Uzasadnienie
A. i R.E. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z dnia "[...]" w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości na 2011 r..
Z uzasadnienia poddanego kontroli Sądu rozstrzygnięcia wynika, że ustalając zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2011 r. w wysokości 333 zł, Burmistrz przyjął do podstawy opodatkowania grunty o powierzchni 1.235 m2 według następujących stawek podatku przewidzianych w uchwale Rady Miejskiej nr "[...]" z dnia "[...]" w sprawie stawek podatku od nieruchomości ("[...]"):
- - za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 lipca 2011 r. – 0,17 zł od 1 m² powierzchni dla gruntów pozostałych;
- - za okres od dnia 1 sierpnia do dnia 31 grudnia 2011 r. –0,41 zł od 1 m² powierzchni dla gruntów letniskowych.
Organ podatkowy I instancji podał, że opodatkowanie gruntów podatkiem od nieruchomości zostało przez ustawodawcę uzależnione od ich sklasyfikowania w ewidencji gruntów. Decyzją z dnia "[...]" dokonano zaś zmiany klasyfikacji należącej do podatników nieruchomości, obejmującej położoną w M. działkę o numerze ewidencyjnym "[...]", z "Bp-R VI - zurbanizowane tereny niezabudowane" na "Bi – inne tereny zabudowane", co powodowało, że grunty te w okresie od 1 sierpnia 2011 r. należało opodatkować według stawki podatku od nieruchomości przewidzianej dla gruntów przeznaczonych na budownictwo letniskowe. Organ odwołał się m.in. do informacji Starostwa Powiatowego z dnia 13 grudnia 2012 r., w świetle której grunty zabudowane budynkiem związanym z wypoczynkiem są oznaczane w ewidencji gruntów symbolem "Bi".
Jednocześnie Burmistrz podkreślił, że opisaną na wstępie decyzją nie objęto opodatkowaniem posadowionego na ww. gruncie i przyjętego do użytkowania na podstawie decyzji z dnia "[...]", budynku letniskowego. Zaznaczył przy tym, że jest w posiadaniu dowodów pozwalających opodatkować ten budynek według stawki przewidzianej dla budynków mieszkalnych, stosownie do uchwały NSA z dnia 1 lipca 2002 r., sygn. akt FPK 2/02.
W odwołaniu podatnicy zarzucili powyższej decyzji naruszenie art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) oraz § 68 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.). W ich ocenie, żaden ze wskazanych przez organ I instancji aktów prawnych, tj. ani Prawo geodezyjne i kartograficzne, ani też uchwała Rady Miejskiej nr "[...]" z dnia "[...]" w sprawie stawek podatku od nieruchomości, nie uściślają, w której kategorii gruntów wymienionych w § 68 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia ("B", "Bi" czy "Bz") znajduje się grunt letniskowy.
Uznając, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" powołało treść art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), dalej jako: "u.p.o.l.". Podkreśliło, że stosownie do art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z informacji udzielonej w toku postępowania przez Starostwo Powiatowe wynika, że grunty zabudowane budynkiem związanym z wypoczynkiem są oznaczane w ewidencji gruntów symbolem "Bi", zaś symbol "Bz" jest przewidziany dla terenów rekreacyjno – wypoczynkowych niezajętych pod budynki.
W ocenie Kolegium, powyższe wyjaśnienia miały charakter wiążący dla organu podatkowego, gdyż to organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków jest uprawniony do dokonywania interpretacji poszczególnych wpisów w niej zawartych. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy stwierdził, że na obecnym etapie postępowania nie było wątpliwości co do opodatkowania gruntu w okresie od dnia 1 sierpnia 2011 r. według stawek przewidzianych dla gruntów letniskowych.
W skardze na powyższą decyzję A. i R.E. wnieśli o uchylenie rozstrzygnięć organów podatkowych obu instancji, zarzucając zaskarżonej decyzji błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na błędnym ustaleniu, że działka na której wybudowali oni budynek mieszkalny jest działką rekreacyjną, która powinna mieć oznaczenie "Bz", podczas gdy stanowi ona inny teren zabudowany oznaczony symbolem "Bi". Ponadto skarżący wskazali na brak konsekwencji organu odwoławczego i oczywistą sprzeczność wydanej aktualnie decyzji z poprzednimi decyzjami o nr "[...]" oraz "[...]", w których organ odwoławczy wyraził odmienną ocenę tego samego stanu faktycznego.
