Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" r., w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowych: w podatku dochodowym od osób fizycznych, wynikającej z zeznania PIT-36 za 2018 r., w kwocie 617.806,00 zł (należne odsetki za zwłokę naliczone od przedmiotowej zaległości według stanu na dzień złożenia wniosku wynosiły 42.925,00 zł), w podatku od towarów i usług za miesiące 01-12/2018 r. i 02-05/2019 r., w łącznej kwocie 445.200,00 zł (należne odsetki za zwłokę naliczone od przedmiotowych zaległości według stanu na dzień złożenia wniosku wynosiły 72.795,00 zł)
Wnioskiem z dnia 10.03.2020 r., uzupełnionym pismem z dnia 26.08.2020 r. oraz pismem z dnia 21.09.2020 r., Strona, reprezentowana przez Pełnomocnika, doradcę podatkowego, zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego z prośbą o rozłożenie na raty, w formie pomocy de minimis, po około 15.000,00 zł płatne do dnia 30-go każdego miesiąca zaległości podatkowych wraz z należnymi odsetkami: powstałych w wyniku ustaleń dokonanych przez Naczelnika "[...]" Urzędu Celno-Skarbowego w A.: w podatku od towarów i usług za miesiące: od stycznia 2018 r. do grudnia 2018 r., w łącznej kwocie 355.374,00 zł, w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r., w łącznej kwocie 617.806,00 zł, złożenia korekt deklaracji VAT-7 za miesiące: 02-05/2019 r. dla podatku od towarów i usług, w łącznej kwocie 89.828,00 zł.
Pełnomocnik strony, w uzasadnieniu wniosku wskazał, że w związku z kontrolą przeprowadzoną za 2018 rok, Naczelnik "[...]" Urzędu Celno-Skarbowego w A. określił wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 rok oraz w podatku od towarów i usług za miesiące 01-12/2018 r. W wyniku dokonanych ustaleń, strona złożyła korekty deklaracji VAT-7 za miesiące 02-05/2019 r.
Pełnomocnik strony wskazał również, że jednorazowa spłata wnioskowanych zaległości podatkowych przekracza możliwości finansowe strony, która prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego towarów. Dochód uzyskiwany z tej działalności jest jedynym źródłem utrzymania strony. Pełnomocnik strony wskazał, że strona zatrudnia 11 pracowników, a utrzymanie stanowisk pracy oraz źródła dochodów, stanowi zarówno ważny interes strony, jak też interes publiczny. Strona chce wywiązać się z ciążących na niej obowiązków publicznoprawnych. Z uwagi na ograniczone możliwości finansowe, strona zwróciła się do rodziców z prośbą o pomoc finansową. W przypadku rozłożenia na raty wnioskowanych zaległości, rodzice wyrazili gotowość udzielenia stronie pomocy w spłacie rat, poprzez dokonywanie na jej rzecz, pojedynczych darowizn, które pozwolą na spłatę w całości zaległości podatkowych. Pełnomocnik strony nadmienił, że za interesem podatnika przemawia możliwość spłaty zaległych zobowiązań podatkowych bez konieczności ponoszenia ryzyka niewypłacalności, a za interesem publicznym, możliwość pełnego zaspokojenia należności publicznoprawnych.
Decyzją z dnia "[...]" r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił udzielenia wnioskowanej ulgi.
Organ pierwszej instancji wskazał, że o ile udzielenie pomocy de minimis jest dopuszczalne w myśl przepisów prawa Unii Europejskiej i w stanie faktycznym sprawy zaistniała przesłanka "ważnego interesu podatnika" ze względu na trudną sytuację finansową podatnika, o tyle nie wystąpiła przesłanka "interesu publicznego". W związku z powyższym, organ pierwszej instancji, działając w ramach uznania administracyjnego, odmówił rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę.
W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik strony, zarzucił organowi naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych wynikającej z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej, zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej, dyspozycji art. 67b § 1 pkt 2 w związku z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu odwołania, pełnomocnik strony przytoczył uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji odnoszące się do przesłanek udzielenia ulgi. W dalszej części odwołania, pełnomocnik podniósł że strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji. Powołał się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2017 r., sygn. akt II FSK 1134/15 i z dnia 3 lipca 2007 r., sygn. akt I FSK 1026/06, oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 1137/16, zarzucił organowi pierwszej instancji nieprawidłową interpretację przesłanki "interesu publicznego".
Zdaniem pełnomocnika, skoro strona spełnia przesłankę "ważnego interesu podatnika", to uwzględniając wykładnię pojęcia "interesu publicznego", zawartą w ww. wyrokach, organ nie miał podstaw do odmówienia stronie rozłożenia na raty wnioskowanych zaległości podatkowych. Ponadto, pełnomocnik nadmienił, iż środki pieniężne wpłacone w dniu 02.04.2020 r., w kwocie 350.000,00 zł na poczet istniejących zaległości podatkowych pochodziły z darowizny dokonanej przez rodziców strony, na jej rzecz. Rodzina strony ma zamiar udzielić pomocy w spłacie powstałych zaległości, w związku z tym, rozłożenie na raty przedmiotowych zaległości umożliwi stronie wywiązanie się z ciążących na niej obowiązków
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, rozpatrując przedmiotowe odwołanie stwierdził, że nie zasługuje ono na uwzględnienie.
