Uzasadnienie
Z.K. (dalej w skrócie skarżący, strona) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na wymienioną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie podatku od spadków i darowizn.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej DIAS) wniósł o jej odrzucenie jako złożonej po upływie terminu do jej wniesienia, ewentualnie oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Do wszczęcia postępowania przed sądem administracyjnym niezbędne jest skuteczne wniesienie skargi, przez co rozumieć należy spełnienie przez nią określonych w ustawie warunków formalnych i fiskalnych, bez których nadanie jej właściwego biegu nie jest możliwe.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst Dz. U z 2018r., poz. 1302 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 53 § 1 i art. 54 § 1).
Z przedstawionych Sądowi akt podatkowych niniejszej sprawy wynika, że zaskarżoną decyzję adresowaną do skarżącego, odebrał 6 września 2018r. pełnoletni domownik (karta nr 15 podatkowych akt odwoławczych). Trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upływał 6 października 2018r. w sobotę, co na tle art. 83 § 2 p.p.s.a. powoduje, że ostatni dzień terminu do wniesienia skargi przypadł w poniedziałek 8 października 2018r. Zatem najdalej do tego dnia istniała możliwość skutecznego wniesienia skargi. Natomiast skarga została złożona osobiście 9 października 2018r. (k. 2 akt sądowych), z jednodniowym uchybieniem terminu.
Przy czym odnotować należy, że zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi. Skoro strona nie zastosowała się do tego pouczenia, to ją obciążają negatywne skutki przekroczenia omawianego terminu.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. należało skargę odrzucić.