W związku z powyższym wnieśli o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy o sygn. jak wyżej. Wskazali również, że zaskarżona decyzja pozostaje w sprzeczności z wyrokiem NSA z dnia 22 września 2009 r., sygn. akt II FSK 542/08, według którego decydującego znaczenia dla ustalenia stawki opodatkowania budynku nie może mieć charakter terenu, na jakim został on posadowiony, bowiem u.p.o.l. nie przewiduje takiego kryterium. Skarżący podkreślili również, że symbolem "Bi" w ewidencji gruntów oznaczone są inne tereny zabudowane, a symbolem "Bz" – tereny rekreacyjno – wypoczynkowe.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżone akty administracyjne z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.".
Analizując ustalenia faktyczne oraz podstawę prawną zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził aby w związku z jej wydaniem doszło do naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością uchylenia tego rozstrzygnięcia.
Zasadnicza kwestia sporna sprowadza się w niniejszej sprawie do udzielenia odpowiedzi na pytanie:
- - czy w ustalonym stanie faktycznym zasadnym było opodatkowanie przez organ, począwszy od 1 sierpnia 2011 r., stanowiących własność skarżących, gruntów o powierzchni 1.235 m2, według stawki podatku od nieruchomości przewidzianej w cyt. wyżej uchwale Rady Miejskiej z dnia "[...]" dla gruntów przeznaczonych na budownictwo letniskowe (0,41 zł za 1 m² powierzchni),
- - czy też rację ma strona skarżąca twierdząc, iż grunty te należy opodatkować według stawki niższej, tj. 0,17 zł od 1 m², skoro wybudowano na nich budynek mieszkalny, zaś działka powinna być oznaczona symbolem "Bz", a nie jak przyjęły organy - "Bi".
Zdaniem organu, w sytuacji, gdy w świetle danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków oraz informacji Starostwa Powiatowego z dnia 13 grudnia 2012 r., sporne grunty, jako zabudowane budynkiem związanym z wypoczynkiem są oznaczone symbolem "Bi", a ponadto ich rekreacyjny charakter jednoznacznie wynika z planu zagospodarowania terenu, opodatkowanie tych gruntów według wyższej stawki, jest prawidłowe.
Z kolei, w ocenie strony skarżącej, istotne znaczenie dla ustalenia stawki opodatkowania ww. gruntów, ma charakter posadowionego na nich budynku, który w tym przypadku służy do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, czego nie kwestionowały organy w prowadzonym postępowaniu podatkowym.
Na tle tak zarysowanej kwestii spornej zauważyć na wstępie należy, iż zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Burmistrza w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości na 2011 r. od wymienionych wyżej gruntów. Decyzja ta nie określa podatku od żadnych innych nieruchomości, w tym wskazanego przez stronę budynku, którego opodatkowanie możliwe będzie dopiero (na co zresztą wskazał organ w postępowaniu administracyjnym), w następnym roku po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem (art. 6 ust. 2 u.p.o.l.). W tym zaś stanie rzeczy, nie mogły podlegać analizie przez Sąd, odwołujące się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2009r. o sygn. akt: II FSK 542/08, wywody skargi odnośnie pozostawania bez znaczenia dla ustalenia stawki opodatkowania budynku, charakteru terenu na jakim został on posadowiony.
Kwestia opodatkowania budynku wykracza bowiem poza granice rozpoznania niniejszej sprawy przez Sąd administracyjny. W jej okolicznościach przedmiotem opodatkowania są grunty mieszczące się w kategorii gruntów pozostałych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit. c) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
W myśl tego uregulowania, Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że w stanie prawnym obowiązującym w 2011r. od gruntów pozostałych stawki te nie mogły przekroczyć rocznie 0,41 zł od 1 m2 powierzchni. Stosownie natomiast do treści ust. 2 wymienionego artykułu, przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 1, rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj zabudowy, przeznaczenie i sposób wykorzystywania gruntu.
