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i art. 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. U. UE L Nr 379 z dnia 28 grudnia 2006 r.). Istnieje bardzo wysokie ryzyko kredytowe, bardzo niska zdolność do płynnej obsługi zobowiązań, nawet w przypadku sprzyjających warunków gospodarczych, niski lub bardzo niski poziom odzyskania wierzytelności w przypadku wystąpienia niewypłacalności (w skrajnych przypadkach - niewypłacalność lub toczące się postępowanie upadłościowe).
Stwierdzając, że Spółka znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej, organ podkreślił, że ingerencja ze strony państwa w postaci szczególnej pomocy podmiotom w trudnej sytuacji ekonomicznej jest zakazana, bowiem narusza konkurencję na europejskim rynku wewnętrznym. Dopuszczalna pomocą takim podmiotom jest tylko pomoc na restrukturyzację, jednakże po jej akceptacji i autoryzacji przez Komisję Europejską. Udzielenie ulgi podmiotowi znajdującemu się w trudnej sytuacji, stanowiłoby naruszenie art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, w związku z art. 1 pkt 1 lit. h rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 oraz naruszenie ogólnych zasad udzielania pomocy publicznej w Unii Europejskiej, w tym zasady przejrzystości i subsydiarności.
Jak podniesiono w uzasadnieniu decyzji, obowiązkiem organów podatkowych było też ustalenie, czy w przedmiotowej sprawie zaistniały kryteria ustawowe "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" określone w art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, w sprawie wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika, na co wskazuje znaczne obniżenie zdolności płatniczej Spółki, jak i zagrożenie upadkiem działalności. Spółka odnotowuje rosnące straty, obroty maleją, zmniejsza się przepływ środków finansowych, zwiększa się suma zadłużenia, rosną kwoty odsetek od zobowiązań. Wartość aktywów netto zmniejsza się. Sytuacja ta zagraża dalszej egzystencji podatnika jako podmiotu gospodarczego i to niezależnie od tego, czy powstała ona z przyczyn losowych, czy ze zdarzeń nie mających takiego charakteru. Ważny interes podatnika prowadzącego działalność gospodarcza polega w tej sytuacji na odzyskaniu możliwości dalszego prowadzenia tej działalności i funkcjonowania jako podmiot gospodarczy na rynku.
Jednocześnie organ odwoławczy uznał, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka interesu publicznego. Niesprawiedliwe i godzące w interes społeczny oraz w zaufanie do organów państwa byłoby bowiem stwierdzenie zaistnienia tej przesłanki w sytuacji, gdy przyczyny powstania zaległości podatkowych i niemożność jednorazowej zapłaty nie wynikały z nagłych i losowych okoliczności, lecz były konsekwencją niewywiązywania się z obowiązku zapłaty zobowiązań podatkowych. Zaległości te wynikały z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]" oraz z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z "[...]", z których wynikało, że Spółka nie uiszczała należnego podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości, kredytując swą działalność gospodarczą środkami należnymi budżetowi państwa.
Organ stwierdził, że za uznaniem istnienia ww. przesłanki udzielenia wnioskowanej ulgi nie przemawia konieczność ponoszenia przez Spółkę bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej, a także niewielkie zlecenia na świadczenie usług. Nietrafiony w ocenie organu, był również zarzut odnośnie konieczności zwolnienia pracowników. Niewątpliwie, zatrudnianie i tworzenie nowych miejsc pracy jest w interesie społecznym, jednak nie jest samoistnym celem przedsiębiorstwa, lecz warunkiem niezbędnym do realizacji zamierzonego i prowadzonego przedsięwzięcia. Propozycję Spółki w zakresie rozłożenia zapłaty zaległości podatkowych na 36 rat, organ ocenił jako nierealną. Wskazał, że w 2013 r. nie osiągnęła Ona dochodu. Za niezrozumiałą uznał argumentację wskazującą z jednej strony, iż źródłem spłaty rat będzie działalność gospodarcza prowadzona w dotychczasowym zakresie, ale wolna od egzekucji, z drugiej natomiast, iż gwarancję spłaty rat zaległości podatkowej stanowi wyjawiona w postępowaniu sądowym należność w kwocie 926.000 zł.
