Uzasadnienie
K. O. w związku z wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku podniósł, iż w chwili obecnej, od przeszło roku, skarżący przebywa w Areszcie Śledczym w W. i nie prowadzi już działalności gospodarczej. W związku z powyższym i nie prowadzenia działalności gospodarczej, nie osiąga żadnych bieżących dochodów, z których mógłby pokryć ustalone zobowiązanie podatkowe. Wykonanie decyzji w obecnym czasie skutkować będzie dotkliwymi skutkami w głównej mierze skierowanymi w rodzinę skarżącego. Uiszczenie tak wysokiej kwoty w chwili obecnej nie jest możliwe bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania rodziny skarżącego.
Skarżący, z uwagi na brak dochodu, nie posiada środków finansowych, które pozwoliłyby pokryć określone zobowiązanie skutkiem tego organ egzekucyjny zmuszony byłby podjąć stosowne kroki mające na celu wyegzekwowanie należności, związane przede wszystkim z zajęciem i zbyciem przedmiotów majątkowych skarżącego. Takie działanie godzić będzie przede wszystkim w dobro rodziny skarżącego, który nie będzie w stanie kontrolować przebiegu postępowania egzekucyjnego z uwagi na swoją absencję. Jednocześnie dokonanie czynności mających na celu wyegzekwowanie należności od skarżącego niewątpliwie grozić będzie wyrządzeniem skarżącemu poważnej szkody - choćby poprzez konieczność następczej restytucji, w przypadku uwzględnienia racji skarżącego przez sąd administracyjny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, o której mowa we wskazanym wyżej przepisie, jest zapewnienie skarżącemu ochrony tymczasowej w toku sądowej kontroli skarżonego aktu przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Udzielenie ochrony tymczasowej wiąże się więc zawsze z próbą zapobieżenia wystąpienia wyżej wskazanych zagrożeń, które mogą wystąpić jako następstwo wykonania aktu lub czynności.
Z konstrukcji art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika nadto, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie. Dlatego też zawarta we wniosku argumentacja, powinna być poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić trzeba, że w okolicznościach niniejszej sprawy wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest niezasadny.
Zdaniem Sądu podniesiona przez stronę skarżącą, reprezentowaną przez pełnomocnika, argumentacja jest ogólnikowa i nie może stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje znaczną szkodę w jego majątku, lub trudne do odwrócenia skutki.
W tym miejscu zauważyć należy, iż konieczność zapłaty zobowiązania podatkowego, i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, jest zwykłym następstwem wydania decyzji podatkowej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego nie naprawiłoby (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 450/09, opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Każde egzekwowanie należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w sytuacji finansowej zobowiązanego, jednakże, co należy podkreślić, nie zawsze wiąże się ono z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, iż na skutek zapłaty wynikającej z decyzji, wystąpią skutki o jakich mowa w art.61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu, skarżący w niniejszej sprawie takowych skutków nie wykazał.
Na podstawie uzasadnienia zawartego we wniosku, Sąd nie jest w stanie ocenić zasadności wniosku, a więc prawdopodobieństwa wystąpienia i stopnia szkody związanej z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Nie uzasadnia również uwzględnienia wniosku ogólnikowe stwierdzenie, że skarżący nie będzie w stanie kontrolować ewentualnego postępowania egzekucyjnego.
Mając na uwadze powyższe, na postawie w art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji