Uzasadnienie
R.G. na urzędowym formularzu PPF z dnia 28 września 2018 r. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego A.M.-B..
Postanowieniem z dnia 24 października 2017 r. referendarz sądowy zwolnił skarżącego z kosztów sądowych i ustanowił radcę prawnego (k.23). Postanowienie to nie zostało zaskarżone i jest prawomocne. W związku z powyższym w dniu 17 listopada 2017 r. został wyznaczony skarżącemu pełnomocnik radca prawny K.Ś. (k.37).
Postanowieniem z dnia 24 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowił odrzucić skargę R.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie niedopuszczalności wniesienia zażalenia (k. 40).
Ustanowiony w sprawie pełnomocnik radca prawny K.Ś. przy piśmie z dnia 28.12.2017 r. złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (k. 49-51).
Postanowienie z dnia 24.11.2017 r, stało się prawomocne od dnia 13.02.2018 r.
Pełnomocnik reprezentował skarżącego w postępowaniu sądowoadministracyjnym i wniósł opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Zgodnie z treścią przepisu art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 j.t.) dalej w skrócie P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
Przez pojęcie "tok postępowania" należy rozumieć postępowanie sądowoadministracyjne toczące się od chwili jego wszczęcia do prawomocnego zakończenia sprawy. Stwierdzenie prawomocności orzeczenia kończącego postępowanie oznacza, że sprawa sądowoadministracyjna nie jest już sprawą rozpoznawaną przez sąd (tak Zabrocki P., Wybrane kwestie stosowania prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ZNSA nr 4-5(7-8)/2006, str. 20- 37; postanowienia NSA: z dnia 17.10.2012 r., sygn. akt I OZ 776/12; z dnia 20.10. 2005 r., sygn. akt II FZ 653/05; z dnia 25.05.2016 r., sygn. akt II GZ 51/06 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak dalsze powołane orzeczenia). Skoro w myśl art. 243 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznanie stronie na jej wiosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku, to logicznym jest, że wniosek taki nie może być złożony po prawomocnym zakończeniu postępowania (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 18.12.2007 r., sygn. akt II FZ 603/07).
W ocenie rozpoznającego wniosek w sprawie należało zastosować przepis art. 249a P.p.s.a. Zgodnie z jego treścią, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W rozpoznawanej sprawie postępowanie, w którym skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, zakończyło się z chwilą uprawomocnienia się postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi R.G.. Z chwilą prawomocnego odrzucenia skargi skarżącego postępowanie sądowe zakończyło się w stosunku do strony. W tej sytuacji rozpoznanie wniosku strony o przyznanie prawa pomocy z dnia 28 września 2018 r. stało się zbędne, a postępowanie wszczęte tym wnioskiem podlega umorzeniu na podstawie art. 249a p.p.s.a.
Na marginesie należy stwierdzić, że w toku postępowania skarżący korzystał już ze zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych nadto był reprezentowany przez radcę prawnego, a to umocowanie do reprezentowania strony skarżącej rozciągało się na całość postępowania. Powyższe skutkuje tym, iż prawo pomocy w tym zakresie zostało już skonsumowane.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 249a w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.