Zdaniem organu, na ocenę istnienia okoliczności uzasadniających rozłożenie na raty nie mogą mieć wpływu zdarzenia przyszłe i niepewne o charakterze prognostycznym. Posiadane wierzytelności nie dają gwarancji spłaty należności podatkowych, bowiem prowadzona egzekucja z majątku Spółki, w tym z wierzytelności, okazała się bezskuteczna. Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że organ podatkowy, będąc związany treścią wniosku podatnika, nie mógł zastosować innej pomocy niż pomoc de minimis, o którą wnosił podatnik. Dodał, że Spółka, już po dacie powstania zaległości podatkowych, w dniu 2 kwietnia 2011 r. udzieliła M.B. pożyczki w wysokości 275.000 zł z terminem płatności 30 czerwca 2016 r., natomiast w dniu 22 stycznia 2013 r. dokonała przelewu wierzytelności w kwocie 487.804.88 zł na rzecz J.K. Powyższe zachowanie budzi uzasadnione wątpliwości co do dobrowolności zapłaty należności podatkowych. Postępowanie egzekucyjne było następstwem niepłacenia podatków, zatem strona nie może podnosić tej okoliczności jako uzasadnienie trudnej sytuacji finansowej.
Na uwzględnienie nie zasługiwał również argument, iż udzielenie ulgi umożliwi stronie udział w przetargach, a tym samym uzyskanie zleceń na roboty budowlane. Jak wskazał organ, ulga ta może stanowić incydentalną pomoc w stabilizacji sytuacji finansowej wówczas, gdy istnieje pozytywna prognoza co do dalszych wyników podmiotu. W obecnej sytuacji Spółki, brak jest tej pozytywnej prognozy, bowiem trudności finansowe nie są przejściowe, lecz mają charakter stały, a ponadto strona nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających realną możliwość zapłaty należności w ratach.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, wnosząc o uchylenie decyzji, Spółka zarzuciła jej naruszenie art. 120 w związku z art. 67a Ordynacji podatkowej poprzez powołanie i dokonanie oceny prawnej sprawy na podstawie nieobowiązujących przepisów. Zarzuciła także naruszenie art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej.
Wywodząc w uzasadnieniu, że organy podatkowe dokonały oceny sprawy w oparciu o nieobowiązujące normy prawne, skarżąca podniosła, że powołane w decyzji rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1998/2006 zostało zastąpione od dnia 1 stycznia 2014 r., rozporządzeniem Komisji (UE) Nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE z 24.12.2013 L 352, 1). W porównaniu do dotychczasowego stanu prawnego, nowe rozporządzenie wprowadziło m.in. zmianę dotyczącą braku konieczności badania sytuacji ekonomicznej przedsiębiorcy.
Tym samym nawet przedsiębiorca będący w trudnej sytuacji ekonomicznej, w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych może od dnia 1 stycznia 2014 r. skorzystać z pomocy de minimis. W ocenie strony, 6-miesięczny okres przejściowy dopuszczający stosowanie po dniu 1 stycznia 2014r. rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006 dotyczy wyłącznie programów pomocowych utworzonych na podstawie tego rozporządzenia. Rozstrzygając w przedmiocie wniosku strony, organy powinny były zatem uwzględnić zmianę stanu prawnego. Powyższe uzasadnia zdaniem strony, zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 120 w związku z art. 67a Ordynacji podatkowej.
