Uzasadnienie
W dniu 5 lutego 2009r. do Urzędu Skarbowego w N. złożono dokumenty dotycząc likwidacji działalności gospodarczej prowadzonej w formie spółki cywilnej pod nazwą "[...]". s.c. A. G., A. W.: zgłoszenie aktualizacyjne NIP-2 dotyczące ustania z dniem 4 lutego 2009r. bytu prawnego spółki, informacja o wspólnikach spółki (NIP-D), zgłoszenie o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT-Z), zaświadczenie o skreśleniu z rejestru numeru REGON spółki, wypowiedzenie umowy spółki z dnia 23 stycznia 2009r. skierowane przez A.G. do A.W. Wszystkie wymienione dokumenty podpisane zostały przez A.G.
Na wezwanie organu, A.W. poinformował, że spółka nadal istnieje z powodu nie uznania skuteczności dokonanego wypowiedzenia.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. pismem z dnia 25 marca 2009r. zatytułowanym "zawiadomienie" poinformował "[...]" s.c. A. G., A. W., iż nie przyjmuje do obrotu prawnego druków: VAT-Z, NIP-D, NIP-2 z dnia 5 lutego 2009r. Wskazał, że złożenie dokumentów związanych z likwidacją działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej przekracza zakres zwykłego zarządu, zatem druki powinny być podpisane przez wszystkich wspólników. Pismo do wiadomości otrzymali wspólnicy spółki.
W dniu 25 października 2010r. do Izby Skarbowej wpłynęła skarga A. G. adresowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na opisane zawiadomienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. z dnia 25 marca 2009r. o braku przyjęcia do obrotu prawnego złożonych druków. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności - na podstawie art.156 §1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego - zawiadomienia wydanego bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, dotkniętego wadą art.107 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustalenie nie dopełnienia obowiązku przez funkcjonariusza publicznego i działania na szkodę interesu prywatnego i publicznego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie stosownie do treści art.58 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm., dalej p.p.s.a.)., a w przypadku jej merytorycznego rozpatrzenia – o oddalenie. Organ wskazał, że pismo A. G. nie jest skargą na decyzję lub postanowienie, gdyż strona nie zgadza się z treścią "zawiadomienia" Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. z dnia 25 marca 2009r. Wskazał również, że w skargach wniesionych w trybie art.3 §2 pkt 4 ustawa wymaga uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa (art.52 §3 i 4 p.p.s.a.). W dalszej części skargi organ odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze, uznając je za niezasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne określony został w art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). Sądy administracyjne sprawują zatem wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Zgodnie z art.3 §2 p.p.s.a., sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznawania skarg na decyzje administracyjne, określone rodzaje postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art.3 §2 pkt 4 p.p.s.a.) i pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego. Sądowa kontrola działalności administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 §2 pkt 5 p.p.s.a.), inne akty organów jednostek niż określone w pkt 5 akty organów samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art.3 §2 pkt 6 p.p.s.a.) oraz akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 §2 pkt 7 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art.3 §3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach przewidzianych przez ustawy szczególne.
Na wstępie rozstrzygnięcia wymaga kwestia, do której z wymienionych kategorii spraw należy czynność zaskarżona w niniejszej sprawie, a w konsekwencji czy skarga jest dopuszczalna.
Jak wyżej wskazano, skarżąca podała, że wnosi o stwierdzenie nieważności "zawiadomienia" Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. z dnia 25 marca 2009r.
Zaskarżoną w niniejszej sprawie czynność wymienionego organu zakwalifikować należy jako czynność materialno-techniczną, która nie mieści się w zakresie objętym kognicją sądu administracyjnego. Przedmiotowa czynność nie miała bowiem charakteru publicznoprawnego i nie dotyczyła obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Innymi słowy nie było to władcze działanie organu dotyczące nałożenia obowiązków lub uprawnień wynikających z przepisów prawa.
W tym stanie sprawy, stwierdzić należy, że skarga jest niedopuszczalna i na podstawie art.58 §1 pkt 1 p.p.s.a., podlega odrzuceniu.