Uzasadnienie
M. M., reprezentowany przez pełnomocnika, we wniesionej skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006r. zawarł także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowo-administracyjnego z uwagi na ważny interes podatnika.
W uzasadnieniu złożonego wniosku podniósł, że wstrzymanie umożliwi przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego. Podatnik utrzymuje się jedynie z renty inwalidzkiej, która obecnie została zajęta przez organ egzekucyjny na poczet objętych decyzją należności publiczno-prawnych. Wysokość otrzymywanego świadczenia w żadnym wypadku nie pozwala podatnikowi na uregulowanie wykreowanego przez organ podatkowy zadłużenia. Spłata zadłużenia będzie więc miała zasadniczy wpływ na możliwość samodzielnego utrzymania się podatnika i pokrywania przezeń uzasadnionych, podstawowych wydatków socjalnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej cyt. jako p.p.s.a.) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Zasadą jest bowiem, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności (art. 61 § 1 p.p.s.a.). Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (niepubl.) stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, Lex nr 1241556).
W doktrynie podkreśla się, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2006, s. 162).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że sformułowany w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, poza powołaniem się na fakt, iż spłata zadłużenia będzie miała wpływ na możliwość samodzielnego utrzymania się podatnika i pokrywania przezeń uzasadnionych, podstawowych wydatków socjalnych, nie został w żaden sposób uzasadniony. Wnioskodawca nie wykazał istnienia konkretnych przesłanek przemawiających za wydaniem pozytywnego z punktu widzenia strony rozstrzygnięcia. Twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi przedstawiającymi jego aktualną sytuację finansową. Brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia jednak Sądowi dokonanie oceny wskazywanych przez wnioskodawcę okoliczności. Także z akt sprawy nie wynika, by w sprawie zaistniały przesłanki wskazywane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wynika, że w dniu 18 maja 2007r. skarżący uzyskał dochód z tytułu sprzedaży (1/3 udziału) nieruchomości w wysokości 60.000 zł, a w maju 2008r. darował lokal mieszkalny o wartości 80.000 zł oraz sprzedał garaż za kwotę 2.500 zł. Nadto w kontrolowanym okresie (X-XII 2006r. i I-IV 2007r.) osiągał przychody z tytułu handlu częściami samochodowymi, odpowiednio 9.014 zł i 79.289 zł.
Z przedstawionych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.