Uzasadnienie
A. D. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Firma A w G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie określenia kwoty długu celnego, podatku akcyzowego, opłaty paliwowej oraz podatku od towarów i usług
Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", decyzją z dnia "[...]" uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji z dnia "[...]" i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Pełnomocnik skarżącego w związku z wydaniem decyzji w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a., pismem z dnia 2 stycznia 2008 r. wniósł o umorzenie postępowania i zasądzenie kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje
Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż wskazane w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powołanego wyżej przepisu należy między innymi uwzględnienie skargi przez organ na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. Powoduje bowiem usunięcie przedmiotu sporu pomiędzy stronami. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej.
W przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził, iż w aktach sądowych znajduje się decyzja Dyrektora Izby Celnej wydana na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. Decyzja ta, będąca nowym rozstrzygnięciem w sprawie administracyjnej, uwzględnia skargę strony w ramach autokontroli i zawiera pouczenie o możliwości jej zaskarżenia do Sądu. Tym samym należy uznać, że prowadzenie postępowania sądowego w sprawie stało się bezprzedmiotowe.
W takim stanie rzeczy, na podstawie przepisów art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 1 sentencji.
Kierując się dyspozycją art. 201 § 1 w zw. art. 205 § 2 p.p.s.a., a także § 14 ust. 2 pkt 1 a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), w punkcie 2 sentencji zasądzono na rzecz skarżącego od Dyrektora Izby Celnej kwotę 177 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.