Wskazał, że podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowi art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek. Stosownie natomiast do art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a, które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis. Pomoc de minimis w formie rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę osobie prowadzącej działalność gospodarczą może być udzielona przez organ podatkowy, o ile zachodzą łącznie przesłanki określone w przepisach art. 67a § 1 pkt 2 oraz art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy dokonał szczegółowej analizy "pomocy de minimis".
Aktem bezpośrednio obowiązującym prawa wspólnotowego dotyczącym pomocy w ramach zasady de minimis jest rozporządzenie Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. U. UE. L 352, z dnia 24.12.2013 r.). DIAS stwierdził, że w przedstawionych okolicznościach faktycznych i prawnych możliwe jest udzielenie wnioskowanej przez stronę ulgi w ramach pomocy de minimis.
DIAS przedstawił sytuację finansową skarżącego. Wskazał, że od dnia 23.07.2011r. prowadzi on działalność gospodarczą w B.. Aktualnie zatrudnia 11 osób (według PIT-4R za 2019 r. zatrudnionych było od 12 do 19 pracowników).
Stwierdzenie dopuszczalności udzielenia pomocy de minimis na podstawie prawa unijnego, nie oznacza jednak, że automatycznie pomoc ta może być udzielona. Udzielenie przewidzianej w art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej pomocy de minimis, wymaga również ustalenia przez organ podatkowy, że pomoc ta jest uzasadniona "ważnym interesem podatnika" lub "interesem publicznym" a więc, że spełnione są przesłanki określone w art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.
Przesłanka "ważnego interesu podatnika" określona w art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej to zarówno sytuacje, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zobowiązań podatkowych, jak i normalna sytuacja ekonomiczna, w tym wysokość uzyskiwanych przez podatnika dochodów oraz konieczność ponoszenia przez niego wydatków.
W przypadku przedsiębiorcy "ważny interes podatnika" to zagrożenie bytu przedsiębiorstwa polegające na niemożności regulowania płatności, generowaniu zadłużeń, zaprzestaniu wykonywania czynności będących przedmiotem działania podatnika, które utrzymując się dłuższy czas mogą doprowadzić do upadłości podmiotu.
Przesłanka "interesu publicznego" nakazuje mieć na względzie zarówno wartości wspólne dla całego społeczeństwa, takie jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy, itp., ale również sytuację, gdy zapłata zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę spowoduje konieczność sięgania przez podmiot gospodarczy do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie on w stanie samodzielnie prowadzić na rynku działalności gospodarczej. "Interes publiczny" to nie tylko potrzeba zapewnienia maksymalnych dochodów w budżecie państwa, ale także ograniczenie jego ewentualnych wydatków, np. na zasiłki dla bezrobotnych pracowników upadłego przedsiębiorstwa. Uznanie administracyjne wyrażone zwrotem "może", to specyficzna konstrukcja prawna, która pozwala organowi podatkowemu na wybór konsekwencji prawnych stwierdzonego stanu faktycznego.
Z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynika, iż strona prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. W "oświadczeniu o stanie majątkowym osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą", przesłanym przez pełnomocnika wykazano, że źródłem utrzymania strony jest dochód uzyskiwany z prowadzonej działalności gospodarczej, w wysokości ok. 5.000 zł netto miesięcznie. Strona ponosi miesięcznie wydatki związane z prowadzonym samodzielnie gospodarstwem domowym, tj.: opłaty za wodę i kanalizację w kwocie ok. 50,00 zł, wywóz nieczystości w kwocie 18,00 zł, ubezpieczenie w kwocie 58,50 zł, wydatki na wyżywienie w kwocie 500,00 zł. Inne opłaty, takie jak: czynsz/podatek od nieruchomości, energia elektryczna, gaz, ogrzewanie, internet, telefon przez stronę nie są ponoszone.
W wydatkach na bieżące utrzymanie strona wskazała, iż koszty stanowią również spłaty kredytów i pożyczek, których miesięczna kwota wynosi 4.000,00 zł i ok. 26.000,00 zł. Z powyższego wynika, iż wydatki łącznie wynoszą 30.626,50 zł miesięcznie, zatem niedobór środków finansowych wynosi 25.626,50 zł miesięcznie. Strona wykazała również, że posiada do spłaty zobowiązania i zaległości wobec innych instytucji (np. ZUS, UM, UG) w kwocie 17.500,00 zł. Strona mieszka i jest zameldowana w budynku mieszkalnym położonym w miejscowości B., przy ul. "[...]". W ww. oświadczeniu o stanie majątkowym, strona wskazała, że nie posiada nieruchomości.
W powyższym oświadczeniu, strona oświadczyła również, że nie posiada środków transportu wodnego i powietrznego. Wykazała natomiast, że posiada samochody ciężarowe, osobowe oraz inne, np. przyczepy - "według załączników". Załączniki takie nie zostały przesłane ani przez pełnomocnika, ani przez stronę.
W oświadczeniu wykazana jest wyłącznie informacja, że na ciągniku siodłowym "[...]", nr rejestracyjny "[...]", ustanowione zostało zabezpieczenie (zastaw). Strona oświadczyła, że nie posiada gotówki, lokat, papierów dłużnych, udziałów w spółkach, akcji, obligacji, certyfikatów i jednostek inwestycyjnych, wartościowego sprzętu RTV i AGD, dzieł sztuki, antyków, biżuterii. Wymieniona została natomiast kwota 5.000,00 zł jako środki zgromadzone na rachunkach bankowych oraz polisa ubezpieczeniowa na życie.
