Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2016r. Starszy referendarz sądowy przyznała skarżącemu M. W. prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego (k.58 -60). Na podstawie tego postanowienia Okręgowa Izba Radców Prawnych w Olsztynie wyznaczyła dla skarżącego jako pełnomocnika z urzędu – radcę prawnego M. K.(k.81).
W dniu 29 czerwca 2016r. wyznaczony pełnomocnik z urzędu reprezentował skarżącego na rozprawie i wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 29 czerwca 2016r., w którym oddalił skargę M. W. i Ł. W., nie orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego.
Rozpoznając przedmiotowy wniosek zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) - dalej p.p.s.a., wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805), które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. Przepis przejściowy, tj. § 22 powyższego rozporządzenia stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
W analogicznej sytuacji Sąd Najwyższy, analizując treść przepisu art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, który stanowi, że w sprawach wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji, dotychczasowe przepisy o kosztach sądowych – w postanowieniu z 28 czerwca 2006 r. sygn. akt III CZ 36/06 stwierdził, że przez pojęcie "zakończenie postępowania w (danej) instancji" trzeba rozumieć wydanie orzeczenia kończącego postępowanie w danej instancji, a więc wydanie wyroku lub innego orzeczenia trwale zamykającego drogę do wydania wyroku. Podobnie należy rozumieć pojęcie "czasu zakończenia postępowania w danej instancji" użyte w cytowanym § 22 rozporządzenia z 22 października 2015 r. (por. postanowienie WSA z 18 lutego 2016 r., IV SA/Wr 93/15, publ. CBOiS).
W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że sprawa została wszczęta i niezakończona przed dniem wejścia w życie aktualnie obowiązującego rozporządzenia. Skarga z dnia 19 października 2015r. wpłynęła bowiem do Sądu w dniu 24 listopada 2015r., natomiast jej rozpoznanie miało miejsce na rozprawie w dniu 29 czerwca 2016r.
Postępowanie sądowe w I instancji rozpoczęło się więc przed dniem wejścia w życie nowego rozporządzenia i nie zostało zakończone przed tym dniem, a więc do wynagrodzenia za czynności pełnomocnika w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji należy stosować przepisy dotychczasowego rozporządzenia regulującego wysokość opłat z tytułu jego udziału w tym postępowaniu.
Zgodnie z § 15 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy radcy prawnego, a także charakter sprawy i wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, przedmiotową opłatę sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (§ 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r.).
W niniejszej sprawie zastosowanie ma przepis § 14 ust. 2 pkt 1 lit a rozporządzenia dnia 28 września 2002r. Stosownie do jego treści stawką minimalną za czynności radcy prawnego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna jest stawka obliczona na podstawie § 6 rozporządzenia. W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot skargi, zastosowanie ma stawka minimalna, określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia, wynosząca 600 zł Mając powyższe na uwadze stwierdzono, iż wyznaczonemu radcy prawnemu należne jest wynagrodzenie w kwocie 600 zł netto, powiększonej o należny podatek VAT.
Z podanych przyczyn, w oparciu o art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.