Uzasadnienie
T. C. (zwana dalej skarżącą) reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę na ww. decyzję Zarządu Województwa "[...]" z dnia "[...]". W skardze zawarła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Do skargi załączono niepodpisany formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie prawnej i innej jednostce organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej.
Ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji wynika, iż zawierająca decyzję przesyłka pocztowa została doręczona adresatowi (dorosłemu domownikowi tj. córce skarżącej) w dniu 11 października 2018 r. Natomiast skargę na powyższą decyzję skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła w dniu 13 listopada 2018 r. (data stempla pocztowego).
Na podstawie zarządzenia z dnia 20 grudnia 2018r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na formularzu PPF. W odpowiedzi na wezwanie przedłożono wypełniony formularz wniosku PPF.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Wobec okoliczności, że zaskarżona decyzja została doręczona w dniu 11 października 2018 r., należy stwierdzić, że termin do złożenia skargi upływał z dniem 12 listopada 2018 r. Zgodnie bowiem art. 83 § 2 p.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Zgodnie zaś z art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz.
90) dniami wolnymi od pracy są niedziele. Dla skutecznego dotrzymania ustawowego terminu, niezbędnym było zatem złożenie skargi do dnia jego upływu, tj. do dnia 12 listopada 2018 r. (włącznie). Tymczasem skarga została złożona w dniu 13 listopada 2018 r. (data stempla pocztowego). Dodać przy tym należy, że skarżąca została prawidłowo pouczona przez organ o trybie i terminie zaskarżenia decyzji.
W tej sytuacji skargę należało uznać za spóźnioną, ponieważ została wniesiona z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Skoro zatem skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, a strona skarżąca nie wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia, skarga na podstawie wyżej powołanego przepisu, podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono w pkt I sentencji. Jednocześnie w pkt II sentencji, Sąd działając na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jak bowiem stanowi art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie, m.in. gdy są podstawy do odrzucenia skargi przewidziane w art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt II OZ 700/14). Skoro w rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., uznać należało, że zaistniała przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, która w myśl art. 247 p.p.s.a., wyklucza możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznania prawa pomocy.
Wobec powyższego, postanowiono jak w sentencji.