Natomiast z przesłanego w dniu 26.03.2020 r. do organu pierwszej instancji, wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wynika, że majątek firmy prowadzonej przez Stronę stanowią: budynki i budowle (warsztat i biuro) o wartości początkowej 445.459,00 zł (wartość zaktualizowana 90.468,73 zł), ciągniki siodłowe - 7 szt. o wartości początkowej łącznie 487.030,32 zł, samochody ciężarowe - 3 szt. o wartości początkowej łącznie 36.487,80 zł, naczepy ciężarowe - 3 szt. o wartości początkowej łącznie 22.760,00 zł, zestaw komputerowy o wartości początkowej 2.957,36 zł, drukarka fiskalna o wartości początkowej 2.590,00 zł.
W zakresie ustaleń dotyczących majątku strony, organ pierwszej instancji oparł się dodatkowo o informacje zawarte w bazach danych pozostających do dyspozycji organu.
Z analizy wydruku, z systemu Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK), wg stanu na dzień 22.05.2020 r., wynika, że strona jest właścicielem wymienionych pojazdów na stronie 7-8 decyzji. Przychody oraz dochody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za lata 2018- 2019 oraz miesiące 01-04/2020 r., według danych wykazanych przez Stronę, zostały przedstawione w tabelach, na str. 8 decyzji. Zaległości podatkowe strony są wynikiem kontroli za 2018 rok, przeprowadzonej przez Naczelnika "[...]" Urzędu Celno-Skarbowego w A., w wyniku której określono wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 rok oraz w podatku od towarów i usług za miesiące 01-12/2018 r.
Na podstawie dokonanych ustaleń kontroli, strona złożyła korekty deklaracji VAT za miesiące 02-05/2019 r. Na dzień złożenia wniosku strona posiadała następujące zaległości: w podatku dochodowym od osób fizycznych, wynikające z zeznania PIT-36 za 2018 r., w kwocie 617.000,00 zł (należne odsetki za zwłokę naliczone od przedmiotowej zaległości według stanu na dzień złożenia wniosku wyniosły 42.925,00 zł), w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wynagrodzeń pracowników za miesiące 01-03/2019 r. i 06-12/2019 r., w łącznej kwocie 11.707,53 zł (należne odsetki za zwłokę naliczone od przedmiotowej zaległości według stanu na dzień złożenia wniosku wyniosły 405,00 zł), w podatku od towarów i usług za miesiące 01-12/2018 r. i 02-05/2019 r., w łącznej kwocie 445.200,00 zł (należne odsetki za zwłokę naliczone od przedmiotowej zaległości według stanu na dzień złożenia wniosku wyniosły 72.794,00 zł).
Naczelnik Urzędu Skarbowego wobec powyższych zaległości prowadzi postępowanie egzekucyjne. Na poczet przedmiotowych zaległości zostały zarachowane kwoty, które organ egzekucyjny wyegzekwował w postępowaniu egzekucyjnym oraz kwoty wpłacone przez stronę. Wyegzekwowano następujące kwoty w postępowaniu egzekucyjnym: 02.04.2020 r. - 279.354,10 zł, 03.04.2020 r. - 5.980,00 zł, 06.04.2020 r. - 6.660,63 zł, 22.04.2020 r. - 30.000,00 zł, 20.05.2020 r.-30.000,00 zł, 22.05.2020 r. - 5,00 zł, 17.06.2020 r.-30.000,00 zł, 25.06.2020 r. - 31,35 zł.
Poza tym, strona wpłaciła, bezpośrednio na indywidualny mikrorachunek podatkowy następujące kwoty: 22.04.2020 r.- 3.000,00 zł, 28.04.2020 r.- 1.000,00 zł, 30.04.2020 r. - 2.000,00 zł, 07.04.2020 r..
Organ podatkowy przeksięgował kwotę w wysokości 761,66 zł, wynikającą z nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wynagrodzeń pracowników za 2019 r., 17.07.2020 r.-35.000,00 zł, 19.08.2020 r.-35.000,00 zł, 21.09.2020 r.-35.000,00 zł.
Po zarachowaniu, przez organ pierwszej instancji otrzymanych i wyegzekwowanych kwot, na dzień 25.09.2020 r., zaległości strony przedstawiają się następująco: w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2017 r. - należność główna - 397.620,00 zł, odsetki 76.604,00 zł, w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. - należność główna - 614.768,21 zł, odsetki 54.032,00 zł, w podatku od towarów i usług za 04/2019 r. - należność główna - 2.647,41 zł, odsetki 217,00 zł, w podatku od towarów i usług za 05/2019 r. - należność główna - 28.312,00 zł, odsetki 2.141,00 zł, w podatku od towarów i usług za 07/2020 r. - należność główna - 42.596,00 zł, odsetki 289,00 zł.
Przechodząc do zbadania przesłanki ważnego interesu podatnika DIAS podkreślił, że udzielenia ulgi nie uzasadnia każdy interes strony, a jedynie "ważny". Przy czym uznanie interesu za ważny powinno wynikać z obiektywnej oceny sytuacji, dokonanej każdorazowo przez organ podatkowy z punktu widzenia przesłanek ustawowych, o których mowa w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, na tle okoliczności faktycznych danej sprawy, a nie z własnego, subiektywnego przekonania podatnika o wyjątkowości jego sytuacji.
