Uzasadnienie
Decyzją z dnia "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia "[...]" w przedmiocie wymiaru H. W. (dalej jako podatnik, skarżący) podatku rolnego i podatku od nieruchomości za 2013r. w łącznej kwocie 1.172 zł.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy bezsprzecznie wynika, iż na dzień orzekania zarówno przez organ pierwszej jak i drugiej instancji, zgodnie z dołączonym wypisem z rejestru gruntów z dnia 19 lipca 2013r., H. W. i J. W. są właścicielami działki nr "[...]" położonej w "[...]", obręb "[...]" o łącznej powierzchni 0,40 ha z czego powierzchnia 0,2192 ha oznaczona jest jako tereny B, natomiast powierzchnia 0,1808 ha stanowi pastwiska kl. IV oznaczone symbolem PS. Ponadto są oni właścicielami budynku mieszkalnego o powierzchni 86 m2, budynków pozostałych o powierzchni 60m2 (dane zawarte w informacji podatkowej).
Organ wskazał, że istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia opodatkowania powierzchni gruntów 0,2192 ha stawką jak za grunty pozostałe, ponieważ w ocenie podatnika Wójt Gminy bezprawnie dokonał zmian w ewidencji gruntów i budynków – przekwalifikowano grunt na tereny zabudowy mieszkaniowej.
Zdaniem Kolegium podstawą zastosowania podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego jest stan prawny i faktyczny gruntów wynikający z ewidencji wskazanej w art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz. U z 2010r., Nr 193, poz. 1287 ze zm., dalej jako p.g.k.). Wskazując na orzecznictwo sądów administracyjnych, organ stwierdził, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm., dalej jako Ord. pod.) i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. W sytuacji, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji.
W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej spawie, podatnik nie kwestionował ustalonego w sprawie stanu faktycznego a jedynie zastosowanie stawki podatkowej. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów z dnia 19 lipca 2013r. grunty o powierzchni 0,2192 ha są oznaczone symbolem B czyli tereny mieszkaniowe, zatem nie mogą być opodatkowane na podstawie ustawy o podatku rolnym.
Kolegium nie jest organem właściwym do rozstrzygania zasadności dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków.
Przyjmując zatem dane z ewidencji, organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (j.t. Dz. U. z 2006r. Nr 136, poz. 969 ze zm.), podatek rolny w wysokości 63,28 zł i podatek od nieruchomości za: budynek mieszkalny 86 m2 w wysokości 54,18 zł, budynki pozostałe 60 m2 w wysokości 112,50 zł, grunty pozostałe 0,2192 ha w wysokości 942,56 zł.
Powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaskarżył H. W., wnosząc o jej "odrzucenie w całości", gdyż nie uwzględnia dokumentów, na podstawie których dokonane zostały w ewidencji zmiany. Zmiany te wprowadzono z naruszeniem prawa, na podstawie sfałszowanych danych oraz map.
W uzasadnieniu wskazał, że aktem notarialnym z dnia "[...]" 2000r. nabył grunty zabudowane oznaczone w rejestrze jako BPS IV i opodatkowane podatkiem rolnym. Wójt Gminy wnioskiem z dnia 21 listopada 2003r. dokonał zmiany na B 0,40 ha. Zmiana ta została wprowadzona bez jego zgody. Prokurator w postanowieniu z dnia 27 marca 2012r. uznał, że zmiana została wprowadzona z naruszeniem ustawy o odrolnieniu gruntów i użytków rolnych. Wójt nie miał zgody Ministra Rolnictwa. Podał, że nie prowadzi działalności gospodarczej oraz że zmiana z dnia 3 kwietnia 2004r. została wprowadzona na podstawie sfałszowanej przez geodetę mapy, który nigdy nie wykonywał pomiarów.
Podniósł, że kwestionuje stan faktyczny, ponieważ zmiany wprowadzono bez jego wiedzy i zgody z naruszeniem przepisów ustawy o odrolnieniu.
Dodatkowo na rozprawie skarżący wskazał, że wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podał, że zwracał się do Starostwa Powiatowego i Wojewódzkiego Inspektoratu Geodezji o zmianę wpisu w ewidencji, jednakże jego żądania nie zostały uwzględnione, otrzymał odmowne decyzje, których nie zaskarżył do Sądu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało stanowisko zajęte w uzasadnieniu decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie rozważań sądu stwierdzić należy, że stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jed. w D.U. z 14.03.2012r., poz. 270, cyt. dalej jako p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 §1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi.
Ponadto na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonywana jest zarówno co do prawidłowości stosowania przepisów postępowania, jak i zgodności z przepisami prawa materialnego. Tylko na podstawie prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych istnieje bowiem możliwość prawidłowej subsumcji stanu faktycznego do przepisów materialnoprawnych i oceny decyzji co do zastosowania i wykładni prawa materialnego. Zauważenia wymaga przy tym, że zadaniem sądu nie jest dokonywanie ustaleń fatycznych stanowiących podstawę zastosowania prawa materialnego. Rolą sądu jest bowiem kontrola prawidłowości działania organu administracji, który wydał zaskarżoną decyzję.
Mając na względzie powyższe ogólne stwierdzenia, w pierwszej kolejności oceny wymaga kwestia czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do istotnego naruszenia przepisów postępowania. Przepisy postępowania, określając m.in. zasady gromadzenia i przeprowadzania dowodów oraz ich oceny, zapewniać mają zgodność ustaleń faktycznych z prawdą obiektywną (art.122 Ord. pod.). Organy podatkowe mają więc obowiązek zebrać pełny, wszechstronny materiał dowodowy w sposób odpowiadający wymogom przepisów postępowania, a w szczególności art. 180 § 1, 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ord. pod. Poczynione ustalenia faktyczne, ocena dowodów oraz wskazanie podstawy prawnej decyzji powinny znaleźć swój w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji zgodnie z wymogami art. 210 § 4 Ord. pod.
