Uzasadnienie
Decyzją z dnia "[...]’ o podanym wyżej numerze skierowaną do M.K. Wojewoda odmówił umorzenia spłaty należności pieniężnej w kwocie 500 zł z tytułu nałożonego na G. K. mandatu kredytowego nr "[...]" z dnia 18.11.2009r.
W uzasadnieniu decyzji Organ wskazał, że wnioskodawczyni tj. M. K. nie może być stroną postępowania, w rozumieniu art. 28 k.p.a. w sprawie obowiązku, który jej nie dotyczy. Składając wniosek o umorzenie należności, ciążących na pełnoletnim synu, wnioskodawczyni nie działała w charakterze przedstawiciela bądź pełnomocnika syna.
Postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2009r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził niedopuszczalność odwołania M.K. od wymienionej decyzji.
Pismem, które wpłynęło do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu 31 sierpnia 2009r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, G. K. wniósł "odwołanie" od decyzji Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]".
W uzasadnieniu zawarł prośbę o umorzenie mandatu karnego w wysokości 500 zł, wskazując na swój status osoby bezrobotnej, utrzymującej się z pracy dorywczej.
Rozpoznając sprawę, po jej przekazaniu wg właściwości – postanowieniem z dnia 2.10.2009r. sygn. akt V SA/Wa 1393/09 przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:
Przede wszystkim należy wyjaśnić, że kontrola działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, dokonywana jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.
Ustawa ta m.innymi zawiera normy dotyczące zasad i trybu oraz terminów wnoszenia skarg na decyzje, postanowienia i inne akty organów administracji. Ustanawia też szereg wymogów, które powinna spełniać skarga. Przewiduje, iż w razie ich niespełnienia skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny.
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego kryterium interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi, ma charakter materialno-prawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualną praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. Interes prawny w rozumieniu art. 50 p.p.s.a. co do zasady pokrywa się z pojęciem interesu prawnego w rozumieniu przepisów prawa materialnego, na podstawie których w postępowaniu administracyjnym danemu podmiotowi przysługiwał przymiot strony tego postępowania.
Dla skutecznego wniesienia skargi niewystarczające jest jednak ustalenie, że wnoszący skargę mógł być stroną postępowania, z uwagi na obowiązek lub uprawnienie wynikające z przepisów prawa materialnego.
Konieczne jest stwierdzenie, że był stroną (lub uczestnikiem) postępowania zakończonego decyzją, na którą wnosi skargę do sądu.
Stosownie bowiem do art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie (postępowania administracyjnego – dod. Sądu) nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Oznacza to, że w przypadku, gdy stronie przysługiwało odwołanie, skargę można wnieść wyłącznie na decyzję organu II instancji wydaną po rozpoznaniu odwołania.
W niniejszej sprawie G. K. wniósł skargę, która jest niedopuszczalna z uwagi na to, że:
- – dotyczy decyzji Organu I instancji, której adresatem jest M. K., a w której organ stwierdził, że nie posiada ona przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a.
- – wydanej w postępowaniu, w którym skarżący nie brał udziału.
Oczywistym jest zatem, że nie zostały przez niego wyczerpane środki zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. W tej sytuacji skarga, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.
Mając na uwadze powyższe okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.