Odnosząc się natomiast do stwierdzenia, że nie istniała realna możliwość spłaty zadeklarowanych rat, skarżąca podkreśliła, iż nie można obciążać jej konsekwencjami nieskutecznych działań organu dotyczących wierzytelności na sumę 926.058,31 zł. Dodała, że na wierzytelności te składa się m.in. należność z tytułu pożyczki wymagalnej dopiero w czerwcu 2016 r.. W skardze zarzucono, że organy podatkowe pominęły, iż podstawową przyczyną ubiegania się przez Spółkę o ulgę, był brak zamówień w związku z załamaniem na rynku usług budowlanych. Zaskarżona decyzja nie zawiera jakiejkolwiek analizy tendencji na tym rynku.
W ocenie strony, tendencja ta miała charakter przejściowy, co uzasadniało pozytywne załatwienie sprawy. Zawarte w uzasadnieniu decyzji wątpliwości organu II instancji dotyczące dobrowolnej zapłaty przez Spółkę należności podatkowych sugerują, że u podstaw negatywnego rozpatrzenia wniosku o przyznanie rat leży także sam fakt nieprawidłowego deklarowania zobowiązań wobec Skarbu Państwa, co z kolei prowadzi do wniosku, iż działania organu II instancji mają także charakter kary. Ponadto, wbrew wywodom zawartym na str. 11 uzasadnienia decyzji, strona udzieliła pożyczki M. B. oraz dokonała przelewu wierzytelności na rzecz J. K. przed złożeniem wniosku o udzielenie przedmiotowej ulgi. Organy podatkowe nie wykazały zaś, iż powyższe działania skutkowałyby osłabieniem kondycji finansowej Spółki, gdyby nie nastąpiło załamanie na rynku usług budowlanych. W ocenie strony, powyższa argumentacja uzasadnia zarzut wydania decyzji z naruszeniem art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane w decyzji. Wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006, po upływie okresu obowiązywania niniejszego rozporządzenia wszelkie środki pomocy de minimis spełniające warunki określone w tym rozporządzeniu można wdrażać w sposób prawomocny przez kolejne sześć miesięcy. Organ nie podzielił ponadto argumentacji strony skarżącej, że na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 nie jest konieczne badanie sytuacji ekonomicznej przedsiębiorcy, pomimo że rozporządzenie to nie zawiera zakazu udzielania pomocy de minimis podmiotom gospodarczym znajdującym się w trudnej sytuacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji administracyjnych. Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika zaś, że sąd uchyla zaskarżone orzeczenie, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) i rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.
Istota sporu sprowadza się do oceny legalności rozstrzygnięcia organów podatkowych odmawiającego skarżącej Spółce udzielenia ulgi w postaci rozłożenia na raty zaległości podatkowych w podatku VAT w łącznej wysokości 581.350.12 zł wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami upomnienia, z uwagi na brak spełnienia przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, jak również wobec niespełnienia warunków wynikających z postanowień prawa wspólnotowego, zawartych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i art. 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. U. UE L 379 z dnia 28.12.2006 r., s. 5).
Na tle tak zarysowanej kwestii spornej, rozważeniu przez Sąd podlegało w pierwszej kolejności to, czy rację ma strona skarżąca, wywodząc, iż organy podatkowe dokonały oceny sprawy w oparciu o nieobowiązujące normy prawne, skoro powołane w decyzji rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1998/2006 zostało od dnia 1 stycznia 2014 r. zastąpione rozporządzeniem Komisji (UE) Nr 1407/2013 z 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE z 24.12.2013 L 352, 1).
Odnosząc się do tej kwestii, Sąd podzielił argumentację organu, iż zmiana ta pozostaje bez wpływu na wynik niniejszej sprawy, skoro zgodnie z treścią zastosowanego przez organy art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006, z dnia 15 grudnia 2006 r., po upływie okresu obowiązywania niniejszego rozporządzenia wszelkie środki pomocy de minimis spełniające warunki określone w tym rozporządzeniu, można wdrażać w sposób prawomocny przez kolejne sześć miesięcy. Jak słusznie zwraca się uwagę w literaturze prawa (p. Andrzej Kazanowski - Komentarz do art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006, Wyd. LEX 2014), przepis ten wprowadza zasadę, że pomoc de minimis po dniu 31 grudnia 2013r. może być udzielana zgodnie z zasadami wynikającymi z rozporządzenia przez kolejne sześć miesięcy, tj. do dnia 30 czerwca 2014r..
