Uzasadnienie
Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu "[...]" Rada Miejska podjęła uchwałę Nr "[...]" w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji z budżetu Miasta dla niepublicznych szkół, przedszkoli i placówek oświatowych oraz zakresu i trybu kontroli prawidłowości ich wykorzystania.
W dniu 15 lipca 2016 r. C. sp. z o.o. wezwała Radę do usunięcia naruszenia prawa dokonanego ww. uchwałą. Wezwanie nie zostało uwzględnione.
C. sp. z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na powyższą uchwałę. Zaskarżyła uchwałę w części tj. § 8 ust. 4; § 9 ust. 1; § 9 ust. 2 jako niezgodne z art. 90 ust. 4 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty, a nadto naruszenie art. 94 Konstytucji poprzez wyjście poza zakres delegacji ustawowej przy uchwalaniu aktu prawa miejscowego.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ wskazał, że zgodność z prawem zaskarżonej uchwały była przedmiotem badania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w sprawie II SA/Ol 465/13. W sprawie tej zapadł w dniu 18 lipca 2013r. wyrok w którym Sąd uznał, że badana uchwała jest zgodna z prawem. W tej sprawie wypowiedział się również Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II GSK 2144/13 wyrokiem z 27 stycznia 2015r. oddalając skargę kasacyjną.
Organ podkreślił, że w takim przypadku zachodzi powaga rzeczy osądzonej co oznacza, że kolejna skarga jest niedopuszczalna, ponieważ skarżona uchwała była już przedmiotem kontroli sądu pod względem jej zgodności z porządkiem prawnym. Organ wskazał również, że jak wynika z treści art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminy, rozpoznając skargę kolejnego podmiotu na akt prawa miejscowego, sąd administracyjny związany jest wcześniej dokonanymi ocenami. Wskazał również na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 stycznia 2013r. sygn. II OSK 2466/12, w którym wskazano, że jeżeli o legalności aktu prawa miejscowego orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił, to sąd ten orzekając później ze skargi innego podmiotu, jest związany dokonanymi wcześniej ocenami w zakresie, o którym mowa, a kolejną skargę może rozpoznać w granicach w jakich nie była rozpoznana wcześniej, to jest naruszenia indywidualnego interesu skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie podkreślić należy, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest zgodność zapisów uchwały nr "[...]" Rady Miejskiej z dnia "[...]" w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji z budżetu Miasta dla niepublicznych szkół, przedszkoli i placówek oświatowych oraz zakresu i trybu kontroli prawidłowości ich wykorzystania.
W przedmiotowej sprawie zaskarżono uchwałę w części dotyczącej § 8 ust. 4; § 9 ust. 1; § 9 ust. 2 jako niezgodnych z art. 90 ust. 4 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty, a nadto naruszenie art. 94 Konstytucji poprzez wyjście poza zakres delegacji ustawowej przy uchwalaniu aktu prawa miejscowego.
W sprawie o sygnaturze II SA/Ol 465/13 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zaskarżono naruszenie art. 90 ustawy o systemie oświaty w związku z § 6 ust. 2, § 8 ust. 3i 4, § 9 ust. 1, 2, 3, 4, 5, 6 załącznika do uchwały; naruszenie art. 94 Konstytucji w związku z art. 90 ustawy o systemie oświaty w związku z § 6 ust. 2, § 8 ust. 3 i 4, § 9 ust. 1, 2, 3, 4, 5, 6 załącznika do uchwały Nr "[...]" Rady Miejskiej z dnia "[...]". w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji z budżetu Miasta dla niepublicznych szkół, przedszkoli i placówek oświatowych oraz zakresu i trybu kontroli prawidłowości ich wykorzystania poprzez wydanie uchwały z przekroczeniem zakresu delegacji ustawowej.
Stwierdzić należy, że w obu powyższych sprawach zakres zaskarżenia uchwały pokrywa się. Zaskarżone są te same zapisy uchwały i podobna jest argumentacja co do zasadności zaskarżenia. Istnieje więc tożsamość przedmiotowa w obu sprawach.
Co do tożsamości podmiotowej to należy powołać się na ugruntowane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wielokrotnie wskazywał, że "powaga rzeczy osądzonej, o której stanowi norma art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, dotyczy sprawy, w której sąd administracyjny rzeczywiście orzekał i skargę oddalił. Konsekwencją tego jest związanie sądu orzekającego o legalności aktu prawa miejscowego, po jego wcześniejszej kontroli sądowej ze skargi innego podmiotu, tymi ocenami wyroku oddalającego skargę na ten akt, które odnoszą się do ustaleń dotyczących praw i obowiązków ogółu jego adresatów oraz obowiązek sądu rozpoznania tych zarzutów, które mając charakter indywidualny nie mogły być przedmiotem rozpoznania sądu wcześniej orzekającego o legalności aktu, o którym mowa. To oznacza, że jeżeli o legalności aktu prawa miejscowego orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił, to sąd ten orzekając później, ze skargi innego podmiotu, jest związany dokonanymi wcześniej ocenami w zakresie, o którym mowa, a kolejną skargę może rozpoznać w granicach, w jakich nie była rozpoznawana wcześniej, to jest naruszenia indywidualnego interesu skarżącego". (vide: szczegółowe wyjaśnienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, między innymi w wyroku z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 1883/07 i postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 737/09 oraz II OSK 2466/12).
Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 lipca 2013r. oddalający skargę, zaskarżony był skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 27 stycznia 2015r.oddalił skargę kasacyjną. Zgodnie z zapisami art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Zakres zaskarżenia w sprawie II SA/Ol 465/13 był szerszy, gdyż obejmował większą liczbę przepisów uchwały niż w niniejszej sprawie.
Dlatego biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 58 § 1pkt 4 w związku z przepisami art. 170 i 171 p.p.s.a należało orzec jak w postanowieniu.