Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2011r., sygn. akt: I SA/Ol 710/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił wymienioną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w zakresie podatku akcyzowego za miesiące od kwietnia do grudnia 2004r. i zasądził od Skarbu Państwa - Kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz doradcy podatkowego K. D., kwotę 240zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) oraz należny od tej kwoty podatek od towarów i usług tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu.
W dniu 22 lipca 2011r. do WSA w Olsztynie wpłynęła skarga kasacyjna wniesiona przez organ od ww. wyroku z dnia 9 czerwca 2011r.
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 16 kwietnia 2013r., w sprawie o sygn. akt I GSK 1251/11, K. D. – ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącej - złożył wniosek o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, wraz z oświadczeniem, że opłaty nie zostały zapłacone w całości ani w części z żadnego innego źródła oraz wniosek o zwrot poniesionych kosztów dojazdu (k. 111,113, protokół rozprawy k. 115-116 akt NSA).
Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2013r., sygn. akt I GSK 1251/11, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę wniesioną przez Dyrektora Izby Celej od ww. wyroku.
Pismem z dnia 23 października 2013r. pełnomocnik skarżącej wystąpił o uzupełnienie sentencji wyroku NSA z dnia 16 kwietnia 2013r. o orzeczenie o zwrocie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej oraz poniesionych wydatkach.
Postanowieniem z dnia 29 października 2013r. NSA oddalił wniosek pełnomocnika skarżącej, wskazując w uzasadnieniu, że wynagrodzenie z tego tytułu (art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, j.t. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 – art. 261 p.p.s.a.
Pismem z 4 grudnia 2013r. pełnomocnik skarżącej wystąpił do WSA w Olsztynie o przyznanie kosztów i wynagrodzenia zgodnie ze złożonym wnioskiem na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Pełnomocnik zwrócił się również o przyznanie kosztów obejmujących dodatkowe wydatki ujęte w przedłożonym wyliczeniu, a dotyczące przejazdu na posiedzenie NSA w dniu 16 kwietnia 2013r. samochodem osobowym na trasie z Olsztyna do Warszawy i z powrotem, w łącznej kwocie 372,76 zł. Oświadczył, że opłaty nie zostały zapłacone w całości ani w części z żadnego innego źródła.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 250 p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zagadnienie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ponoszonych przez Skarb Państwa, uregulowane zostało w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. nr 31, poz. 153, dalej jako rozporządzenie).
Stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia koszty te obejmują:
- opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% kwot wynagrodzenia, o których mowa w § 3, oraz
- niezbędne, udokumentowane wydatki doradcy podatkowego.
Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać ponadto oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części (§ 4 ust 2 rozporządzenia).
Zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 1) rozporządzenia, wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w drugiej instancji: za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75% kwoty wynagrodzenia określonego w ust. 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy - 100% tej kwoty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Z kolei na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu, opłatę, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 1), sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie.
W sytuacji zatem, gdy podjęcie przez doradcę podatkowego K. D. czynności procesowych w imieniu strony skarżącej w postaci sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie budzi wątpliwości oraz złożenia wraz z wnioskiem oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, wniosek o zasądzenie kosztów z tego tytułu zasługuje na uwzględnienie.
Wysokość wynagrodzenia ustalono w kwocie 180 zł mając na uwadze, że przedmiot zaskarżenia kwalifikuje się do pozostałych spraw, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 2) rozporządzenia, jak również okoliczność, że pełnomocnik prowadził już sprawę w pierwszej instancji sądowej.
Przy czym biorąc pod uwagę treść § 2 ust. 1 rozporządzenia tj. charakter sprawy i nakład pracy doradcy podatkowego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika o przyznanie kwoty w wysokości 150% należnego wynagrodzenia. Pełnomocnik nie wykazał przyczyn uzasadniających wnioskowane podwyższenie kosztów. Z akt postępowania sądowego wynika, że w toku kasacyjnego postępowania sądowego pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną oraz reprezentował skarżącą na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2013r. Pomocna jest tu treść § 3 ust. 2 pkt 1) rozporządzenia, zgodnie z którym wynagrodzenie doradcy podatkowego, określone stawką w tym przepisie, jest związane nie tylko ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej, ale także z udziałem w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W ocenie Sądu wkład pracy pełnomocnika nie uzasadnia zatem zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w części dotyczącej wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 150% wynagrodzenia, o którym mowa w § 3 ust. 2 pkt 1) ww. rozporządzenia.
Mając na uwadze powyższe postanowiono jak w punkcie 1 sentencji.
Sąd oddalił wniosek w pozostałej części (punkt 2 sentencji), tj. wniosek o przyznanie zwrotu kosztów podróży, które pełnomocnik poniósł w związku udziałem w posiedzeniu na rozprawie w Naczelnym Sądzie Administracyjnym w dniu 16 kwietnia 2013r., z uwagi na fakt, że w tym dniu pełnomocnik reprezentował skarżącą przed NSA także w innych sprawach, zaś zwrot kosztów podróży został przyznany pełnomocnikowi w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 stycznia 2014r., w sprawie o sygn. akt I SA/OI 711/10.