Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2014r. sygn. akt I SA/Ol 704/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę K.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej.
W tym samym dniu skarżąca, która korzysta w postępowaniu ze zwolnienia od kosztów sądowych na podstawie postanowienia Sądu z dnia 2 stycznia 2014r. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w dalszym zakresie, przez ustanowienie adwokata, w celu złożenia skargi kasacyjnej od ww. wyroku.
W formularzu wniosku o stanie rodzinnym, majątku i dochodach podała, że posiada 1/8 udziału w mieszkaniu o powierzchni 78m2 oraz 1/8 udziału w garażu i ogródku działkowym, nie osiąga żadnego dochodu, prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Nie posiada żadnego innego majątku ani środków pieniężnych.
Rozpoznając wniosek z dnia 22 lutego 2014r. o przyznanie prawa pomocy tj. ustanowienie adwokata Sąd nie wzywał strony do uzupełnienia wniosku, albowiem sytuacja osobista i zdrowotna jest Sądowi znana z ustaleń dokonanych w czasie rozpoznawania wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wnioskodawczyni jest osobą bezrobotną, ze względu na problemy zdrowotne nie może podjąć pracy. Nie otrzymuje zasiłku, nie korzysta z żadnej pomocy państwa. Zamieszkuje z matką, ale nie prowadzi z nią wspólnego gospodarstwa domowego. Matka ma 70 lat, jest emerytką. Nie jest jednak osobą zamożną, utrzymuje się z niewysokiej emerytury i ponosi regularnie wysokie koszty leczenia. W sądzie powszechnym toczy się sprawa o przyznanie renty. W okresie rozpoznawania wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych posiadała niewielką ilość akcji banku PKO PB, ze sprzedaży których uzyskiwała środki na pokrycie bieżących kosztów utrzymania i leczenie. Z informacji podanych w formularzu wynika, że sytuacja materialna skarżącej nie uległa poprawie.
Instytucja prawa pomocy uregulowana przepisami art. 243- 263 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U z 2012r. poz.270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. jest wyrazem realizacji konstytucyjnej zasady prawa do sądu. W myśl art. 244 §1 p.p.s.a. prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przysługuje -co do zasady- osobie która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast według art. 246 par. 1 pkt 2 może być przyznane w zakresie częściowym, gdy dana osoba nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania.
Z literalnego brzmienia powołanych przepisów wynika, iż kryterium decydującym o zakresie prawa pomocy jest sytuacja majątkowa strony. Na stronie ubiegającej się o prawo pomocy ciąży obowiązek wykazania owej sytuacji, natomiast do sądu należy ocena, czy wykazana sytuacja majątkowa, rodzinna i osobista stanowi wystarczającą podstawę do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym czy częściowym, w kontekście rodzaju sprawy i treści skargi, a także trybu postępowania przed sądami administracyjnymi. Zgodnie art. 175 p.p.s.a skargę kasacyjną może sporządzić wyłącznie adwokat, radca prawny, a w sprawach podatkowych także doradca podatkowy.
Mając na uwadze sytuację osobistą, materialną i zdrowotną wnioskodawczyni należy stwierdzić, że zachodzi podstawa do przyznania prawa pomocy w postaci ustanowienia adwokata. W ocenie Sądu skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.