Uprawnienie to zostało zrealizowane przez Radę Miejską, poprzez określenie w § 1 ust.1 pkt 3 ww. uchwały z dnia "[...]", stawki podatku od nieruchomości na 2011r. dla gruntów pozostałych w wysokości 0,17 zł od 1 m², za wyjątkiem gruntów przeznaczonych na budownictwo letniskowe, dla których przyjęto stawkę 0,41 zł od 1 m² powierzchni.
Sąd w pełni podziela zgodną z utrwalonym już orzecznictwem (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2012 r., o sygn. II FSK 1471/10), argumentację uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazującą na wiążący charakter danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, na podstawie których należało ustalić przedmiot opodatkowania. Ewidencja ta stanowi bowiem urzędowe źródło informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach podatkowych. Dane w niej zawarte mają walor dokumentu urzędowego określonego w art. 194 Ordynacji podatkowej, zaś podważenie jej zapisów jest możliwe jedynie w toku odrębnego postępowania administracyjnego prowadzonego przed właściwymi organami administracji geodezyjnej i kartograficznej.
Z ustaleń w sprawie wynika, że z dniem 4 lipca 2011 r. dokonano zmiany klasyfikacji należącej do podatników nieruchomości, obejmującej położoną w M. działkę o numerze ewidencyjnym "[...]", z "Bp-R VI - zurbanizowane tereny niezabudowane" na "Bi – inne tereny zabudowane". Powyższe związane było z wybudowaniem na tej działce budynku letniskowego, którego przyjęcie do użytkowania nastąpiło na podstawie decyzji właściwego organu z dnia "[...]". W myśl § 68 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych zalicza się m.in. inne tereny zabudowane oznaczone symbolem – Bi (pkt.3) oraz tereny rekreacyjno-wypoczynkowe oznaczone jako Bz (pkt.5), który to symbol, jak wskazał w piśmie z dnia z dnia 13 grudnia 2012 r. właściwy organ administracji geodezyjnej i kartograficznej – Starosta Powiatowy, jest przewidziany dla terenów rekreacyjno-wypoczynkowych, niezajętych pod budynki.
Wobec takiego sklasyfikowania w ewidencji zabudowanych od 2011r. gruntów, jak również ich przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele rekreacyjno-usługowe, (co wynika m.in. z akt zakończonego przed tut. Sądem postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 26/13 ze skargi A. i R. E. na decyzję Wojewody z dnia "[...]"), ustalenie przez organ podatkowy dla tych gruntów stawki jak dla gruntów letniskowych, o której mowa w § 1 ust.1 pkt 3 ww. Uchwały Rady Miejskiej z dnia "[...]", nie budzi zastrzeżeń.
Bez znaczenia dla klasyfikacji spornego gruntu pozostaje wskazywany przez stronę skarżącą charakter i przeznaczenie usytuowanego na nim budynku, który wybudowany został jako letniskowy i co do którego organ kierując się stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych, zamierza (na co wskazywano w toku postępowania administracyjnego), przyjąć za następny rok podatkowy korzystniejszą stawkę jak dla budynków mieszkalnych, z uwagi na jego funkcję związaną z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych. Przy czym podkreślić należy, że w świetle obowiązujących przepisów podatkowych, opodatkowanie budynku nie ma wpływu na ustalenie podatku od gruntów, na których jest on usytuowany.
Mając powyższe na uwadze, Sąd nie znalazł podstaw do przeprowadzenia na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wnioskowanego przez stronę skarżącą dowodu uzupełniającego z opracowanego przez mgr inż. J.G. - Opisu technicznego budynku wybudowanego na spornej działce, uznając, iż nie jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie.
W związku z podnoszonymi zarzutami strona skarżąca nie wykazała również jaki wpływ na ostateczny wynik sprawy i prawidłowy wymiar podatku od nieruchomości za 2011r. mogły mieć wytyczne organu odwoławczego po uchyleniu decyzji organu I instancji, którymi zobowiązano ten organ do jednoznacznego ustalenia przeznaczenia posiadanych przez podatników gruntów, "także w kontekście wybudowanego na nim budynku".
Uwzględniając powyższe, wobec stwierdzenia, że dokonana przez organy ocena prawna stanu faktycznego sprawy i wymiar podatku są prawidłowe, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a..