W niniejszej sprawie, w przedmiocie wniosku Spółki z 20 marca 2013 r. o rozłożenie na raty jej zaległości podatkowych, organ II instancji rozstrzygnął ostatecznie decyzją z dnia "[...]". Zastosowanie w tym stanie faktycznym przepisów i zasad przyznawania ulg w postaci rozłożenia na raty zaległości podatkowej, określonych ww. rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1998/2006, było prawidłowe, co jednocześnie czyniło niezasadnym zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 120 Ordynacji podatkowej.
Przechodząc zatem do merytorycznej oceny zarzutów skargi, podkreślenia na wstępie wymaga, iż podstawą wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika, może odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a. Stosownie zaś do art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a, które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis.
Użyte w powołanym przepisie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej pojęcia "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny" są, jak słusznie zauważyły to organy podatkowe w treści swoich rozstrzygnięć, pojęciami niedookreślonymi. Sformułowana w sposób ogólny treść analizowanej normy prawnej z użyciem pojęć nieostrych nie daje podstaw do przyjęcia, że istnieje ściśle określony katalog przesłanek, okoliczności, zdarzeń, czy też powodów (ani też z góry określona ich hierarchia), którymi należy kierować się przy rozstrzyganiu spraw na podstawie tego przepisu. Treść tych pojęć należy zatem ustalać w procesie stosowania prawa przy uwzględnieniu indywidualnej sytuacji podatnika występującego z wnioskiem o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego. Można wprawdzie powoływać się w tej mierze na przykłady mogące stanowić wskazówki interpretacyjne, zaczerpnięte z piśmiennictwa podatkowego, czy też wypracowanego w tym zakresie dorobku orzecznictwa sądowego, niemniej w każdym przypadku ich analiza musi być dokonana przez organ podatkowy w oparciu o całokształt okoliczności istniejących w konkretnej sprawie (p. wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2016/12, opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Uwzględniając powyższe, jedynie przykładowo można wskazać, że pod przesłanką ważnego interesu podatnika mogą kryć się nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika (p. wyroki NSA: z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 1339/12, z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. akt 666/12, z dnia 19 sierpnia 2010 r., sygn. akt II FSK 619/09, z dnia 12 lutego 2003 r., sygn. akt III SA 1838/01, Mon. Pod. 2003, nr 7, str.43; R. Mastalski w: B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa, Komentarz 2010, Wrocław 2010, s. 349; B. Dauter w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Warszawa 2010, s. 382). O istnieniu ważnego interesu podatnika nie decyduje przy tym subiektywne przekonanie podatnika, lecz kryteria zobiektyzowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania.
Natomiast przez interes publiczny rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji, itp. (p. wyrok NSA z dnia 21 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2752/01, Lex nr 145004). Interes publiczny definiuje się także jako potrzebę (dobro), której zaspokojenie służy zbiorowości lokalnej (mieszkańcom miasta) lub całemu społeczeństwu.
Rozważając treść przesłanek "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego", należy również pamiętać, że zgodnie z art. 84 Konstytucji RP, każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków określonych w ustawach. W świetle zatem norm Konstytucji RP możliwość udzielenia ulgi w spłacie zaległości podatkowych ma charakter wyjątkowy, a jako odstępstwo od konstytucyjnej zasady powszechności opodatkowania (p. wyrok NSA z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 1339/12), nie może być stosowana w tych sytuacjach, w których okoliczności powoływane przez podatnika wnioskującego o jej udzielenie są wyłącznie następstwem określonych decyzji podatnika.
