Uzasadnienie
W.Z. (dalej strona, wnioskodawca, skarżący) wniósł sprzeciw od postanowienia z dnia 20 czerwca 2016r., sygn. akt I SA/Ol 711/15, którym Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. Postanowienie wydano wobec ponownego wniosku strony z dnia 30 maja 2016r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego.
Starszy referendarz sądowy w uzasadnieniu ww. postanowienia uznał, że nie ma podstaw do zmiany prawomocnego rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa pomocy. Sytuacja bytowa i rodzinna skarżącego pozostała bez zmian i na tym tle referendarz sądowy ocenił, że nie ma podstaw do zmiany dotychczasowego stanowiska jedynie w oparciu o niepotwierdzoną stosownymi dowodami okoliczność pogorszenia się stanu zdrowia skarżącego, która uniemożliwia mu dodatkowe zatrudnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Na podstawie art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 718, dalej jako p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3).
Zgodnie z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Stanowisko Starszego referendarza sądowego jest wadliwe procesowo, gdyż orzeczenie o odmowie przyznania prawa pomocy jest orzeczeniem merytorycznym. Takie natomiast orzeczenia zostały wydane już wcześniej. Postanowieniami Starszego referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie z dnia 18 grudnia 2015r., sygn. akt I SA/Ol 711/15, jak też referendarza sądowego w WSA w Olsztynie z dnia 18 marca 2016r., sygn. akt I SA/Ol 711/15, odmawiano skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. A zatem w przypadku stwierdzenia, że ponowny wniosek skarżącego z dnia 30 maja 2016r. w tym zakresie nie zawiera nowych elementów, co potwierdził Starszy referendarz sądowy w zaskarżonym postanowieniu, brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku.
W związku z powyższym nie było podstaw do ponownej odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy, gdyż prawomocnymi postanowieniami z 8 lutego 2016r., sygn. akt I SA/Ol 711/15, i z 18 kwietnia 2016r., sygn. akt I SA/Ol 711/15, WSA w Olsztynie utrzymywał w mocy ww. postanowienia referendarzy odpowiednio z dnia 18 grudnia 2015r. i 18 marca 2016r..
Skoro zatem stało się zbędne postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia 30 maja 2016r. w niezmienionej sytuacji bytowej i rodzinnej skarżącego, to nie było podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy, i stosownie do art. 260 § 1 w związku z art. 249a p.p.s.a. postanowienie referendarza z dnia 20 czerwca 2016r. podlega zmianie, a postępowanie wszczęte z ponownego wniosku skarżącego z dnia 30 maja 2016r. o przyznanie prawa pomocy, podlega umorzeniu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 260 § 1 w związku z art. 249a p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.