Organ odwoławczy, dokonując oceny sytuacji materialnej podatnika, oparł się na dokumentach przedłożonych przez stronę, jak również będących w posiadaniu organu podatkowego pierwszej instancji. Organ drugiej instancji wziął pod uwagę zarówno sytuację majątkową strony, jak i źródło powstania zaległości podatkowych. DIAS mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka "ważnego interesu podatnika" ze względu na brak wystarczających środków finansowych na uregulowanie istniejących zaległości podatkowych wraz z odsetkami, w sposób jednorazowy.
Stwierdzenie zaistnienia w sprawie przesłanki nie oznacza jednak, że wnioskowana ulga musi być udzielona. Organ bowiem, w ramach uznania administracyjnego, może wybrać sposób rozstrzygnięcia wniosku, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy. Ważne jest aby przyczyny powstania zaległości były niezależne od działania podatnika. Organ odwoławczy zauważył, że strona prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego towarów od 2006 roku. Od tego czasu powyższa działalność jest stałym źródłem dochodów strony. Z zeznań podatkowych PIT-36 za 2018 r. i 2019 r. wynika, że w 2018 r. strona uzyskała dochód w kwocie 2.030.147,31 zł, zaś w 2019 r. - dochód w kwocie 50.755,23 zł.
Kwota zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, naliczonymi na dzień złożenia wniosku wyniosła łącznie 1.178.726,00 zł.
Uwzględniając wysoki dochód w 2018 r., zdaniem organu odwoławczego, Strona winna dysponować obecnie środkami finansowymi, niezbędnymi do uregulowania zaległości podatkowych wraz z odsetkami. Organ odwoławczy zauważył również, że w zeznaniach podatkowych złożonych przez stronę w Urzędzie Skarbowym, począwszy od 2014 r. strona z prowadzonej działalności gospodarczej wykazywała wysokie dochody, a działalność każdego roku przynosiła zyski.
Z uwagi na powyższe ustalenia, organ odwoławczy zauważył, że obecna sytuacja finansowa i ekonomiczna Strony nie daje podstaw do stwierdzenia, że zagrożona jest egzystencja strony oraz stan jej posiadania.
Strona w przedmiotowym postępowaniu, oprócz amortyzowanych środków trwałych stanowiących majątek firmy, nie wykazała żadnego innego majątku. Organ pierwszej instancji ustalił, że strona jest właścicielem znacznie większego majątku ruchomego, niż wykazała w oświadczeniu o stanie majątkowym. Ponadto organ podatkowy ustalił, że w dniu 09.03.2020 r., tj. przed złożeniem wniosku w sprawie rozłożenia na raty zaległości podatkowych, strona, dokonała na rzecz ojca, T. M., darowizny, której przedmiotem jest zabudowana budynkiem przemysłowym oraz warsztatem remontowo-naprawczym, nieruchomość położona w B., przy ul. "[...]", obręb "[...]", o powierzchni "[...]" ha, o wartości 500.000,00 zł.
Takie postępowanie strony świadczyć może o świadomym wyzbywaniu się własnego majątku o znacznej wartości, na którym organ pierwszej instancji mógłby ustanowić hipotekę jako formę zabezpieczenia zaległości podatkowych i odsetek za zwłokę. Ponadto, w złożonym wniosku do organu pierwszej instancji, strona wskazała, że w przypadku rozłożenia na raty wnioskowanych zaległości podatkowych, pomoc finansową w ich spłacie uzyska od rodziców.
Strona nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających niniejsze twierdzenie.
Organ odwoławczy podkreślił, że nałożenie na organ podatkowy prowadzący postępowanie administracyjne, obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, zgodnie z art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa, nie zwalnia strony postępowania z obowiązku współdziałania z organem podatkowym we wszechstronnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy oraz od współudziału strony w gromadzeniu dowodów, tym bardziej, że stronie służy prawo żądania przeprowadzenia określonych dowodów (wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FSK 35/08).
Organ podatkowy nie jest zobowiązany do poszukiwania środków dowodowych na poparcie twierdzeń strony, w sytuacji, gdy strona środków takich nie przedstawi.
Podkreślił, że w przedmiotowej sprawie, ciężar dowodu spoczywał na stronie, która twierdziła, iż w złożonym wniosku istnieją dowody mające wpływ na wynik sprawy.
Z uwagi na fakt, że przedstawiony przez stronę aktualny stan majątkowy strony różni się od stanu znanego organowi z urzędu, organ pierwszej instancji nie miał możliwości dokonania rzetelnej i dokładnej oceny aktualnej sytuacji finansowej Stron, a co za tym idzie, oceny realnych możliwości finansowych spłaty posiadanych zaległości podatkowych.
Organ pierwszej instancji, nie był w stanie jednoznacznie ustalić jakim majątkiem dysponuje strona. Jak też stwierdzić, czy w ogóle posiada środki niezbędne do regulowania zaległości w ratach, chociażby przy pomocy rodziców.
Organ odwoławczy stwierdził, że obecna sytuacja finansowa strony jest trudna, jednak nie wskazuje na zagrożenie egzystencji, a tym samym na konieczność sięgnięcia po pomoc państwa, w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych.
Postępowanie w sprawie udzielenia ulgi uznaniowej, jest postępowaniem szczególnym, gdyż inicjowane jest przez stronę, poprzez złożenie wniosku. Fakt ten powoduje, że to na stronie, w głównej mierze spoczywa obowiązek udowodnienia istnienia okoliczności, którymi dokumentuje wniosek. Natomiast rolą organu podatkowego jest ocenić oraz wszechstronnie rozważyć wskazane przez stronę okoliczności oraz dowody.