Wskazać również należy, że instytucja rozłożenia na raty zaległości podatkowych z art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej oparta jest na uznaniu administracyjnym, na co wskazuje zwrot "organ podatkowy (...) może". Istotą uznania jest rozgraniczenie sprzecznych interesów, a mianowicie interesu podatnika ubiegającego się o ulgę oraz interesu budżetu państwa, i danie priorytetu jednemu z nich na tle okoliczności faktycznych danej sprawy. Analizując konstrukcję uznania administracyjnego, także przy uwzględnieniu poglądów piśmiennictwa prawniczego, NSA w wyroku z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1652/10 (opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), zwrócił uwagę, że w świetle przyjętej w przepisach Ordynacji podatkowej koncepcji uznania administracyjnego, organ jest skrępowany w zakresie oceny przesłanek zastosowania ulgi, ale pozostaje nieskrępowany w zakresie tego, jak postąpić w przypadku ich stwierdzenia.
Uznaniowość decyzji polega na tym, że to do organu podatkowego należy wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy, a sądowa kontrola legalności aktów administracji opartych na uznaniu ma charakter ułomny. Z woli ustawodawcy obejmuje ona bowiem jedynie przestrzeganie przez organy podatkowe procedury normowanej przez Ordynację podatkową, a w szczególności kompletność materiału dowodowego oraz prawidłowość jego oceny. Sąd natomiast nie może ingerować w samo rozstrzygnięcie organu podatkowego (tak np. WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 19 września 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 538/07, Lex nr 297127).
Innymi słowy, Sąd nie może kwestionować rozstrzygnięcia merytorycznego zawartego w zaskarżonej decyzji, będącego wynikiem dokonanego przez organ wyboru, jego celowości i słuszności. Tym samym poza zakresem rozważań Sądu pozostaje najistotniejsza z punktu widzenia podatnika kwestia, tj. samo rozstrzygnięcie. Jeśli Sąd stwierdzi, że organ podatkowy nie uchybił przepisom postępowania i oparł rozstrzygnięcie na podstawie rzetelnie zgromadzonego materiału dowodowego, to nie ma podstaw prawnych do wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego. Sąd nie ma bowiem uprawnień, aby nakazać organom odstąpienie od należnych podatków lub narzucić rozstrzygnięcie uwzględniające wniosek strony. Nie może również, w miejsce organu podatkowego, wydać orzeczenia uwzględniającego ów wniosek.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż działania organów podatkowych i wyprowadzone z nich wnioski mieszczą się w zakresie powołanych wyżej przepisów prawa materialnego i nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów.
Sąd podzielił w szczególności ocenę organów podatkowych, iż na przeszkodzie udzieleniu stronie wnioskowanej ulgi stał przede wszystkim przepis art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zw. z przepisami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006. Na wzajemne uzupełnianie się wyżej wskazanych przepisów prawa krajowego i wspólnotowego zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 518/08 (opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). NSA wskazał m.in., że skoro ulgi, o których mowa w art. 67a Ordynacji podatkowej w przypadku przedsiębiorców mogą być im przyznane jedynie wtedy, gdy pomoc taka jest dopuszczalna w świetle prawa wspólnotowego i to w ściśle określonych warunkach, a przepis art. 67b Ordynacji podatkowej, określający formy pomocy tym podmiotom, uwzględnia unormowania wspólnotowe w tym zakresie, to zastrzeżenie, o którym mowa w art. 67a odnoszące się do art. 67b ma takie znaczenie, że organy przede wszystkim powinny w tym przypadku badać, czy wniosek przedsiębiorcy dotyczący określonego trybu udzielania pomocy przedsiębiorcom spełnia wymogi określone w przepisach wspólnotowych dla tego trybu udzielania tym podmiotom ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, a w przypadku spełniania tych wymogów, czy za przyznaniem pomocy przemawia ważny interes publiczny lub ważny interes podatnika.