Wprawdzie w skardze skarżący nie sformułował wprost zarzutu zgromadzenia niepełnego materiału dowodowego lecz z treści skargi wywieść można, że kwestionuje on ustalenia faktyczne, na podstawie których organy podatkowe przyjęły, iż jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Kwestionuje bowiem ustalenie, że grunt o powierzchni 0, 2192 ha nie jest gruntem rolnym, powołując się przy tym na niezgodnie z prawem przeprowadzoną zmianę klasyfikacji tego gruntu z PS IV (pastwiska IV klasy) na B (tereny mieszkaniowe) i przedłożone przez siebie dokumenty, świadczące o tej nieprawidłowości.
W związku z tymi twierdzeniami skarżącego podniesienia wymaga zatem, że zgodnie z cytowanym art. 187 § 1 Ord.pod., organy podatkowe mają wprawdzie obowiązek zebrać i w wyczerpujący sposób rozważyć cały materiał dowodowy,lecz nie oznacza to, że mogą prowadzić nieograniczone postępowanie dowodowe. Odnosząc się do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać w szczególności należy, że w postępowaniu podatkowym nie jest możliwe skuteczne prowadzenie postępowania dowodowego przeciwko każdemu wpisowi w ewidencji gruntów. Ewidencja jest bowiem specyficznym zbiorem informacji, który z natury rzeczy może być aktualizowany nawet z pewnym opóźnieniem, a niekiedy może zawierać wpisy, które podlegałyby zmianie w określonym stanie faktycznym, gdyby przeprowadzono odpowiednie postępowanie przed organem prowadzącym ewidencję gruntów. Taki charakter mają między innymi dane dotyczące klasyfikacji gruntów według rodzajów użytków gruntowych oraz klas gleboznawczych.
Klasyfikacja gruntów oparta jest na danych przeznaczenia i użytkowania gruntów oraz ich gleboznawczej jakości. Zmiana tych parametrów nie oznacza zmiany aktualności ewidencji gruntów z prawnopodatkowego punktu widzenia, mając na względzie treść art. 21 ust. 1 p.g.k. Z punktu widzenia przepisów dotyczących opodatkowania podatkiem od nieruchomości lub podatkiem rolnym, nie ma znaczenia sposób wykorzystywania gruntów przez podatnika. Decydujące znaczenie mają dane zawarte w ewidencji gruntów (z wyjątkiem gruntów rolnych i leśnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, co nie zachodzi w niniejszej sprawie). A zatem w postępowaniu podatkowym nie prowadzi się postępowania dowodowego w celu wykazania, że uwidoczniona w ewidencji klasyfikacja powinna być inna. Jedynie zapisy z ewidencji gruntów i to zarówno te zgodne z rzeczywistością, jak i te, które obrazują stan odmienny od faktycznego mogą stanowić podstawę wymiaru podatków. Dane te są wiążące dla organów podatkowych, a wypis w ewidencji ma moc dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ord. pod.
Powyższe stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych od wielu lat i jest ugruntowane. Opiera się ono na jednoznacznej treści wspominanego wyżej art. 21 ust. 1 p.g.k., przywołanej w zaskarżonej decyzji. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela to stanowisko orzecznictwa, wskazując, ze zostało ono wyrażone m.in. w wyrokach NSA z dnia 13 stycznia 2010r., sygn. akt II FSK 1243/08; z dnia 14 września 2011r., sygn. akt II FSK 533 /10; z dnia 18 stycznia 2013r., sygn. akt II FSK 974/11; wyrokach WSA: w Lublinie z dnia 25 stycznia 2013r., sygn. akt I SA/Lu 847/12; w Warszawie z dnia 12 grudnia 2012r., sygn. akt III SA/Wa 1019/12 i z dnia 22 stycznia 2013r., sygn. akt III SA/Wa 1901/12; w Gliwicach z dnia 28 stycznia 2013r., sygn. akt I SA/Gl 707/12 oraz innych orzeczeniach powołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji; orzeczenia dostępne w bazie: http:// orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wbrew odmiennemu poglądowi skarżącego, potwierdzeniem powyższego stanowiska są także wyroki NSA zacytowane w skardze. Skarżący w sposób nieuzasadniony i błędnie ocenia treść przedstawionego w nich wywodu NSA.
W świetle powyższego zaskarżoną decyzję uznać więc należało za zgodną z prawem. Wydana bowiem została w oparciu o materiał dowodowy niezbędny do poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych i prawidłowej oceny materialnoprawnej. Organ odwoławczy dysponował (podobnie organ pierwszej instancji) aktualnym wypisem z rejestru gruntów, z którego wynikała klasyfikacja gruntów przyjęta jako podstawa ustalenia zobowiązania podatkowego na 2013r. Zarzuty podatnika co do prawidłowości tej klasyfikacji, odwołujące się do zdarzeń sprzed ok. 10 lat trafnie zostały ocenione jako niemające znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy. W konsekwencji zasadnie przyjęto, że grunt o powierzchni 0,2192 ha o klasyfikacji B, podlega podatkowi według stawki właściwej dla " gruntów pozostałych" zgodnie z § 1 pkt 1 lit. c uchwały nr XXI/150/12 Rady Gminy z dnia 15 listopada 2012r.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.