W sytuacji, gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że po stronie wnioskodawcy nie wystąpiła wyjątkowa sytuacja uzasadniająca wniosek o ulgę, wówczas organ podatkowy nie ma podstaw do zastosowania żądanej ulgi, z uwagi na zasadę powszechności opodatkowania, zawartą w art. 84 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.).
Organ odwoławczy nie stwierdził aby w przedmiotowej sprawie wystąpiły nadzwyczajne, losowe okoliczności, np. kradzież, pożar, powódź, które spowodowały powstanie omawianych zaległości, na które Strona nie miała wpływu. Zaległości dotyczą m.in. roku 2018, w którym Strona uzyskała z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej dochód znacznie przekraczający kwotę istniejących zaległości podatkowych. W prowadzonym postępowaniu, organ nie pozyskał od strony informacji odnośnie rozdysponowania tych środków.
Natomiast odnosząc się do drugiej przesłanki, wynikającej z art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła przesłanka "interesu publicznego". Przesłanka interesu publicznego powinna być oceniana z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów państwa. Niesprawiedliwe i godzące w zaufanie do organów państwa byłoby stwierdzenie zaistnienia przesłanki "interesu publicznego", determinującej rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, w sytuacji, gdy powstanie zaległości, jak i odsetek za zwłokę, nie wynikało z nagłych, losowych okoliczności, lecz powstały one na skutek niepłacenia przez podatnika podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług w czasie, gdy miał on dostateczny dochód, aby należności te uiścić (zob. wyrok NSA w Lublinie z dnia 18.03.1998 r., sygn. akt I SA/Lu 953/97, LEX nr 34687).
W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, o występowaniu w niniejszym przypadku "interesu publicznego" można by ewentualnie mówić wtedy, gdyby podatnik nie dysponował wcześniej środkami, pozwalającymi na uregulowanie zobowiązań. Skoro podatnik nie uiścił należnych podatków, zatrzymując środki należne z mocy prawa budżetowi państwa, tym samym doprowadził do powstania zaległości i uruchomił mechanizm naliczania odsetek za zwłokę, zgodnie z art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem organu odwoławczego, sytuacja podatnika nie jest tego rodzaju, że zapłata należności podatkowych spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków państwa z tego powodu, że nie będzie on w stanie zaspokajać swoich potrzeb materialnych, gdyż uzyskuje dochody w wysokości ok. 5.000,00 zł miesięcznie oraz posiada majątek ruchomy. Podkreślić należy, że z okoliczności, iż organy podatkowe, rozpatrując wniosek podatnika o rozłożenie na raty zapłaty należności podatkowych, powinny badać przede wszystkim aktualną sytuację podatnika, nie wynika zakaz badania przyczyn powstania zaległości oraz odsetek za zwłokę, a także postawy podatnika w dążeniu do uregulowania tychże należności (zob. wyrok NSA w Łodzi z dnia 18.09.2003 r., sygn. akt I SA/Łd 623/02, LEX nr 90210).
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, "wyważając" indywidualny interes strony z interesem społecznym w ramach normy uznaniowej, do którego jest zobowiązany na podstawie art. 2 Konstytucji RP, stwierdza, iż pomimo zaistnienia w sprawie przesłanki "ważnego interesu podatnika" ze względu na trudną sytuację finansową podatnika, nie jest zasadne rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowych w wysokości 1.063.006,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 115.720,00 zł (łącznie 1.178.726,00 zł), ponieważ przyczyny powstania przedmiotowych zaległości, a tym samym odsetek za zwłokę, nie charakteryzowały się nieprzewidywalnością i niezależnością od sposobu postępowania podatnika (zob. wyrok NSA z dnia 24.04.2001 r., sygn. akt I SA/Ka 498/00, LEX nr 47484).
W momencie rozstrzygania podatnik nie korzysta z pomocy społecznej, posiada zobowiązania kredytowe, i w dalszym ciągu prowadzi działalność gospodarczą. W przypadku podatnika pozytywne rozstrzygnięcie oznaczałoby aprobowanie niewłaściwego, niezgodnego z przepisami prawa, postępowania w zakresie wywiązywania się z podstawowych obowiązków podatkowych, kosztem interesu społecznego. Udzielenie ulgi byłoby równoznaczne z przejęciem przez budżet państwa funkcji podmiotu finansującego działalność gospodarczą, podczas gdy rozwiązywanie problemów związanych z prowadzoną działalnością, leży przede wszystkim po stronie podatnika. Skutków własnych działań albo zaniechań, podatnik nie może rekompensować ulgą w formie rozłożenia na raty zapłaty należności podatkowych.
Organ pierwszej instancji wziął pod uwagę również fakt, że Strona w złożonym wniosku wprawdzie wyraziła chęć spłaty zaległości w ratach po ok. 15.000,00 zł miesięcznie, jednak od dnia złożenia wniosku, tj. 12.03.2020 r. do dnia wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, strona dobrowolnie dokonała wpłat na poczet istniejących zaległości, tylko czterokrotnie, tj. w dniach 22.04.2020 r., 28.04.2020 r. i 30.04.2020 r. w łącznej kwocie 6.000,00 zł. Natomiast od dnia 02.04.2020 r. do dnia 02.07.2020 r., organ, w postępowaniu egzekucyjnym wyegzekwował na poczet przedmiotowych należności, łączną kwotę 382.031,08 zł.