Respektując powyższe stanowisko, organy podatkowe odwołały się do brzmienia pkt 7 preambuły oraz art. 1 ust 1 lit h rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006, w myśl których pomoc de minimis może zostać przyznana wszystkim podmiotom gospodarczym we wszystkich sektorach, z wyjątkiem pomocy przyznawanej podmiotom gospodarczym znajdującym się w trudnej sytuacji. Wobec zaś poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, słusznie uznały, że skarżąca Spółka jest przedsiębiorstwem zagrożonym w rozumieniu pkt 9 -11 Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. U. UE: C 244 z 1.10.2004 r.).
Prawidłowe i w pełni uzasadnione w kontekście dokonanej w zaskarżonej decyzji analizy sprawozdań finansowych Spółki za lata 2010 – 2013, w tym wartości jej majątku trwałego, wysokości przychodów i kosztów ich uzyskania, stanu wymagalnych zobowiązań prywatnoprawnych i publicznoprawnych, a także przysługujących należności, było zwrócenie w decyzji uwagi, że zobowiązania Spółki w łącznej wysokości 1.604.600,60 zł przekraczają jej majątek o wartości 989.188,13 zł, o kwotę 615.412,50 zł. Odnotowała Ona przy tym w poszczególnych latach objętych analizą wyłącznie straty z działalności gospodarczej. Wyjątkiem był tu jedynie 2012 r., w którym strona wypracowała zysk w wysokości 911.071,80 zł. Wynikał on jednak wyłącznie z upłynnienia długoterminowych aktywów finansowych w postaci udziałów lub akcji o wartości 900.000 zł, a nie z przychodów z działalności podstawowej, w ramach której również powstała strata na sumę 201.612,12 zł.
Powyższe dane obrazujące wynik finansowy Spółki za lata 2010 – 2013 dowodzą, że Spółka znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej, zaś przeanalizowane przez organy kryteria mające wpływ na wynik tej oceny stanowią odzwierciedlenie pkt 9 i 11 Wytycznych wspólnotowych. Zgodnie z tymi Wytycznymi, przez przedsiębiorstwo zagrożone (a więc w trudnej sytuacji) należy rozumieć przedsiębiorstwo, które przy pomocy środków własnych oraz środków, jakie mogłoby uzyskać od udziałowców, akcjonariuszy, wierzycieli lub z innych źródeł finansowania zewnętrznego, nie jest w stanie powstrzymać strat, które bez zewnętrznej interwencji władz publicznych prawie na pewno doprowadzą to przedsiębiorstwo do zniknięcia z rynku w perspektywie krótko - lub średnioterminowej (pkt 9).
Ponadto przedsiębiorca może być uznany za będącego w trudnej sytuacji ekonomicznej w szczególności gdy występują typowe oznaki, takie jak rosnące straty, malejący obrót, zwiększanie się zapasów, nadwyżki produkcji, zmniejszający się przepływ środków finansowych, rosnące zadłużenie, rosnące kwoty odsetek i zmniejszająca się lub zerowa wartość aktywów netto (pkt 11).
Rozpatrując zatem sprawę pod kątem dopuszczalności udzielenia wnioskowanej ulgi w trybie pomocy de minimis, Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo stwierdził, że analiza stanu przedsiębiorstwa podatnika pod względem opisanych wyżej kryteriów prowadzi do wniosku, iż Spółka odnotowuje rosnące straty, jej obroty maleją, zmniejsza się przepływ środków finansowych, za to zwiększa się suma zadłużenia i kwoty odsetek od zobowiązań.
W ocenie Sądu, w pełni zasadnym był w tej sytuacji wniosek, że zagrożona jest dalsza egzystencja podatnika jako podmiotu gospodarczego. Strona skarżąca zaś w istocie nie kwestionowała powyższych ustaleń co do jej stanu majątkowego, upatrując w piśmie z dnia 22 stycznia 2014 r., właśnie w tej "ekstremalnie trudnej sytuacji" czy też "finansowej i gospodarczej zapaści", podstaw do uwzględnienia jej wniosku. Tymczasem to właśnie ustalenia i ocena organów co do trudnej sytuacji majątkowej i finansowej Spółki spowodowały, iż przyznanie pomocy de minimis było niedopuszczalne, z uwagi na zagrożenie konkurencji na europejskim rynku wewnętrznym.