Pełnomocnik strony wraz z pismem z dnia 21.09.2020 r. przedłożył potwierdzenia przelewów dokonywanych przez Stronę, w okresie od kwietnia do września 2020 r., na poczet istniejących zaległości podatkowych. Jednocześnie podkreślił, że stan zadłużenia strony z tytułu należności publicznoprawnych ulega systematycznemu zmniejszeniu, co oznacza, że Strona nie uchyla się od odpowiedzialności za powstałe zaległości.
DIAS uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut strony dotyczący naruszenia dyspozycji art. 67b § 1 pkt 2 w związku z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, poprzez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie.
Zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Organ przytoczył poglądy zawarte w orzecznictwie sądów administracyjnych. Podsumował, że w judykaturze wskazuje się bowiem, że nawet zagrożenie bytu podatnika, uzasadniające wystąpienie jego "ważnego interesu", nie obliguje organu podatkowego do rozłożenia na raty zapłaty należności podatkowych, w przypadku, gdy nie powstały one na skutek zdarzeń losowych, niemożliwych do uniknięcia, czyli w istocie nie miały zewnętrznego, obiektywnego charakteru, niezależnego od podatnika. W takich sytuacjach, brak jest podstaw do odstąpienia przez wierzyciela podatkowego od dochodzenia świadczenia podatkowego (zob. wyrok NSA z dnia 12.06.2000 r., sygn. akt I SA/Lu 375/99, LEX nr 47514).
W ocenie organu odwoławczego nie doszło również do naruszenia art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych sprawy oraz w ramach uznania administracyjnego, nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Nieprzedstawienie dowodów przez stronę oznacza niewskazanie dowodów, z których podatnik chce wywodzić określoną korzyść podatkową. Decyzja o rozłożeniu na raty, wobec braku tych dowodów, byłaby ulgą pozorną i w sposób oczywisty niemożliwą do zrealizowania, co naruszałoby art. 121 § 1, art. 122 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Jeżeli istniały więc jakiekolwiek dowody, mające wpływ na inne, niż w decyzji rozstrzygnięcie w sprawie, podatnik w swym dobrze rozumianym interesie, powinien je wykazywać.
W skardze wniesionej do Sądu zarzucono naruszenie: przepisów prawa procesowego tj.: zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej), poprzez niezgromadzenie w sprawie całego materiału dowodowego i obarczenie tym obowiązkiem wyłącznie stronę (art. 187 § 1 w zw. z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej), w wyniku czego dokonano oceny materiału dowodowego w sposób dowolny, niezgodny z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej), zasady prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej), poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy mogących mieć wpływ na ustalenie zaistnienia przesłanki "interesu publicznego" i naruszenie przepisów prawa materialnego tj. przepisu art. 67a § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej przez jego błędną interpretację w wyniku czego odmówiono stronie rozłożenia na raty powstałych zaległości podatkowych wraz z odsetkami.
W uzasadnieniu skargi przedstawiono stanowisko DIAS. W konsekwencji rozstrzygnięto sprawę na niekorzyść strony odmawiając rozłożenia na raty powstałych zaległości podatkowych wraz z należnymi od nich odsetkami.
Pełnomocnik skarżącego wskazała, że dokonując oceny zaistnienia bądź nie zaistnienia przesłanek "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego" stwierdziła, że organ błędnie uznał, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka "interesu publicznego". Ponadto organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania dowodowego w sposób przewidziany w art. 187 Ordynacji podatkowej przerzucając w całości obowiązek gromadzenia dowodów na stronę. W związku z tym, organ nie dokonał właściwej oceny występowania bądź braku przesłanki "interesu publicznego" przy zastosowaniu ulgi podatkowej, co może być dokonane tylko po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego, a poprzedzać je powinno wyczerpujące zebranie materiału dowodowego oraz dokładne wyjaśnienie i rozważenie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy.
Na etapie postępowania odwoławczego, organ w ogóle nie podjął jakiejkolwiek próby ustalenia stanu faktycznego, nie wezwał Strony do złożenia wyjaśnień, ani przedłożenia jakichkolwiek dowodów. Stwierdził natomiast, iż strona m.in. nie przedłożyła dowodu potwierdzającego zadeklarowanie rodziny w spłacie istniejących zaległości podatkowych. W ocenie organu otrzymanie przez Stronę darowizny w kwocie 350.000,00 zł nie stanowi dowodu dostatecznego (otrzymana darowizna został wpłacona dobrowolnie przez Stronę na rachunek bankowy organu egzekucyjnego). Organ stwierdzając, że nie ciąży na nim obowiązek nieograniczonego poszukiwania dowodów, tych dowodów w ogóle nie poszukiwał i nie gromadził, nie wzywał strony do wyjaśnienia powstałych wątpliwości, ani nie wzywał do przedłożenia jakichkolwiek dowodów, nie skorzystał nawet z danych, jakie znajdują się w bazie danych Urzędu Skarbowego.
W konsekwencji organ odwoławczy dowody jakie przedłożyła Strona ocenił w sposób dowolny, a nie swobodny. Wszelkie informacje o spłacie zadłużenia przez stronę są w posiadaniu organu egzekucyjnego. Pełnomocnik przedstawiła możliwości spłaty zadłużenia w ratach. Wskazała, że dzięki pomocy rodziny, skarżący dokonuje co miesiąc wpłat na rachunek organu egzekucyjnego. Dzięki tej pomocy skarżący może korzystać z rachunków bankowych. Bez tej pomocy zmuszony byłby do zlikwidowania działalności gospodarczej i zwolnienia 11 pracowników. Zdaniem pełnomocnika w sprawie organ odwoławczy nie dokonał w sposób prawidłowy oceny zaistnienia przesłanki "interesu publicznego", a tym samym organ nie zgromadził materiału dowodowego pozwalającego na dokonanie oceny zaistnienia bądź braku przesłanki "interesu publicznego". Organ odwoławczy nie wyważył wartości "ważnego interesu podatnika" z "interesem publicznym", rozumianym, jako dbałość o interes Skarbu Państwa dla zapewnienia jego dochodów, celem realizacji zadań ogólnospołecznych.
Organ odwoławczy nie ocenił rzetelnie i wnikliwie wszystkich okoliczności sprawy, w sposób pobieżny odniósł się do przesłanki "interesu publicznego" przy zastosowaniu ulgi w spłacie powstałych zaległości podatkowych. Zasada zaufania do organów statuowana w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej wymaga, aby organ podatkowy dokonał wyboru w sposób racjonalny, obiektywny, oparty na okolicznościach konkretnej sprawy.
Zarządzeniem z 1 lutego 2021 r. Przewodnicząca Wydziału I WSA w Olsztynie skierowała sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstawy do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 p.p.s.a., tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Należy nadto wskazać, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kwota zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, naliczonymi na dzień złożenia wniosku wyniosła łącznie 1.178.726,00 zł.
Skarżący posiada zaległości: w podatku dochodowym od osób fizycznych, w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wynagrodzeń pracowników, podatku od towarów i usług.
Organ odwoławczy wskazał, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego towarów od 2006 roku. Z tego tytułu posiada stale dochody. Z zeznań podatkowych PIT-36 za 2018 r. i 2019 r. wynika, że w 2018 r. strona uzyskała dochód w kwocie 2.030.147,31 zł, zaś w 2019 r. - dochód w kwocie 50.755,23 zł. Uwzględniając wysoki dochód w 2018 r., zdaniem organu odwoławczego, skarżący winien dysponować obecnie środkami finansowymi, niezbędnymi do uregulowania zaległości podatkowych wraz z odsetkami.
Pełnomocnik strony, w uzasadnieniu wniosku wskazała, że jednorazowa spłata wnioskowanych zaległości podatkowych przekracza możliwości finansowe skarżącego. Dochód uzyskiwany z tej działalności jest jedynym źródłem utrzymania strony. Pełnomocnik poinformowała, że skarżący zatrudnia 11 pracowników, a utrzymanie stanowisk pracy oraz źródła dochodów, stanowi zarówno ważny interes strony, jak też interes publiczny. Strona chce wywiązać się z ciążących na niej obowiązków publicznoprawnych. Z uwagi na ograniczone możliwości finansowe, strona zwróciła się do rodziców z prośbą o pomoc finansową. W przypadku rozłożenia na raty wnioskowanych zaległości, rodzice wyrazili gotowość udzielenia skarżącemu pomocy w spłacie rat, poprzez dokonywanie na jej rzecz, pojedynczych darowizn, które pozwolą na spłatę w całości zaległości podatkowych. Pełnomocnik strony nadmienił, że za interesem podatnika przemawia możliwość spłaty zaległych zobowiązań podatkowych bez konieczności ponoszenia ryzyka niewypłacalności, a za interesem publicznym, możliwość pełnego zaspokojenia należności publicznoprawnych.
To sytuacja podatnika w dacie złożenia wniosku o rozłożenie na raty powinna mieć decydujące znaczenie dla oceny zasadności tego wniosku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2020 r, sygn. akt II FSK 1439/18).
DIAS negatywnie ocenił darowiznę skarżącego, która została dokonana na rzecz ojca, T. M.. Przedmiotem tej darowizny była nieruchomość zabudowana budynkiem przemysłowym oraz warsztatem remontowo-naprawczym, położona w B., przy ul. "[...]", obręb "[...]", o powierzchni "[...]" ha, o wartości 500.000,00 zł. Zdaniem DIAS takie postępowanie skarżącego świadczyć może o świadomym wyzbywaniu się własnego majątku o znacznej wartości, na którym organ pierwszej instancji mógłby ustanowić hipotekę, jako formę zabezpieczenia zaległości podatkowych i odsetek za zwłokę. DIAS zarzucił, że skarżący nie wykazał, że,w przypadku rozłożenia na raty wnioskowanych zaległości podatkowych, uzyska pomoc finansową w ich spłacie od rodziców. Zarzucił, że strona nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających niniejsze twierdzenie.
Przedstawione okoliczności wskazują, że stan faktyczny jest otwarty, gdyż są wątpliwości z jego interpretacją. Nie ma odpowiedzi na szereg kwestii, które zostały przytoczone wyżej.
W konsekwencji Sąd nie może odrzucić zarzutów skargi w przedmiocie naruszenia przepisów prawa procesowego tj.: zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej), poprzez niezgromadzenie w sprawie całego materiału dowodowego i obarczenia tym obowiązkiem wyłącznie stronę (art. 187 § 1 w zw. z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej), w wyniku czego dokonano oceny materiału dowodowego w sposób dowolny, niezgodny z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej), zasadą prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej), poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy mogących mieć wpływ na ustalenie zaistnienia przesłanki "interesu publicznego".