Niemniej jednak w rozpoznawanej przez Sąd sprawie organy podatkowe, niezależnie od stwierdzenia braku podstaw do zastosowania ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych z uwagi na brzmienie art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, dokonały niezależnej oceny wniosku podatnika w świetle przesłanek unormowanych w art. 67a § 1 pkt 2 tej ustawy, tj. "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego". I choć to działanie organów, nie było niezbędne dla prawidłowości podjętej w sprawie decyzji w świetle zaakceptowanego wyżej przez Sąd stanowiska organów w kwestii zastosowania przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 do dnia 30 czerwca 2014 r., to słusznie odniosły się one do argumentacji strony, upatrującej podstaw swego wniosku również w innych okolicznościach, w tym niezwiązanych bezpośrednio z sytuacją ekonomiczną wnioskodawcy.
Analizując sprawę w kontekście normy ustanowionej przepisem art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu decyzji zasadnie wywiódł, że z uwagi na wystąpienie w sprawie przesłanki "ważnego interesu podatnika", wniosek o rozłożenie na raty zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami upomnienia, wymagał oceny sytuacji wnioskującej Spółki z uwzględnieniem charakteru ww. zaległości i zdolności podmiotu do realizacji ewentualnej decyzji o rozłożeniu na raty. Nie zakwestionował przy tym podnoszonych przez stronę trudności na rynku usług budowlanych, ale przyjął, że to kryterium nie jest wystarczające do zastosowania ulgi. Prawidłowo też wskazał, iż ważny interes podatnika nie może być rozumiany w sposób subiektywny i wymaga oceny obiektywnej.
Należy zgodzić się z organem, że strona, jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą, musi liczyć się zarówno z ryzykiem jej prowadzenia (zmianami na rynku czy kryzysem), jak i koniecznością zapewnienia środków na jej prowadzenie. Związane z ryzykiem gospodarczym niepowodzenia stanowiące skutek podejmowanych w ramach działalności decyzji same w sobie nie stanowią podstawy do udzielania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych. Strona zaś nie wskazała na żadne, wykraczające poza zwykłe ryzyko związane z funkcjonowaniem podmiotów gospodarczych, zdarzenia losowe, które przyczyniły się do powstania zaległości.
Istotne w sprawie było przy tym, że podatek od towarów i usług, o którego rozłożenie na raty zwróciła się skarżąca, jest podatkiem pośrednim, regulowanym przez ostatecznego odbiorcę. Jego zapłata nie obciąża podatnika, który ma jedynie obowiązek przekazać do Skarbu Państwa podatek zapłacony przez odbiorcę.
Analiza materiału dowodowego sprawy wskazywała, że w okresie po doręczeniu decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]" i decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", którymi określono zasadniczą część dochodzonych zaległości podatkowych, strona nadal prowadziła działalność gospodarczą i dysponowała dochodami, pozwalającymi uregulować wynikające z tych decyzji zobowiązania podatkowe, w szczególności osiągnęła dochód za 2012 r. w wysokości 972.394,38 zł, co słusznie ocenione zostało jako okoliczność nie przemawiającą za udzieleniem wsparcia w postaci wnioskowanej ulgi. Tym bardziej w sytuacji, gdy w związku z działalnością Spółki wygenerowano nowe zobowiązania.
Z treści zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, że stanowisko organu odnośnie braku zdolności strony do spełnienia wnioskowanego układu ratalnego, uzasadnione zostało w sposób wyczerpujący. Przeanalizowano bowiem sytuację majątkową strony i wykazano, że nie daje ona gwarancji realizacji spłaty zaległości w 36 ratach. Trafnie zauważył Dyrektor Izby Skarbowej, że strona nie wykazuje zysku oraz generuje nowe zaległości podatkowe. Zabezpieczeniem spłaty rat nie mogły być natomiast należności wyjawione w postępowaniu sądowym na łączna sumę 926.058,31 zł, skoro prowadzona dotychczas egzekucja z majątku Spółki, w tym z ww. należności, okazała się bezskuteczna. Zdaniem Sądu, ocenie tej nie można zarzucić dowolności.
Zasadne jest też stanowisko organu odnośnie nie wystąpienia w sprawie przesłanki interesu publicznego. Konieczność zapłaty należności podatkowych wynikających z przepisów ustawowych i obowiązek organów podatkowych do ich egzekwowania wynika m.in. z konstytucyjnych zasad równości i powszechności opodatkowania. W interesie publicznym jest niewątpliwie, aby wszyscy zobowiązani w sposób terminowy i sumienny wywiązywali się z zapłaty należności stanowiących dochód budżetu Państwa. Tym samym okoliczności mogące czasowo wyłączyć obowiązek zapłaty podatków, muszą być z punktu widzenia tej przesłanki, szczególne ważne. Słusznie wskazano w uzasadnieniu decyzji, że dla jej zaistnienia nie ma istotnego znaczenia rodzaj branży, w której prowadzona jest działalność podatnika i związana z tym konieczność udziału w przetargach na roboty budowlane. Przeciwnie zaś do tego, co strona podnosiła w skardze, organ nie pominął jej argumentacji dotyczącej recesji na rynku usług budowlanych.
Prawidłowo ocenił przy tym, że to problemy finansowe Spółki, a nie sytuacja na rynku, mają charakter stały. Sam fakt złożenia wniosku o ulgę przewidzianą prawem i deklaracja strony, że chce płacić podatki, są niewystarczające do wypełnienia przesłanki interesu publicznego.
W aspekcie tej przesłanki nie budzi zastrzeżeń ocena przez organ okoliczności udzielenia pożyczki M.B. w dniu 2 kwietnia 2011 r. na kwotę 275.000 zł, z terminem płatności 30 czerwca 2016 r., jak również związanych z przelewem w dniu 22 stycznia 2013 r., kwoty 487.804.88 zł na rzecz J.K. Wprawdzie zdarzenia te wystąpiły przed złożeniem wniosku o rozłożenie zaległości na raty, jednak do udzielenia przez Spółkę pożyczki i wykonania przelewu doszło już po powstaniu zaległości podatkowych. Nie mogły one zatem pozostawać bez wpływu na ocenę istotnego z punktu widzenia przesłanki interesu publicznego, stosunku podatnika do obowiązku regulowania zobowiązań podatkowych. Podkreślić należy, że to na stronie wnioskującej o przyznanie ulgi, spoczywał ciężar wykazania, iż wskazane przez nią należności stanowią dostateczne zabezpieczenie roszczeń organów podatkowych.
Nie można przy tym czynić zarzutu organowi, że oceniając możliwości wykonania przez Spółkę ewentualnego układu ratalnego, nie uwzględnił należności przysługującej od M. B., skoro jak wskazuje sama strona, należność ta będzie wymagalna dopiero w czerwcu 2016 r..
Zdaniem Sądu, organy podatkowe w sposób prawidłowy zebrały w niniejszej materiał dowodowy, a następnie dokonały jego analizy przez pryzmat przepisów art. 67a § 1 pkt 2 oraz art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Wskazane przez nie motywy decyzji świadczą o prawidłowym rozumieniu zarówno obowiązujących do dnia 30 czerwca 2014 r. zasad przyznawania pomocy de minimis, jak i przesłanek ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego.
Z tych też względów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi odnośnie naruszenia przepisów art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej.
Mając powyższe na uwadze, wobec nie stwierdzenia, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub procesowego, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.