Organ rozstrzygnął sprawę i dokonał subsumpcji przepisów prawa materialnego. Nie ustalił jednak podstawowych faktów, które zadecydowały o odmowie rozłożenia na raty zaległości podatkowych. Uwzględniając wysoki dochód w 2018 r., zdaniem organu odwoławczego, skarżący winien dysponować obecnie środkami finansowymi, niezbędnymi do uregulowania zaległości podatkowych wraz z odsetkami. DIAS nie wyjaśnił co się stało z tym dochodem, w jaki sposób został on rozdysponowany. Nie zażądał od strony skarżącej przedstawienia wyjaśnień w tym względzie i ewentualnie dowodów co do sposobu rozdysponowania uzyskanego w 2018r. dochodu w kwocie 2.030.147,31 zł.
DIAS nie wyjaśnił też twierdzenia skarżącego że w przypadku rozłożenia na raty wnioskowanych zaległości podatkowych, uzyska on pomoc finansową od rodziców. Według skarżącego to jego rodzice dają gwarancję, że zaległości podatkowe będą spłacone dobrowolnie. Nie przesłuchał choćby na tę okoliczność rodziców skarżącego. To rodzice skarżącego w trakcie takiego przesłuchania winni wyjaśnić te kwestie i wskazać ewentualne źródło finansowania spłaty tych zaległości. Budzi wątpliwości teza DIAS, że darowizna nieruchomości zabudowanej budynkiem przemysłowym oraz warsztatem remontowo-naprawczym może świadczyć o świadomym wyzbywaniu się własnego majątku o znacznej wartości.
Należy wskazać, że jest ona gołosłowna i nie ma oparcia w materiale dowodowym, którym dysponował organ. Strona skarżąca wywodzi, że jego rodzice są gwarantem wykonania obowiązku podatkowego. I wskazuje, że to oni udzielają mu pomocy i takiej pomocy zamierzają mu udzielić w przyszłości. W konsekwencji DIAS winien jednak skupić się na tym, czy w rzeczywistości nie chodzi o zachowanie substancji przedsiębiorstwa. A nie o wyzbywanie się majątku. Z dotychczasowych ustaleń faktycznych wynika, że rodzice skarżącego uczestniczą w spłacie zaległości podatkowych. Celem takiego postepowania było umożliwienie skarżącemu kontynuowania działalności gospodarczej. A zatem nie można, choćby bez ich przesłuchania na okoliczności sporne, odrzucić argumentacji strony skarżącej.
W tym miejscu przypomnieć jedynie należy, że zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód w postępowaniu podatkowym należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Ponadto w myśl art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W świetle wskazanych okoliczności, które budzą wątpliwości, nie można zaakceptować ustalonego w sprawie stanu faktycznego. A zatem dalsze prowadzenie postępowania dowodowego jest zasadne. Te okoliczności są istotne, w sensie przyczynienia się do wyjaśnienia sprawy i niezbędne do ustalenia prawidłowego stanu faktycznego.
Zasada wyrażona w art. 180 § 1 tej ustawy została rozwinięta w jej art. 181, z którego wynika, że dowodami mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.
Na podstawie niniejszego przepisu, z uwagi na zawarte w nim sformułowanie "w szczególności" oznaczające jedynie przykładowy katalog dowodów, dopuszcza się możliwość uznania za dowód dokumentów zgromadzonych w innych postępowaniach czy to podatkowych, czy karnych. W postępowaniu podatkowym nie obowiązuje bowiem zasada bezpośredniości, a stan faktyczny może zostać ustalony na podstawie dowodów przeprowadzonych przez inny organ (wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2009r., sygn. akt I FSK 1916/07). W konsekwencji Sąd uznaje, że organ podatkowy naruszył zasadę z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Materiał dowodowy nie został zebrany i rozpatrzony. Celem postępowania dowodowego jest wyjaśnienie okoliczności sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej, która jest określona w art. 122 O.p.
W konsekwencji Sąd uznał zarzuty strony skarżącej, sformułowane w skardze, w przedmiocie naruszenia przepisów prawa procesowego. Natomiast subsumpcja przepisów prawa materialnego jest możliwa po dokonaniu ustaleń faktycznych, zgodnie z regułami prawa procesowego, które są określone w art. 122, 187 i 191 Ordynacji podatkowej.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego w ww. zakresie, stanowi art. 67b § 1 pkt 2 w związku z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Prawo do udzielenia wnioskowanej ulgi powinno być uzależnione względami społecznymi. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie domaga się umorzenia zaległości podatkowych, a rozłożenia ich na raty. W interesie społecznym jest utrzymanie miejsc pracy. Skarżący zatrudnia 11 pracowników, a utrzymanie stanowisk pracy oraz źródła dochodów, stanowi zarówno ważny interes strony, jak też interes publiczny. Wymaga zatem ustalenia, czy założenia zawarte we wniosku o udzielenie ulgi są prawdziwe i realne. Czy skarżący jest w stanie wywiązać się z ciążących na nim obowiązków publicznoprawnych. Czy jego rodzice chcą i są w stanie udzielić mu takiej pomocy. Czy ich pomoc pozwoli na spłatę w całości zaległości podatkowych. Czy spłata zaległych zobowiązań podatkowych w ratach miesięcznych oddali ryzyko niewypłacalności skarżącego. I czy zaistnieje możliwość pełnego zaspokojenia należności publicznoprawnych.
W konsekwencji Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy DIAS uzupełni postępowanie dowodowe, zgodnie z zaleceniami zawartym w uzasadnieniu wyroku. W oparciu o te dowody wyjaśni okoliczności sporne, które zostały omówione w rozważanych dotyczących naruszenia przepisów prawa procesowego.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 205 i 209 p.p.s.a.